Jak pomóc dzieciom, które wciąż zmagają się ze zdrowiem psychicznym podczas pandemii?

Bez wątpienia pandemia spowodowała stres psychiczny u wszystkich, w tym dzieci. Według badania opublikowanego w listopadzie 2020 r. odsetek wizyt na oddziałach ratunkowych związanych ze zdrowiem psychicznym dzieci wśród wszystkich wizyt na oddziałach ratunkowych pediatrycznych wzrósł i utrzymywał się na podwyższonym poziomie w okresie od kwietnia do października 2020 r. W porównaniu z 2019 r. odsetek wizyt związanych ze zdrowiem psychicznym dzieci w wieku od 5 do 11 lat wzrósł o około 24%, a 31% dla dzieci w wieku od 12 do 17 lat.

Zmiany i zakłócenia rutyny są głównie winne, mówi dr Parker Huston, psycholog dziecięcy z Nationwide Children’s Hospital.

„Rozwijamy nawyki i sztuczki, które pozwalają nam z łatwością przetrwać dzień, gdy mamy rutynę. Jednym z największych stresorów i frustracji, jakie ludzie odczuwali w ciągu ostatniego roku, jest to, że wszystko, co robisz, ma nowy proces lub sposób myślenia o tym” – mówi Huston Verywell Family.

Na przykład, jak mówi Huston, przed pandemią dzieci wiedziały, gdzie iść do szkoły i czego się od nich oczekuje. Jednak wraz z przestawieniem się szkół na uczenie zdalne, a teraz, gdy niektóre wracają do uczenia się osobiście, pojawia się niepewność i niespójności.

„Gdy tylko uda nam się wyrobić nowy nawyk lub wprowadzić nową rutynę, wszystko może się zmienić. Życie zawsze się zmienia, ale bardziej niż zwykle w życiu zaszło wiele zmian [recently],” on mówi.

Brak możliwości utrzymywania kontaktów towarzyskich z rówieśnikami w tradycyjny sposób, na przykład w szkole, podczas zajęć pozalekcyjnych lub w innych sytuacjach towarzyskich, również wpływa na zdrowie psychiczne dzieci.

“[Kids] Musiałem na nowo wyobrazić sobie, jak to wszystko wygląda, a to trudne zadanie do zrobienia w krótkim czasie bez ostrzeżenia” – mówi Huston.

Jak rodzice mogą pomóc

Jeśli zauważasz, że Twoje dziecko ma problemy, możesz pomóc.

Ćwicz umiejętności rozwojowe

Nauczenie dzieci, jak radzić sobie z nieoczekiwanymi zmianami i rozczarowaniami, może pomóc im stać się bardziej odpornymi na wyzwania.

Na przykład Huston sugeruje uczenie dzieci, jak tworzyć nowe nawyki i nawyki, tworząc przypomnienie, rutynę i nagrodę. Wskazuje, że jego 8-letnia córka ma nową procedurę szkolną, która wymagała od niej przemyślenia przyniesienia i założenia maski do szkoły.

Wspólnie zastanawiali się, gdzie będzie przechowywać maskę i jak będzie pamiętać, żeby codziennie przynosić ją do szkoły. Postanowili umieścić na drzwiach listę kontrolną wszystkich rzeczy, których potrzebuje do szkoły, i dołączyć „maskę”.

„Kiedy to się zaczęło, była naprawdę zdenerwowana, zajęło jej dużo czasu i myślała, żeby przygotować się rano, ale teraz mamy listę kontrolną na drzwiach i dokładnie wie, co zabrać ze sobą do szkoły. Kiedy coś się zmienia, po prostu skreślamy to lub dodajemy do listy, a to nowy sposób, w jaki radzimy sobie ze szkołą” – mówi Huston.

Dodanie nagrody za zapamiętanie maski i innych rzeczy z listy może pomóc wzmocnić praktykę.

Skoncentruj się na inteligencji emocjonalnej i umiejętnościach

Inteligencja emocjonalna obejmuje zdolność postrzegania, kontrolowania i oceniania emocji. Podczas gdy niektórzy eksperci uważają, że inteligencji emocjonalnej można się nauczyć, inni uważają ją za charakterystyczną cechę, z którą rodzą się ludzie.

