Ignorowanie jako narzędzie dyscypliny

Zdyscyplinuj swojego malucha za pomocą ignorowania

Zignorowanie może być trudne, ale może być niezwykle skuteczne. Zdarza się, że zwrócenie uwagi na niepożądane zachowanie może je pogorszyć. Przede wszystkim powinieneś zrozumieć, czym jest ignorowanie, a czym nie, i dowiedzieć się, kiedy jest właściwe, a kiedy nie.

Ignorowanie wymaga pewnej ukradkowej — ale konsekwentnej — obserwacji, aby działać. To, co chcesz zignorować, to zachowanie twojego malucha.

I to nie jest byle zachowanie. To tylko te zachowania, które są pogarszane przez twoją uwagę, wzmacniane przez nią lub te wykonywane wyłącznie z zamiarem wywołania reakcji od ciebie.

Kiedy używać ignorowania

Trudno jest pozostać bez emocji i powstrzymać się od każdego niepożądanego zachowania, jakie przejawiają nasze małe dzieci. Ważne jest jednak, abyśmy to robili, aby nasze maluchy wiedziały, co jest dla nas ważne i kiedy powinny wykonywać polecenia bez zadawania pytań.

Jeśli traktujesz każdą sytuację związaną z dyscypliną z pełną uwagą i intensywnymi emocjami, maluchowi będzie trudno zrozumieć, co naprawdę ma znaczenie. Ignorowanie dotyczy tych zachowań, które znajdują się nisko na skali ważności (ale zwykle wysoko na skali irytacji).

Oszczędzaj energię na zachowania o wyższym priorytecie, których nigdy nie powinieneś ignorować, jak bieganie po ulicy, wkładanie obcych przedmiotów do ust i ranienie zwierząt, mienia lub ludzi.

Nieczęste zachowania

Jeśli uderzysz się w palec u nogi i przeklniesz, maluch może natychmiast cię powtórzyć. Jeśli przeklinanie Twojego dziecka nie jest normalnym zjawiskiem, odpuść to. Prawdopodobnie to się nie powtórzy, chyba że zrobisz z tego wielką sprawę (chyba, że regularnie używasz tego rodzaju języka przed swoim maluchem, co jest zupełnie inną sprawą).

Niektórzy rodzice odnoszą sukces, kiedy małe dzieci ignorują takie zachowanie za każdym razem, podczas gdy inni uważają, że nadchodzi czas, kiedy te słowa nie są czynem niewinnego, przypadkowego powtórzenia. Następnie muszą wkroczyć i wyjaśnić, że użycie tych słów jest dla ciebie nie do przyjęcia.

Spory rodzeństwa

Czasami rodzeństwo się kłóci, ale nikomu się to nie stanie, a to koniec czegoś małego.

Powinieneś oprzeć się pokusie zaangażowania się, o ile nie dojdzie do ciosów. Pozwól im to rozpracować i zdobyć trochę praktyki w zakresie umiejętności społecznych i rozwiązywania problemów.

W ich oczach nie zwracasz uwagi na to, co się dzieje, więc mogą wypracować to bardziej niezależnie i w oparciu o zasady, które rodzeństwo ustala samodzielnie. Ale tak naprawdę powinieneś zwracać baczną uwagę na to, co się dzieje (bez ich wiedzy), aby móc interweniować, jeśli sprawy wymkną się spod kontroli.

Napady złości

Jednym z najlepszych miejsc do zastosowania tej metody jest napad złości malucha. Te napady szybko się kończą, gdy maluch stwierdzi, że nie zwracasz już uwagi lub nie próbujesz rozpocząć negocjacji.

Jeśli Twój maluch znajduje się w bezpiecznym miejscu, w którym jego napad złości nie będzie niepokoić niewinnych przechodniów, po prostu pozwól mu wpaść w złość (a tym samym wyrazić emocje, których doświadcza), ale nie angażuj się.

W zależności od przyczyny napadu złości możesz powiedzieć kilka słów, aby wyjaśnić swoje stanowisko: „Wiem, że chcesz nosić klapki, ale na zewnątrz jest śnieg, więc musisz nosić ciepłe buty. Przyjdź do mnie, kiedy poczujesz się lepiej i są gotowi do ubierania się” lub „Wiem, że nie lubisz, gdy musisz się zmieniać, ale dzielenie się zabawkami z bratem to dla niego miła rzecz”.

Czasami pomaga dać maluchowi kilka słów, które pasują do tego, co czuje, ale nie dawaj za dużo. Niech to będzie krótkie, a potem zajmij się swoimi sprawami tak, jakbyś nie zwracał na nie uwagi. Nie nakłaniaj ich ani nie pouczaj. Odpuść już.

Im mniej jesteś zaangażowany, tym szybciej minie napad złości. Pomyśl o swojej ciągłej uwadze jak o dolewaniu paliwa do już szalejącego ognia.

Szkodliwe słowa i wyzwiska

Często zdarza się, że małe dzieci mówią rzeczy ze złości lub frustracji, które naprawdę kończą się błyskawicznie. Na przykład „Nienawidzę cię, mamusiu” lub „Jesteś głupia” mogą wydawać się dość bolesne. To kolejna z tych sytuacji, w których możesz zignorować to zachowanie.

Małe dzieci nie mają tych samych filtrów, które mają starsze dzieci (a to, co działa w przypadku małych dzieci, nie działa dobrze w przypadku starszych dzieci). Rzeczy wymykają się im z ust, zanim ich mózgi zdążą je powstrzymać.

Nie dając dziecku reakcji ani nie wdając się w kłótnię, prawie zapewniasz, że ta taktyka pozostanie poza arsenałem Twojego dziecka. W końcu jej to nie wyszło.

Jeśli jednak wkurzysz się i odwzajemnisz coś w stylu: „No cóż, możesz po prostu iść do swojego pokoju i wtedy mnie znienawidzić” lub „No cóż, myślę, że jesteś bachorem”, wtedy nadejdzie świt Twojemu maluchowi, że to, co zrobił, spotkało się z dużą reakcją i może pewnego dnia spróbować ponownie z podobnymi wynikami.

Jak w większości sytuacji rodzicielskich, nie ma jednej uniwersalnej metody dyscyplinowania maluchów. Im więcej narzędzi dyscypliny masz do dyspozycji, tym lepiej. Rodzice małych dzieci mogą odkryć, że im bardziej polegają na jednej metodzie, tym metoda ta staje się mniej skuteczna.

Kiedy używasz ignorowania, zwróć szczególną uwagę na reakcję dziecka. Bądź tak konsekwentny, jak to możliwe, ale zachowaj elastyczność, jeśli okaże się, że ignorowanie już nie działa.