Jak szkolić dzieci ze specjalnymi potrzebami na nocnik

Podczas gdy rodzice często narzekają na trudności w uczeniu dzieci nocnika, dla większości rodzin nauka nocnika jest dość łatwym doświadczeniem. Nawet jeśli pojawiają się problemy lub dzieci wykazują oznaki oporu podczas nauki korzystania z nocnika, zazwyczaj w końcu przyzwyczają się do korzystania z nocnika.

Gotowość do nauki korzystania z nocnika u dzieci ze specjalnymi potrzebami

Jednak nie zawsze tak jest w przypadku dzieci z opóźnieniami w rozwoju lub niepełnosprawnościami, takimi jak autyzm, zespół Downa, upośledzenie umysłowe, porażenie mózgowe itp. Dzieci ze specjalnymi potrzebami mogą być trudniejsze do nauki korzystania z nocnika.

Większość dzieci wykazuje oznaki fizycznej gotowości do rozpoczęcia korzystania z toalety jako małe dzieci, zwykle w wieku od 18 miesięcy do 3 lat, ale nie wszystkie dzieci w tym wieku mają intelektualną i/lub psychiczną gotowość do korzystania z nocnika.

Oznaki gotowości intelektualnej i psychologicznej obejmują umiejętność wykonywania prostych instrukcji i współpracę, niewygodę z brudnymi pieluchami i chęć ich zmiany, rozpoznawanie, kiedy ma pełny pęcherz lub potrzebę wypróżnienia, umiejętność informowania, kiedy musi oddać mocz lub wypróżnić się, prosząc o skorzystanie z nocnika lub prosząc o noszenie zwykłej bielizny.

Oznaki gotowości fizycznej mogą obejmować zdolność do rozpoznania, kiedy dziecko ma oddać mocz lub wypróżniać się na podstawie wyrazu twarzy, postawy lub tego, co mówi, pozostawania suchym przez co najmniej 2 godziny za każdym razem i regularnego wypróżniania ruchy. Pomocne jest również, jeśli potrafi chociaż częściowo ubrać się i rozebrać.

Wyzwania związane z korzystaniem z nocnika

Dzieci z niepełnosprawnością ruchową mogą również mieć problemy z nauką korzystania z nocnika, która obejmuje naukę wchodzenia na nocnik i rozbierania się. Dla tych dzieci może być konieczne wykonanie specjalnego nocnika i innych adaptacji.

Rzeczy, których należy unikać podczas nauki korzystania z toalety i zapobiegać oporom, zaczynają się w stresującym okresie lub okresie zmian w rodzinie (przeprowadzka, narodziny dziecka itp.), zbyt szybkie popychanie dziecka i karanie za błędy. Zamiast tego należy lekceważyć wypadki i błędy. Pamiętaj, aby iść w tempie swojego dziecka i okazywać mu silną zachętę i pochwałę, gdy odnosi sukcesy.

Ponieważ ważną oznaką gotowości i motywacją do rozpoczęcia nauki korzystania z nocnika jest bycie niewygodnym w brudnej pieluszce, jeśli Twojemu dziecku nie przeszkadza brudna lub mokra pielucha, może być konieczne przebranie go na zwykłą bieliznę lub spodnie treningowe w ciągu dnia trening. Inne dzieci mogą nadal nosić pieluchę lub podciągać się, jeśli im przeszkadza, a wiesz, kiedy są brudne.

Techniki szkoleniowe

Gdy będziesz gotowy do rozpoczęcia treningu, możesz wybrać nocnik. Możesz poprosić dziecko, aby ozdobiło go naklejkami i usiadło na nim w ubraniu, aby oglądać telewizję itp., Aby pomóc mu się do tego przyzwyczaić.

Ilekroć Twoje dziecko wykazuje oznaki potrzeby oddania moczu lub wypróżnienia, powinieneś zabrać je do nocnika i wyjaśnić mu, czego chcesz, aby zrobił. Regularnie każ mu chodzić do nocnika, ściągać ubrania, siadać na nocniku, a kiedy skończy, podnosić ubrania i myć ręce.

Na początku powinieneś trzymać go w pozycji siedzącej tylko przez kilka minut, nie nalegaj i bądź przygotowany na opóźnienie treningu, jeśli wykaże opór. Dopóki nie pójdzie do nocnika, możesz spróbować opróżnić jego brudne pieluchy na jego nocnik, aby pokazać, co chcesz, aby zrobił.

Porady dotyczące korzystania z nocnika

Ważną częścią nauki korzystania z nocnika dzieci ze specjalnymi potrzebami jest częste korzystanie z nocnika. Zwykle obejmuje to regularne korzystanie z toalety, jak opisano w książce „Szkolenie toaletowe bez łez” autorstwa dr. Charlesa E. Schaefera. To „zapewnia Twojemu dziecku częste możliwości korzystania z toalety”.

