Op-Ed: Jak to jest przejść przez chemiczną menopauzę

Rachel Charlton-Daily jest dziennikarką specjalizującą się w chorobach przewlekłych i niepełnosprawności. Jej prace pojawiają się w publikacjach takich jak Healthline, Huffpost, Metro UK, The Guardian i Business Insider. Charlton-Daily często wykorzystuje swoją platformę do wskazywania problemów dotykających osoby niepełnosprawne, a także problemów ze zdrowiem reprodukcyjnym. Tutaj dzieli się swoimi doświadczeniami z pierwszej ręki z medycznie wywołaną menopauzą.

Po dziesięciu ciężkich okresach miałam dość chodzenia tam i z powrotem do gabinetów ginekologa i nigdy nie znajdowałam rozwiązania. Byłam traktowana protekcjonalnie i traktowana tak, jakbym zmyślała przez prawie jedną trzecią mojego życia i po prostu chciałam pozbyć się tego, co powodowało ból. Zdecydowałam, że jestem gotowa na histerektomię, ale miałam tylko 28 lat. Moi lekarze uznali, że najlepiej jest zrobić coś, co nazywa się chemiczną menopauzą, nazywaną również menopauzą indukowaną medycznie.

Menopauza chemiczna to tymczasowe (i odwracalne) leczenie, które obejmuje grupę leków zwanych agonistami hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH) – leków, które działają w celu zahamowania owulacji i produkcji hormonów estrogenu i progesteronu. Mogą być stosowane w leczeniu stanów takich jak:

• Obfite krwawienie miesiączkowe
• Endometrioza
• Mięśniaki macicy
• Ciężkie przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne

W wyniku supresji hormonalnej agoniści GnRH powodują, że organizm doświadcza objawów menopauzy. Zjawisko to jest również określane jako menopauza wywołana medycznie.

Agoniści GnRH są używani, gdy nie możesz znaleźć ulgi po mniej inwazyjnym leczeniu, takim jak kontrola urodzeń. Agonistów GnRH można również użyć, aby sprawdzić, czy skorzystasz z „wyłączenia” lub ostatecznie usunięcia jajników. Chirurgiczne usunięcie obejmowałoby histerektomię (usunięcie macicy) z obustronnym usunięciem jajników (usunięcie jajników).

Ponieważ mój lekarz uznał, że jestem za młoda na histerektomię, zgodzili się podawać mi comiesięczne zastrzyki Zoladexu (gosereliny), aby sprawdzić, czy moje ciało skorzysta na odcięciu jajników. Chociaż zalecany czas trwania tego schematu leczenia wynosi sześć miesięcy, mój lekarz pozwolił mi na to tylko cztery miesiące. To dlatego, że mam tocznia i wcześniej doświadczyłem przejściowego ataku niedokrwiennego (TIA), umieszczając mnie na wyższym ryzyku rozwinięcia zakrzepów krwi od leczenia.

Początkowa reakcja i zmiany cielesne

Pamiętam niemal natychmiastową reakcję po moim pierwszym zastrzyku Zoladex cztery lata temu. Zacząłem odczuwać zmęczenie podczas podróży autobusem do domu i uderzyła mnie fala mdłości i nudności. W ciągu następnych kilku dni nudności ustąpiły, ale w ich miejsce pojawiły się objawy menopauzy. Doświadczyłem niesamowitych huśtawek nastroju, które przewracały się z chwilą upadku kapelusza.

Największą rzeczą, jaką zauważyłem, były moje pragnienia. Sklasyfikowałbym się jako ktoś, kto lubi ser w normalnych ilościach, ale ser stał się prawdziwą obsesją. Nie mogłem się nacieszyć serem. Przytyłem 6 funtów w pierwszym miesiącu mojego schematu leczenia i nadal jestem przekonany, że to wszystko z sera!

Kiedy zaczęła się menopauza, zauważyłam, że moje ciało się zmienia. Moje piersi skurczyły się, ale były delikatne. Moje biodra rozszerzyły się. Mój głos się pogłębił. Mój lekarz powiedział mi, że to wszystko z powodu braku estrogenu. To był dla mnie szok i nie pomogło mojemu już zmagającemu się z problemami wizerunkiem ciała.

Gdy zbliżał się koniec miesiąca i zbliżał się kolejny zastrzyk, ze smutkiem stwierdziłam, że ból miednicy wrócił i znów walczyłam z hormonami. Jednak tym razem wydawało mi się, że przechodziłam jednocześnie okres i menopauzę. Miałem jednocześnie skurcze, wahania nastroju i uderzenia gorąca. Nadszedł wzmożony popęd seksualny, którego doświadczyłem w okresie, ale jednocześnie odczuwałam suchość pochwy po menopauzie. To był bardzo zagmatwany czas.

