Jak powiedzieć rodzicom, że potrzebujesz terapii?

Jeśli masz obawy dotyczące swojego zdrowia psychicznego lub emocjonalnego, nie jesteś sam. Miliony nastolatków i młodych dorosłych mają problemy ze zdrowiem psychicznym, takie jak lęk i depresja.

W rzeczywistości Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) donosi, że połowa wszystkich schorzeń psychicznych zaczyna się w wieku 14 lat.Niestety, wiele z tych przypadków pozostaje niewykrytych i nieleczonych.

Uznanie, że istnieje problem, to pierwszy krok do lepszego samopoczucia. Prośba o pomoc to druga. To powiedziawszy, pytanie o terapię może być przytłaczające, ale jest też bardzo odważne.

Jeśli jesteś gotowy, aby zrobić kolejny krok i porozmawiać z rodzicami o leczeniu, być może zastanawiasz się, jak rozpocząć rozmowę. Możesz również zastanawiać się, jak się przygotować, czego się spodziewać i jak poradzić sobie z sytuacją, jeśli twoi rodzice nie wspierają.

To wszystko są ważne obawy i pytania. Dlatego poprosiliśmy trzech ekspertów w dziedzinie zdrowia psychicznego, aby podzielili się swoimi wskazówkami i sugestiami, jak zwrócić się do rodziców w sprawie chęci pójścia na terapię.

Wskazówki dotyczące rozmowy z rodzicami o terapii

Sięganie po pomoc i proszenie o nią nigdy nie jest łatwe. A poruszenie tego tematu z rodzicami, którzy mogą nie być pomocni, może zwiększyć niepokój wielu nastolatków i młodych dorosłych. Dobrą wiadomością jest to, że istnieją sposoby podejścia do tej rozmowy, które mogą ułatwić jej przebieg.

Zanim usiądziesz z rodzicami, musisz poświęcić trochę czasu na przygotowanie się do rozmowy. Przede wszystkim, mówi Jessica January Behr, PsyD, licencjonowana psycholog i założycielka Behr Psychology, jasno wyjaśnij, dlaczego chcesz rozpocząć terapię. „Zapomnij na chwilę o swoich rodzicach i zamelduj się u siebie” – mówi.

Behr zaleca, aby przed rozpoczęciem rozmowy z rodzicami zadać sobie następujące pytania dotyczące terapii:

• Dlaczego to będzie dla mnie dobre?
• Dlaczego teraz?
• Co mam nadzieję z tego wyciągnąć?

„Jeśli jesteś pewny swoich odpowiedzi, będziesz w stanie komunikować się w sposób, który wzbudza szacunek i wyraża twoją powagę”, wyjaśnia.

Sugeruje również przeprowadzenie pewnych badań, więc przedstawiasz świadomą argumentację. Na przykład zastanów się, jaki rodzaj terapii chciałbyś i dlaczego. „O wiele trudniej jest się kłócić, gdy jesteś mniej poinformowanym uczestnikiem rozmowy” – mówi.

„Nie kieruj się tym, co zrobili twoi rodzice” — mówi Behr. Chociaż terapia może być miejscem, w którym można pogodzić się z nieoptymalnymi strategiami rodzicielskimi lub nawet traumatycznymi doświadczeniami, Behr mówi, że nie jest to sposób na otwarcie.

„Zamiast tego wykorzystaj to jako okazję do podzielenia się tym, czego masz nadzieję dowiedzieć się o sobie, a nie tym, co masz nadzieję dowiedzieć się o swoich rodzicach” — wyjaśnia.

Kroki przygotowania się do rozmowy

Alyza Berman, LCSW, RRT-P, założycielka The Berman Center, oferuje następujące wskazówki, jak zapytać lub powiedzieć rodzicom, że chciałbyś zobaczyć terapeutę:

Zaplanuj rozmowę

Kiedy wchodzisz z planem, masz większą kontrolę. Zastanów się, kiedy najlepiej porozmawiać z rodzicami, biorąc pod uwagę, kiedy uważasz, że ich poziom stresu będzie najniższy.

Napisz, co zamierzasz powiedzieć. Berman mówi, że nadszedł czas, aby dokładnie przemyśleć, z czym się zmagasz, aby móc jasno porozmawiać z rodzicami.

Wybierz formę komunikacji

Berman mówi, że krytycznym krokiem jest podjęcie decyzji, czy lepiej dla ciebie porozmawiać z rodzicami osobiście, SMS-em lub telefonicznie, czy też musisz napisać list lub e-mail.

Przećwicz rozmowę lub opracuj treść

Przećwicz, co zamierzasz powiedzieć swoim rodzicom i jak myślisz, że zareagują. Berman mówi, aby rozmowa była prosta i niezbyt skomplikowana. Na przykład „Mamo/Tato, ostatnio mam problemy” [fill in the blank] i to mnie spowodowało [fill in the blank]. Myślę, że potrzebuję więcej pomocy i skorzystam z terapii. Możesz mi pomóc?”

Zaangażuj ich w podejmowanie decyzji i proces

Chociaż niektórzy rodzice mogą nie „wierzyć” w terapię lub nawet się jej boją, Berman mówi, że wielu rodziców chce tego, co najlepsze dla ich dzieci.

Pytania i odpowiedzi, których należy się spodziewać

Choroba psychiczna jest napiętnowana, co może utrudniać nastolatkom i młodym dorosłym skontaktowanie się z rodzicami w celu uzyskania pomocy. Planowanie, co zamierzasz powiedzieć oraz przewidywanie pytań i odpowiedzi, które mogą mieć twoi rodzice, może pomóc ci skupić się na swoich potrzebach.