Huston mówi, że rodzice mogą brać udział w zajęciach z dziećmi, aby uczyć ich inteligencji emocjonalnej, takich jak wspólne czytanie książek, w których bohaterowie stają przed życiowym wyzwaniem.

„Zamiast pozwolić, aby książka prowadziła całą rozmowę, rodzic lub nauczyciel może zapytać o coś po książce”, mówi. Pytania, które mogą pomóc dzieciom rozwinąć inteligencję emocjonalną, obejmują:

• Jak ta osoba się czuje w tej chwili?
• Jak się wtedy czułeś?
• Jak poradziłbyś sobie z sytuacją, w której się znajdowali?
• Co byś zrobił, aby spróbować przejść przez tę sytuację?

„Pomaga to nauczyć ich, jak być odpornym i zdeterminowanym oraz demonstrować umiejętności radzenia sobie” – mówi Huston.

Modelowe umiejętności radzenia sobie

Kiedy dzieci są świadkami tego, jak ich rodzice radzą sobie w stresujących sytuacjach, mogą naśladować swoje podejście, próbując poradzić sobie z własnymi stresorami. „Jeśli dzieci widzą, że nie dostosowujemy się dobrze lub przechodzimy do nieprzystosowawczych nawyków, aby radzić sobie ze stresem, nie stanowi to dla nich dobrego modelu” — mówi Huston.

Zaleca dyskusję z dziećmi na temat tego, jak się czujesz zestresowany lub sfrustrowany, mówiąc coś w stylu: „Jestem zaniepokojony, że nie możemy zrobić tego, co zaplanowaliśmy, ale zamierzamy obejrzeć razem zabawny film lub wspólnie gotować”.

„Wybierz jakąkolwiek aktywność, ale pokaż im, w jaki sposób jest to sposób radzenia sobie z frustracją lub stresem, którego doświadczasz”, mówi Huston. I bądź świadomy tego.

„Możemy przejść przez dzień i robić te rzeczy wewnętrznie w naszej głowie, ale dzieci z tego nie korzystają. Mogą obserwować, ale nie rozumieją, jak to może się odnosić do nich, więc prowadzenie rozmów z dziećmi w każdym wieku może pomóc im nawiązać relacje” – mówi.

Porozmawiaj o zdrowiu psychicznym

Huston mówi, że rodzice powinni otwarcie rozmawiać o zdrowiu psychicznym ze swoim dzieckiem. „Historycznie nie prowadzimy takich rozmów i czekamy, aż pojawi się problem, zanim zaczniemy mówić o zdrowiu psychicznym. Dla tych z nas, których dzieci mogą dobrze sobie radzić, biorąc pod uwagę wszystko, co się dzieje, nadal jest to dobry czas, aby porozmawiać o zdrowiu psychicznym w sposób dostosowany do wieku” – mówi.

Sposobem na zrobienie tego może być wyjaśnienie problemów ze zdrowiem psychicznym, których doświadczasz, lub porozmawianie o wiadomościach związanych ze zdrowiem psychicznym. „Dzieci nie będą w stanie opowiedzieć ci o stresie lub lęku dopiero w wieku młodzieńczym, ponieważ nie wiedzą, co to znaczy. Im więcej możemy prowadzić z nimi otwartych dyskusji, tym bardziej prawdopodobne jest, że wyrażą: „Nie czuję się z tym dobrze” lub „Martwię się o to” – mówi Huston.

Gdy dzieci wyjaśnią doświadczany przez nie lęk i stres, możesz pomóc im opracować plan radzenia sobie z nim lub przećwiczyć bycie w określonej sytuacji. Na przykład, jeśli Twoje dziecko obawia się noszenia maski przez cały dzień do szkoły, niech najpierw poćwiczy noszenie maski w domu.

„Kiedyś nasze dzieci nosiły maski w domu przez jakiś czas i rozmawialiśmy o tym. Nazywa się to odczulaniem – doświadczając go w bardziej kontrolowanym środowisku, demistyfikacja stawia przed nim wyzwania” – mówi Huston.

