Jak przezwyciężyłam zaburzenia obsesyjno-kompulsywne po porodzie i natrętne myśli?

Wyobraź sobie dużą ścianę salonu pokrytą tablicą do ścierania na sucho. Twój umysł pędzi, myśli na pełnych obrotach i zapisujesz każdy z nich na masywnym białym płótnie. Każde pociągnięcie markera jest pospieszne, bezładne i czasami niespójne. Kiedy robisz krok do tyłu, myślisz od ściany do ściany o byciu świeżo upieczoną matką – i to jest niepokojące.

Łapiesz gumkę i wycierasz tablicę tak szybko, jak potrafisz. Nic nie znika. Bez względu na to, jak bardzo się starasz, każda myśl, którą zapisałeś, przenika głębiej w ścianę, cementując swoje miejsce w twoim sposobie myślenia jako młodej mamy. Wychodzisz z pokoju, starając się odwrócić uwagę, ale za każdym razem, gdy przechodzisz, napotykasz swój własny scenariusz irracjonalnych lęków i niepokojących myśli.

Dla mnie tak właśnie wyglądało poporodowe zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD). Po narodzinach mojej pierwszej córki doświadczyłem tak zwanych „natrętnych myśli”.

Większość ludzi jest w stanie natychmiast zignorować te myśli lub odpisać je jako śmieszne. Potrafią „wymazać” je z tablicy suchościeralnej – ale nie ja. Miałem w umyśle obrazy najgorszych możliwych scenariuszy, które przytrafiły się mojej córce: A jeśli zostanie zraniona? Przestaje oddychać? Tonie? A jeśli ktoś inny ją skrzywdzi? A jeśli ją skrzywdzę? Ja bym nigdy. Dlaczego to w ogóle przeszło mi przez głowę?

Nawał obsesyjnego myślenia sprawił, że zaczęłam zastanawiać się, czy nadaję się na matkę. Każda myśl powtarzała się, bezlitośnie łamana płyta, jej igła przebijała dziurę we wszystkich strzępach zdrowia psychicznego, które mi zostały. Czułem się samotny i przerażony – do pewnego stopnia przestraszony „a co jeśli”.

Zaczęłam mieć regularne ataki paniki, a ponieważ nie chciałam powiedzieć mężowi, co się dzieje, kłótnie z nim były na najwyższym poziomie. Wszystko, co widział, to neurotyczna, niespokojna skorupa swojej niegdyś pełnej życia, wychodzącej żony, i nie rozumiał dlaczego.

Po dziesięciu miesiącach tłumionego niepokoju osiągnąłem punkt krytyczny: atak paniki, który wylądował w szpitalu. To była pobudka, której potrzebowałem, aby w końcu uzyskać pomoc.

Oto dobra wiadomość: można uciszyć ten kompulsywny, dominujący głos w swoim umyśle. Zaczęłam brać leki na lęki i depresję, co wieczór słuchać medytacji i otwierać się na męża (niezależnie od tego, jak bardzo byłam zawstydzona), który wspierał mnie na każdym kroku. Być może natrętne myśli mnie pochłonęły, ale mnie nie zdefiniowały.

Dla tych, którzy mogą tego doświadczyć lub chcieliby dowiedzieć się więcej na ten temat, dzielę się swoją własną podróżą, a także badaniami i radami od Carly Snyder, MD. Dr Snyder jest psychiatrą reprodukcyjną i okołoporodową oraz matką trójki dzieci, której celem jest uświadamianie chorób psychicznych po porodzie. Dowiedz się więcej o poporodowym OCD i natrętnych myślach, a także o tym, jak przezwyciężyć piętno otaczające te stany.

Oznaki poporodowego OCD

Wraz z natrętnymi myślami wiele młodych mam dostosowuje się do ich irracjonalnego sposobu myślenia. Nawałnica scenariuszy „co jeśli” może zmusić ich do unikania pewnych zachowań, obawiając się, że ich dziecko może przypadkowo zostać zranione. Niezależnie od tego, czy powstrzymują się od kąpieli, przebierania, czy jeżdżenia z nimi, ma to poważny wpływ na to, jak dbają o swoje dziecko, ostatecznie naprężając więź z noworodkiem. Ciągły niepokój może również prowadzić do problemów w związku i kłótni.

Niektóre matki cierpiące na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne po porodzie mogą również angażować się w rytuały (pukanie w drewno, liczenie płytek sufitowych, nadmierne mycie itp.), myśląc, że zapobiegnie to rozegraniu się złych scenariuszy.

Chociaż często słyszysz o przypadkach depresji poporodowej i lęku, poporodowe OCD jest znacznie rzadziej zgłaszane, a szacuje się, że cierpi na nie od 3 do 5 procent kobiet.