To powiedziawszy, postaraj się nie przesadzać do tego stopnia, że ​​będziesz zbyt zestresowany, aby porozmawiać z rodzicami. Pamiętaj, że większość rodziców jest gotowa zrobić wszystko, aby pomóc swoim dzieciom” – mówi Jason Drake, licencjonowany kliniczny pracownik socjalny i właściciel Katy Teen & Family Counseling.

Chociaż niektórzy rodzice są świadomi zmagań i próbują pomóc, Drake mówi, że inni mogą być nieświadomi i może to być dla nich nowość, gdy usłyszą o zakresie twoich zmagań.

Mając to na uwadze, Drake mówi, że niektóre typowe pytania rodziców często koncentrują się na próbie lepszego zrozumienia problemu i tego, jak mogą pomóc.

Jeśli chodzi o reakcję rodziców, Behr mówi, że nastolatki i młodzi dorośli mogą spodziewać się szeregu odpowiedzi.

Po prostu mów do mnie

Behr mówi, że rodzice mogą się martwić, a nawet obrażać, że możesz chcieć porozmawiać z osobą trzecią zamiast się im zwierzać. Z tego powodu radzi być przygotowanym na odpowiedź, dlaczego chcesz rozmawiać z profesjonalistą, a nie z członkiem rodziny.

Mówi, że jednym ze sposobów radzenia sobie z tym jest podzielenie się tym, że rozmowa z osobą trzecią może w rzeczywistości poprawić twoją zdolność lub chęć dzielenia się i większego otwarcia się z rodziną.

Czy potraktujesz terapię poważnie?

Rodzice mogą zapytać, czy planujesz poważnie potraktować terapię i będą chcieli usłyszeć, że jesteś oddany celom terapii i nie liczysz tylko na szybką naprawę. „Jeśli zamierzasz zainwestować swój czas i pieniądze w terapię, bądź pewien swojego zaangażowania” – mówi.

Behr mówi, że ma pewne powody, dla których uważasz, że terapia będzie dla ciebie dobra i wykaże twoje zrozumienie wymaganych inwestycji i zaangażowania.

Ile będzie kosztować terapia?

Behr mówi, że twoi rodzice prawdopodobnie zapytają o koszt sesji. Mogą zadać Ci pytania typu: „Czy planujesz skorzystać z ubezpieczenia? Czy twoi rodzice muszą płacić za twoją terapię? Czy możesz pomóc w pokryciu kosztów? Czy rozumiesz inwestycję?”

Sugeruje, aby przeprowadzić jak najwięcej badań na temat finansowego aspektu terapii, abyś był przygotowany do odpowiedzi na ich pytania związane z kosztami terapii.

Jakie informacje na temat terapii ujawnisz nam?

Kolejną rzeczą do rozważenia przez Behr jest to, czy chcesz, aby twoja rodzina była częścią twojej terapii, czy wolisz, aby było to prywatne miejsce do zwiedzania? „Bądź przygotowany na odpowiadanie na pytania dotyczące granic z rodzicami, którzy mogą chcieć być bardziej lub mniej zaangażowani niż wolisz” – wyjaśnia.

Co możesz zrobić, jeśli rodzice nie wspierają

Niestety, nawet po odpowiednim zaplanowaniu i przemyślanych rozmowach, niektórzy rodzice mogą nadal nie wspierać terapii. Jeśli tak jest, Berman mówi, że nastolatki i młodzi dorośli mogą szukać szkolnego pedagoga, lekarza lub udać się do ośrodka zdrowia lub bezpłatnej kliniki. „Często ci specjaliści mogą porozmawiać z rodzicami lub pomóc im opracować nową strategię uzyskania odpowiedniej pomocy i wsparcia, których potrzebują” – wyjaśnia.

Jeśli twoi rodzice nie zgadzają się z twoją chęcią podjęcia terapii, Behr mówi, że konieczne jest poświęcenie czasu na proces.

Czasami rodzice nie dają wsparcia, ponieważ nie rozumieją, czym jest terapia i jak działa. „Jeżeli sami nie byli na terapii lub znają kogoś, kto był na terapii, mogą skorzystać z informacji o tym, czego mogą się spodziewać w terapii. Pomaganie im w zrozumieniu, czym jest terapia, a czym nie, może być pomocne” – mówi Drake.

Jeśli rozpocząłeś terapię (mimo dezaprobaty rodziców) i zauważasz pozytywne efekty lub spostrzeżenia uzyskane dzięki terapii, Behr radzi rozważyć podzielenie się sposobami, w jakie terapia ci pomogła lub poprawiła twoją zdolność komunikowania się z rodzicami lub ich zrozumienia. „Pokazując rodzicom, że terapia może rzeczywiście poprawić ich relacje z tobą lub poprawić ogólne samopoczucie, mogą przyjść i zacząć zrewidować swoje poglądy” – mówi.

Jeśli masz obawy dotyczące swojego zdrowia psychicznego i emocjonalnego, poproszenie o pomoc jest pierwszym krokiem do poprawy. Rozmowa z rodzicami o tym, jak się czujesz, może pomóc złagodzić niepokój i umożliwić burzę mózgów, jak szukać porady.

Jeśli martwisz się, jak zareagują twoi rodzice, poświęć trochę czasu na uporządkowanie myśli, zanim z nimi porozmawiasz. Skoncentruj rozmowę na Tobie i Twoich potrzebach. I pamiętaj, aby dać im trochę czasu na przetworzenie informacji. Jeśli nadal nie są pomocne, skontaktuj się z pedagogiem szkolnym, lekarzem lub infolinią kryzysową.