Branie dobra ze złem

Za każdym razem, gdy dostawałem nowy zastrzyk Zoladexu, uregulowanie mojego systemu zajęło kilka dni. W tych dniach musiałem dostosować swoją rutynę. Wybiegałem z autobusów, żeby zachorować; Upewniłem się, że ubrałem się w warstwy, które można łatwo zdjąć w przypadku uderzenia gorąca; Nigdy nie byłam zbyt daleko od domu na wypadek, gdyby zabrakło mi energii.

To był również śmieszny czas na rozpoczęcie związku z moim obecnym mężem. Ale stało się!

Ten sam schemat utrzymywał się przez cały czas mojego pobytu na Zoladex. Ale ogólnie pomogło to w moim bólu.

Po czterech miesiącach zostałem odcięty – a wycofanie było trudne. Moje ciało było zalane hormonami. W rezultacie całymi dniami płakałem w łóżku. Miałem najcięższy okres, jakiego kiedykolwiek doświadczyłem, przez co krzyczałem z bólu na podłodze w łazience.

Ostatecznie oznaczało to, że moje ciało było lepiej bez okresu. Zadowolony z reakcji mojego organizmu na Zoladex, mój ginekolog pozwolił mi na histerektomię. Do kwietnia 2016 roku w końcu pozbyłam się macicy. Ale lekarz wahał się, czy usunąć również moje jajniki ze względu na mój młody wiek.

Macica zniknęła, ból pozostaje

Chociaż ból na chwilę zelżał, wkrótce powrócił. Przypisałam to temu, że wciąż miałam owulację, bo lekarz nie usunął moich jajników. Nie zdawałam sobie sprawy, że owulacja byłaby możliwa bez twojej macicy, co tylko pokazuje, jak niewiele nas uczy się o naszych ciałach.

Mój lekarz przepisał zastrzyk antykoncepcyjny Depo-Provera, który działał na mnie w przeszłości. Ale tym razem źle zareagowałem. Miałem ciągłe skurcze i nie mogłem spać, czułem się też coraz bardziej przygnębiony. Po rozmowie z moim ginekologiem zgodziliśmy się ponownie wypróbować Zoladex.

Moja druga runda Zoladex trwała cztery lata zamiast czterech miesięcy. Chociaż chemiczna menopauza ma być rozwiązaniem krótkoterminowym – nie dłuższym niż dwa lata – moi ginekolodzy uważali, że to najlepszy sposób na powstrzymanie mojego bólu, podczas gdy nie mogli mi zaoferować dalszej pomocy podczas pandemii. Pomyślałem, że to oznaczało, że moje ciało stało się od niego w dużym stopniu uzależnione. Efekty uboczne pod koniec każdego miesiąca, tuż przed terminem przyjęcia nowej dawki, stawały się poważne. Pewnego razu, kiedy pandemia opóźniła jeden z moich zastrzyków o tydzień, paraliżujące skurcze trzymały mnie w łóżku przez wiele dni.

Na szczęście, w połowie tego schematu Zoladex, moi lekarze przepisali syntetyczny steryd zwany tibolonem w tandemie, który nie jest dostępny w Stanach Zjednoczonych. Jest alternatywą dla hormonalnej terapii zastępczej i pomogła zrównoważyć moje hormony, zmniejszyć bóle głowy i złagodzić nudności.

Mimo to nie odczułem całkowitej ulgi. We wrześniu 2020 r. podczas wizyty telefonicznej ostatecznie wykonano mi wycięcie jajnika. Odebrałem telefon w lokalnym supermarkecie i pamiętam, że byłem tak przepełniony emocjami, że musiałem usiąść na niskiej półce, żeby płakać. Każdemu przechodzącemu obok wydawało się, że płakałem z powodu braku papieru toaletowego w tym czasie.

Do lutego 2021 roku usunięto mi jajniki. Podczas zabiegu moja ginekolog znalazła guzki endometriozy – diagnozę, której nigdy wcześniej nie miałam, i diagnozę wyjaśniającą ten ból.

Teraz, gdy nie mam już jajników, przechodzę prawdziwą menopauzę, w przeciwieństwie do menopauzy chemicznej. Nie różni się to tak bardzo od tego, przez co już przeszłam; jest po prostu o wiele bardziej intensywny.

W dziwny sposób jestem wdzięczna chemicznej menopauzie za przygotowanie mnie do menopauzy. Moje ciało jest bardziej sprężyste, niż kiedykolwiek myślałam, że może być.