„Uważam, że jest to bardzo zaniżone”, mówi dr Snyder, wskazując, że wiele kobiet wstydzi się lub boi o tym rozmawiać. Z tego powodu niektóre przypadki mogą nie zostać odpowiednio zidentyfikowane lub leczone. Chociaż lęk poporodowy, depresja i OCD są zaburzeniami nastroju i lęku okołoporodowego (PMAD), nie można ich stosować zamiennie.

Dr Snyder odnosi się do poporodowego OCD jako pochodu lęku poporodowego; jednak osoba z OCD może nie odczuwać lęku i odwrotnie. Jest bardzo możliwe, że ktoś zostanie błędnie zdiagnozowany z lękiem lub depresją, a nie z OCD, jeśli nie wszystkie objawy zostaną ujawnione. Ponieważ natrętne myśli mogą być tak przerażające, wiele matek boi się je przyznać.

Ponadto każdy może rozwinąć OCD po porodzie, niezależnie od tego, czy w przeszłości doświadczył lęku lub depresji.

Życie z natrętnymi myślami

Martwienie się o noworodka jest normalne, ale wiedziałem, że to, czego doświadczam w moim umyśle, było czymś więcej. Bałam się zostać sama z córką. Bałem się ją wykąpać, zawieźć, potrzymać podczas schodzenia po schodach.

Za każdym razem, gdy widziałem łamiącą serce historię o dziecku, nie mogłem pozbyć się obrazu mojej własnej córki, która spotkała ten sam los. To był nie do zniesienia, całodobowy strach. Czułem przemożną potrzebę ochrony córki, ale przed czym? Od innych ludzi? Moje myśli? Ja?

Dr Snyder opisuje tego typu natrętne myśli jako ego-dystoniczne – co oznacza, że ​​są sprzeczne z twoim poczuciem siebie i tym, kim jesteś. Są całkowicie poza charakterem i poza waszym moralnym kompasem. „Nie są ładne” – mówi dr Snyder. „Nie mieszczą się w ładnym opakowaniu i trudno je ujawnić [to others]”.

Głównym powodem, dla którego są tak niepokojące, jest to, że wiesz, że nigdy ich nie zrobisz. (A szanse, że matka faktycznie to zrobi, są praktycznie zerowe.) Już sam fakt, że przyszli ci do głowy, wystarczy, aby cię przerazić, a zamiast je odrzucać, rozwodzisz się nad nimi, zmieniając swoje instynkty opiekuńcze w nadbieg.

W ramach swojej własnej teorii dr Snyder odnosi się do poporodowego OCD, po części, jako „instynktu macierzyńskiego na sterydach”. Chociaż myśli każdego z nas są różne, wszystkie mają jedną wspólną cechę — osłabiający strach.

Przezwyciężanie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych po porodzie

OCD po porodzie jest bardzo uleczalne. Leczenie zwykle obejmuje wizytę u terapeuty, który może przepisać leki, jeśli jest to wskazane. W moim przypadku przepisano mi lek przeciwdepresyjny SSRI, który jest jednym z najczęstszych sposobów leczenia depresji, lęku i OCD.

Dr Snyder wyjaśnia, że ​​antydepresant SSRI w połączeniu z terapią poznawczo-behawioralną (CBT) jest niezwykle skuteczny. Oczywiście najlepszym planem działania jest rozmowa z lekarzem, aby znaleźć najlepsze rozwiązanie dla Twojej konkretnej sytuacji.

Patrząc wstecz cztery lata temu, zdaję sobie teraz sprawę, że moje natrętne myśli nie były tym, co było ze mną „nie tak” – trzymałem je dla siebie. Jest wiele kobiet, które doświadczają wyniszczających skutków poporodowego OCD i bez bezpośredniej konfrontacji mogą spowodować zniszczenie twojego zdrowia, związków i ogólnego samopoczucia.

Najważniejszym krokiem w przezwyciężaniu poporodowego OCD jest szczerość wobec siebie i otoczenia. Uznaje, że twoje natrętne myśli nie są „zwariowane”. Obsesyjna potrzeba ochrony dziecka jest zapewnieniem, że twoje myśli to tylko myśli, a nie intencje.

Poszukiwanie pomocy w poporodowym OCD jest oznaką siły i pierwszym krokiem do lepszego samopoczucia. Jeśli uważasz, że możesz tego doświadczać, zwróć się o pomoc do lekarza. Porozmawiaj również ze swoim partnerem, rodziną lub bliskimi przyjaciółmi o tym, co czujesz. Jest to stan, który można leczyć, a przy odpowiednim wsparciu i planie możesz spędzać więcej czasu ze swoim noworodkiem. Na tych słodkich uśmiechach, chichotach i ruchach warto się skupić!