Przegląd duru brzusznego

Dur brzuszny to choroba bakteryjna, która rozprzestrzenia się poprzez żywność, wodę lub kontakt międzyludzki. Choroba powoduje objawy grypopodobne, które mogą zagrażać życiu, jeśli nie są leczone.

Bardziej prawdopodobne jest zachorowanie na dur brzuszny, jeśli podróżujesz do rozwijających się obszarów, w których choroba jest rozpowszechniona, takich jak części Azji Południowej, Afryki, Karaibów oraz Ameryki Środkowej i Południowej.Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom szacują, że dur brzuszny dotyka 5700 w Stanach Zjednoczonych każdego roku, podczas gdy na całym świecie może dotyczyć od 11 do 21 milionów ludzi.

Objawy

Najczęstsze objawy duru brzusznego to: :

• Gorączka, która może sięgać od 103 do 104 stopni
• Słabość
• Ból brzucha
• Bół głowy
• Biegunka lub zaparcia
• Kaszel
• Utrata apetytu
• Prawdopodobnie wysypka płaskich, różowych plam

Postępowanie choroby może prowadzić do poważniejszych objawów, w tym:

• Ekstremalne zmęczenie
• Zadyszka
• Nieregularne bicie serca
• Wymioty krwią i krwawe stolce
• Ciemne, smoliste stolce
• Silny ból i sztywność brzucha
• Utrata przytomności i inne objawy neurologiczne
• Zaszokować

Powoduje

Dur brzuszny wywoływany jest przez bakterię Salmonella Typhi, która zaraża tylko ludzi, a nie zwierzęta.Może się rozprzestrzeniać poprzez skażoną żywność i wodę, a także przez kontakt z osobą chorą.

Główne sposoby na zachorowanie na tyfus to:

• Woda pitna zawierająca ścieki z bakteriami Salmonella Typhi
• Spożywanie jedzenia, które zostało umyte zanieczyszczoną wodą
• Jedzenie lub picie czegoś, co zostało przygotowane lub podane przez kogoś, kto ma bakterie, zwłaszcza jeśli nie umył rąk po wyjściu z łazienki. Salmonellę Typhi można znaleźć w kale osób aktualnie chorych lub bezobjawowych, ale nadal będących nosicielami choroby.

Diagnoza

Twój lekarz może podejrzewać, że masz dur brzuszny na podstawie historii podróży, a także objawów. Jedynym sposobem potwierdzenia diagnozy jest badanie próbki krwi lub kału na obecność bakterii.

Inne testy obejmują test serologiczny zwany testem Widala i testy molekularne (PCR).

Mogą również zlecić test, aby sprawdzić, czy bakterie są odporne na niektóre antybiotyki, aby pomóc w ustaleniu najlepszego leku do zastosowania.

Leczenie

Dur brzuszny leczy się antybiotykami, w tym ceftriaksonem, cyprofloksacyną, lewofloksacyną i azytromycyną. Rodzaj otrzymywanego antybiotyku może zależeć od miejsca zakażenia i poziomu oporności na antybiotyki w tym szczepie bakteryjnym.

Powinieneś przyjmować antybiotyk przez cały czas zalecany przez lekarza. Zawsze myj ręce mydłem i wodą po wyjściu z łazienki, aby uniknąć rozprzestrzeniania się choroby, i nie przygotowywaj ani nie podawaj posiłków innym, dopóki lekarz nie stwierdzi, że jest to w porządku.

W przypadku leczenia antybiotykami gorączka zwykle trwa od trzech do pięciu dni, a nie tygodni lub miesięcy, a ryzyko zgonu zmniejsza się z 12% do mniej niż 1%.

U około 5% pacjentów może wystąpić nawrót.

Zapobieganie

W Stanach Zjednoczonych dostępne są dwie szczepionki przeciwko durowi brzusznemu: szczepionka doustna i szczepionka wstrzykiwana. Jeśli podróżujesz do kraju rozwijającego się, w którym dur brzuszny może stanowić problem, skontaktuj się z lekarzem, aby zapytać o szczepienie.

Szczepionki mogą pomóc w zapobieganiu większości przypadków duru brzusznego. Jednak szczepionka nie jest w 100% skuteczna. Praktyki bezpiecznego jedzenia i picia są niezbędne podczas podróży do kraju, w którym istnieje możliwość zakażenia tyfusem i innymi drobnoustrojami.Może to obejmować picie wody tylko wtedy, gdy jest butelkowana lub gotowana, spożywanie tylko dokładnie ugotowanej i gorącej żywności, proszenie o napoje bez lodu i unikanie surowych owoców i warzyw. Ponadto przed jedzeniem zawsze myj ręce mydłem i wodą.

Dur brzuszny może być niebezpieczną chorobą, jeśli nie zostanie szybko leczony. Skontaktuj się z lekarzem, jeśli masz jakiekolwiek obawy, że mogłeś zarazić się tyfusem, zwłaszcza jeśli niedawno podróżowałeś do innego kraju. Twój lekarz może przepisać antybiotyki, które pomogą Ci szybko wyzdrowieć i uniknąć rozprzestrzeniania się choroby na innych.