9 rzeczy, których rodzice nigdy nie powinni mówić, dyscyplinując dziecko

Słowa, które wypowiadasz swojemu dziecku, będą miały trwały wpływ na to, jak dziecko się do ciebie czuje, a także na to, co czuje do siebie. Kiedy twoje dziecko źle się zachowuje, starannie dobieraj słowa. Oto dziewięć rzeczy, których nigdy nie powinieneś mówić podczas dyscyplinowania swojego dziecka:

1. „Zachowujesz się jak twoja matka!”

Mówienie dziecku, że jego złe zachowanie przypomina ci kogoś innego – czy jest to drugi rodzic, czy inna osoba, której zachowania nie doceniasz – nie jest pomocne. Nawet porównania, które mają być trochę bardziej pozytywne, jak „Dlaczego nie możesz siedzieć cicho przy stole tak, jak robi to twoja siostra?” może być wręcz szkodliwe. Szanuj wyjątkowego ducha swojego dziecka i daj jasno do zrozumienia, że ​​jest jego własną osobą.

2. „Jesteś takim awanturnikiem!”

Nazywanie swojego dziecka „małym potworem” lub „moim psotnym” może stać się samospełniającą się przepowiednią. W rzeczywistości nawet pozytywne etykiety, takie jak określanie dziecka jako „wysportowanego” lub „gwiazdy matematyki”, mogą mieć negatywny wpływ na poczucie własnej wartości dziecka.

3. „Przestań płakać albo dam ci coś do płakania.”

Dyscyplinuj zachowanie dziecka, ale nie emocje. Dzieci muszą wiedzieć, że ich emocje są w porządku, ale to zachowanie jest niedopuszczalne. Jeśli Twoje dziecko płacze, bo jest mu smutno, nie mów mu, że powinno czuć się inaczej. Jeśli jednak krzyczy i zachowuje się w sposób destrukcyjny, daj mu konsekwencje i poucz go, aby używał zdrowszych umiejętności radzenia sobie z nieprzyjemnymi emocjami w przyszłości.

4. „Czy nauczyłeś się już swojej lekcji?”

Dyscyplina powinna polegać na nauczeniu dziecka uczenia się na błędach, a nie zawstydzania go za zepsucie. Zapytanie go, czy nauczył się swojej lekcji, sugeruje, że konsekwencje miały na celu karanie, a nie nauczanie. Lepszym pytaniem może być: „Co możesz zrobić inaczej następnym razem?” aby upewnić się, że rozumie, w jaki sposób może dokonać lepszego wyboru w przyszłości.

5. „Poczekaj, aż twój ojciec wróci do domu!”

Nie sugeruj, że drugi rodzic jest prawdziwym dyscyplinującym i nie poradzisz sobie z niewłaściwym zachowaniem. To tylko ustanowi niezdrową dynamikę rodziny, w której przedstawiasz siebie jako niezdolnego, a drugiego rodzica jako ogra. Najskuteczniejsze konsekwencje są podawane natychmiast, więc staraj się od razu poradzić sobie z problemami z zachowaniem.

6. „Dziękuję, że to podniosłeś. Dlaczego nie możesz tego robić za każdym razem?

Nigdy nie próbuj ukrywać krytyki jako pochwały. To obraźliwe i nieskuteczne. Chwal swoje dziecko za dobre zachowanie. Powiedz: „Tak się cieszę, że włożyłeś swoje naczynie do zlewu dokładnie, kiedy cię o to poprosiłem!” Chociaż zdarzają się sytuacje, w których właściwe jest udzielanie instrukcji, zachowaj szczerą pochwałę i unikaj dawania tych dwuznacznych komplementów.

7. „Wkurzasz mnie teraz!”

Jedną z rzeczy, których rodzice silni psychicznie nie robią, jest obwinianie dzieci za swoje emocje. Weź osobistą odpowiedzialność za swoje myśli, zachowania i uczucia i nie mów dziecku, że on – ani ktokolwiek inny – ma moc, by sprawić, że cokolwiek poczujesz.

8. „Przestań się ze mną kłócić”.

Potrzeba dwóch osób do kłótni i za każdym razem, gdy przypominasz dziecku, aby przestało się kłócić, podtrzymujesz spór. Zaoferuj ostrzeżenie, zrealizuj konsekwencje lub po prostu użyj selektywnego ignorowania, aby położyć kres kłótni.

9. „Nie powiem ci więcej”.

Powtarzanie twoich wskazówek to zły nawyk, a przypominanie dziecku, że nie będziesz powtarzał twoich wskazówek, jest jeszcze gorszym nawykiem. Narzekanie wysyła wiadomość, że Twoje dziecko nie musi słuchać za pierwszym razem. Jeśli Twoje dziecko nie zastosuje się do Twoich instrukcji po raz pierwszy, użyj ostrzeżenia „jeżeli…to”, które jasno wyjaśnia, co się stanie, jeśli nie zastosuje się do Twoich instrukcji.