Częste przerwy na nocnik

Siedzenie na nocniku powinno następować „przynajmniej raz lub dwa razy na godzinę”, a po tym, jak najpierw zapytasz: „Czy musisz iść na nocnik?” Nawet jeśli powie nie, chyba że jest całkowicie odporny, to i tak dobrze jest zabrać go do nocnika. Jeśli ta rutyna jest zbyt wymagająca dla Twojego dziecka, możesz rzadziej zabierać go do nocnika.

Śledź, kiedy odchodzą

Pomocne może być prowadzenie wykresu lub pamiętnika, kiedy regularnie się moczy lub brudzi, abyś wiedział, kiedy najlepiej usiąść na nocniku i zmaksymalizować szanse, że musi odejść. Najchętniej chodzi też po posiłkach i przekąskach, a to dobry moment, aby zabrać go do nocnika. Częste wizyty w godzinach, w których prawdopodobnie będzie korzystał z nocnika, oraz rzadsze wizyty w nocniku o innych porach dnia to kolejna dobra alternatywa.

Modelowe i narracyjne nawyki związane z toaletą

Inne dobre techniki to modelowanie, w którym pozwalasz dziecku widzieć członków rodziny lub inne dzieci korzystające z toalety, oraz używanie uwag obserwacyjnych. Obejmuje to opowiadanie o tym, co się dzieje i zadawanie pytań podczas nauki korzystania z nocnika, takich jak „Czy właśnie siedziałeś na nocniku?” lub „Czy właśnie zrobiłaś kupę do nocnika?”

Wiedz, że wypadki są częścią procesu

Nawet po tym, jak dziecko zacznie korzystać z nocnika, normalne jest, że zdarzają się wypadki i czasami cofa się lub wraca do normy i odmawia korzystania z nocnika. Pełne szkolenie w zakresie korzystania z nocnika, kiedy dziecko rozpoznaje, kiedy musi iść na nocnik, fizycznie idzie do łazienki i ściąga spodnie, oddaje mocz lub ma wypróżnienia w nocniku i ubiera się, może zająć trochę czasu, czasami nawet do trzy do sześciu miesięcy.

Na początku treningu opór należy leczyć, przerywając trening na kilka tygodni lub miesiąca, a następnie próbując ponownie. Oprócz wielu pochwał i zachęt, gdy korzysta z nocnika lub po prostu siedzi na nocniku, nagrody materialne mogą być dobrym motywatorem. Mogą to być naklejki, którymi może ozdobić nocnik lub małą zabawkę, przekąskę lub smakołyk. Możesz również rozważyć użycie tabeli nagród i otrzymanie specjalnej uczty, jeśli otrzyma tak wiele naklejek na swojej tabeli.

Możesz także dawać smakołyki lub nagrody za pozostanie suchym. Pomocne może być sprawdzenie, czy między wizytami na nocniku nie miał wypadku. Jeśli jest suchy, podekscytowanie i oferowanie pochwał, zachęty, a może nawet nagrody może pomóc wzmocnić jego brak wypadków.

Jak korzystać z pozytywnej praktyki

Inną przydatną techniką jest pozytywna praktyka w razie wypadków. Dr Schaefer opisuje to jako to, co powinieneś zrobić, gdy twoje dziecko ma wypadek i samo się zmoczy lub zabrudzi.

Ta technika polega na stanowczym poinformowaniu dziecka o tym, co zrobiło, zabraniu go do nocnika, gdzie może się posprzątać i przebrać (chociaż prawdopodobnie będziesz potrzebować pomocy), a następnie poćwiczyć korzystanie z nocnika.

Dr Schaefer zaleca wykonanie zwykłych czynności korzystania z nocnika co najmniej pięć razy, zaczynając od momentu, gdy „dziecko idzie do toalety, obniża spodnie, na krótko siedzi na toalecie (3 do 5 sekund), wstaje, podnosi spodnie , myje ręce, a następnie wraca na miejsce wypadku.”

Kiedy uzyskać pomoc

Chociaż może to zająć trochę czasu i wymagać dużo cierpliwości, wiele dzieci ze specjalnymi potrzebami może zostać przeszkolonych w nocniku w wieku od 3 do 5 lat. Jeśli nadal masz problemy lub Twoje dziecko jest bardzo odporne, rozważ skorzystanie z profesjonalnej pomocy.

Oprócz pediatry możesz uzyskać pomoc terapeuty zajęciowego, zwłaszcza jeśli Twoje dziecko ma pewne opóźnienia motoryczne powodujące trudności w korzystaniu z nocnika, psychologa dziecięcego, zwłaszcza jeśli Twoje dziecko jest po prostu oporne na naukę korzystania z nocnika, oraz pediatry rozwojowego.