W przypadku obaw, których nie możesz zaplanować z wyprzedzeniem, takich jak zachorowanie na COVID-19, zaleca szczere rozmowy na temat wszystkiego, co robisz jako rodzic, aby zapewnić dziecku bezpieczeństwo, a także o szkole, społeczności i osobach pracujących zdrowia publicznego robią, aby wszyscy byli zdrowi.

Kiedy nadszedł czas na terapeutę?

Jeśli próbowałeś wszystkiego, aby pomóc swojemu dziecku, a nadal ma problemy, oto kilka oznak, że może nadszedł czas, aby udało się do specjalisty zdrowia psychicznego.

Utrata zainteresowania rzeczami, które lubią

Wiele osób radzi sobie ze stresem, angażując się w czynności, które lubią. Jednak dr Alex Boeving Allen, szef terapii i wiceprezes ds. strategii klinicznej w Brightline, mówi, że jednym charakterystycznym znakiem, że dziecko doświadcza lęku lub depresji, traci zainteresowanie rzeczami, które lubią lub jest zbyt zdenerwowane, aby w nich uczestniczyć.

„Jeśli te zachowania nasilają się tak bardzo, że wpływają na twoją zdolność do przetrwania dnia jako rodzica i zdolność twojego dziecka do robienia zabawnych i znaczących rzeczy, możesz potrzebować pomocy terapeuty”, mówi Allen Verywell Family.

Reagowanie ekstremalnymi emocjami

Podczas gdy młodsze dzieci wpadają w napady złości i denerwują się, gdy mówi się im „nie”, wraz z wiekiem dzieci uczą się kontrolować swoje emocje. Allen mówi, że dzieci rozregulowane emocjonalnie mogą częściej przesadzać z drobiazgami. Nastolatkom sugeruje szukanie wahań nastroju, które wydają się nieproporcjonalne do sytuacji.

Allen przyznaje, że huśtawki nastrojów nie są rzadkością w okresie dojrzewania, ale mówi, że „jeśli zmieniający się nastrój przeszkadza Twojemu nastolatkowi w znaczącym nawiązaniu kontaktu z rodziną, być może nadszedł czas, aby poszukać wsparcia”.

Zmiany w sposobie ich funkcjonowania

Jeśli Twoje dziecko wykazuje którekolwiek z poniższych, Huston mówi, że może to wskazywać na potrzebę niepokoju:

• Nie śpią ani nie jedzą dobrze.
• Zazwyczaj są towarzyskie i nagle stają się powściągliwe.
• Mówią o poczuciu beznadziejności lub samookaleczeniu.
• W szkole zwykle dostają oceny i oceny, ale dostają oceny i oceny.

„Kiedy [your child has] kilka dni przygnębienia po usłyszeniu, że ich sezon piłkarski został odwołany, to zrozumiałe, ale jeśli stanie się to wzorcem, przedstaw to profesjonalistom” – mówi Huston.

Do kogo zadzwonić

Jeśli podejrzewasz, że Twoje dziecko zmaga się z problemami ze zdrowiem psychicznym, Allen mówi, że wiele dzieci i nastolatków, a także ich rodzice, mogą skorzystać z forum rezonansowego.

„Całkowicie normalne jest odczuwanie smutku lub niepokoju, gdy dzieją się trudne rzeczy” — mówi. „Łączenie się z terapeutą w celu uzyskania strategii opartych na dowodach może pomóc w radzeniu sobie z tymi trudnościami jako rodzina”.

Huston sugeruje skontaktowanie się ze szkolnymi specjalistami ds. zdrowia psychicznego, takimi jak doradca zawodowy, pracownik socjalny lub psycholog szkolny, ponieważ mogą oni odnieść się do zasobów społeczności.

„Ponadto Twój lekarz pierwszego kontaktu lub pediatra zna wstępne pytania, które należy zadać i może zapewnić zasoby lub spotkać się z dzieckiem, aby dowiedzieć się więcej o tym, przez co przechodzi”, mówi. „Pójście do dostawcy, który już ma związek z twoim dzieckiem, może być pomocne w określeniu, gdzie dalej iść”.

Informacje zawarte w tym artykule są aktualne na podany dzień, co oznacza, że ​​po przeczytaniu mogą być dostępne nowsze informacje. Aby uzyskać najnowsze informacje o COVID-19, odwiedź naszą stronę z wiadomościami o koronawirusie.