7:00 do 19:00: Jak Ariel Foxman rozmawia z nietradycyjną rodziną

Pochodzący z Bostonu Ariel Foxman nie jest obcy wpływom. Przez 8 lat pełnił prestiżową funkcję Redaktora Naczelnego magazynu „InStyle”, a obecnie jest redaktorem współpracującym na „Vanity Fair”. Foxman współpracował z celebrytami, takimi jak Blake Lively i Kate Hudson, oraz konsultował się z dużymi markami, w tym Pepsi i Olivela.

Ostatnio postanowił dać nam intymne spojrzenie na swoje życie jako rodzica. Wydał swój biuletyn ABBAPAPA autorstwa Ariela Foxmana w 2020 roku z nadzieją, że zainspiruje innych rodziców w pozytywny sposób.

„Kiedy jako nowy rodzic zacząłem szukać informacji i społeczności, uderzyło mnie, jak bardzo jest nastawiony wyłącznie na mamę” — wyjaśnia. „I wszystko, co udało mi się znaleźć, pochodziło z żartobliwej perspektywy, która zakładała, że ​​ojcowie byli po prostu głupcami, jeśli chodzi o wychowywanie dzieci”.

Imię ABBAPAPA pochodzi od abba, hebrajskiego słowa oznaczającego tatę. Tak też Foxman nazwał swojego ojca, gdy dorastał. Papa jest Hiszpanem dla taty, jak trzyletni syn Cielo nazywa kubańsko-amerykański Brandon Cardet-Hernandez, mąż Foxmana. (Nazywa Foxmana „tatusiem”).

„Chciałem opisać moje doświadczenia jako taty, jako tata wesoły i jako tata w nietradycyjnej rodzinie”, mówi. „Ale co ważniejsze, chciałem stworzyć przestrzeń do dzielenia się pomysłami z innymi opiekunami i słuchania ich , zwłaszcza tych, którzy łamią konwencję, redefiniując role i kwestionując oczekiwania”.

Subskrybenci bezpłatnego biuletynu mogą spodziewać się zwięzłych, melodyjnych esejów i artykułów Foxmana na takie tematy, jak niezależność malucha, co zrobić, gdy zabawki rodzinne nie reprezentują Twojej rodziny i jak rodzice mogą „przeciwstawić się normom płci”.

Jego troskliwość sprawia, że ​​ABBAPAPA jest intencjonalna i łatwa do odczytania, pomimo tego, jak głębokie i złożone mogą być tematy. Czytanie jego esejów przypomina rozmowę z innym rodzicem, który jest autentycznie uczciwy.

Foxman i jego mąż mają oczywiście wyjątkową perspektywę. „Jako ojciec wesoły jestem być może bardziej skoncentrowany i zainwestowany w udzielanie lekcji dumy”, mówi. „Świętujemy różnice, jednocześnie rozkoszując się tym, co nas łączy, i będąc dzieckiem, szanując siebie i widząc innych”.

Świętują Miesiąc Dumy w swoim domu, dzieli się z członkami zarządu GLAAD.

„Nasz syn jest jeszcze niemowlakiem, więc dla nas chodziło o tęcze”, mówi. „Lubimy podkreślać, że jesteśmy »rodziną tęczy« i pokazujemy mu wszystkie przypadki, w których ludzie świętują specjalność rodzin takich jak nasza. Mój mąż również dodawał tęczową posypkę do codziennej owsianki naszego syna, która stała się ulubioną!”

Foxman mówi, że jego cel jako rodzica jest prosty: sprawić, by jego syn czuł się dobrze we własnej skórze. „Wiem i wierzę, że jest cały i doskonały tak jak jest — i tak jest z wszystkimi innymi”. Przyznaje, że pokolenie jego syna jest wyjątkowe i nie traktuje lekko zadania wychowania go, chociaż po drodze jest mnóstwo zabawy i radości.

„Pokolenie Cielo ma zdolność uzdrowienia naszego kraju, naszej planety” — dzieli się Foxman. „To jest pokolenie, które wykona ciężką pracę, jeśli chodzi o zburzenie systemowego rasizmu, rozszerzenie definicji tego, co to znaczy być on/ona, aby odwrócić szkody spowodowane naszym kryzysem klimatycznym i tak dalej. wiele więcej.”

Stosuje tę soczewkę również w swoich mediach społecznościowych, gdzie ujawnia niefiltrowany wgląd w swoje życie. Jego posty pokazują wszystko, od chaosu podczas obiadu, przez rozlane gorące kakao, po szkolne przebrania.

Poniżej dzieli się jednym dniem ze swojego życia, w tym tym, jak on i jego mąż dzielą się i pokonują obowiązki, kiedy zaczyna myśleć o kolacji syna i co pociąga za sobą jego wieczorna rutyna odpoczynku.

Środa

7 rano Kiedy mój mąż Brandon budzi naszego syna, ja idę do kuchni i przygotowuję lunchbox i tornister Cielo na cały dzień: napój, owoc, przekąskę i kubek z czystą wodą. Zrobię kanapkę lub zapakuję celowo resztki z wczorajszej kolacji. Zbieramy się na naszym tarasie przy kawie i śniadaniu, aby obserwować działalność łodzi po doku z naszego budynku.

8 rano Brandon przygotowuje się do pracy. Jest dyrektorem wykonawczym Ivy Street School w Brookline w stanie Massachusetts i pracuje tam w biurze. Ubieram Cielo w coś kolorowego i wygodnego. Myjemy się i odkurzamy, a ja zakładam coś, co niekoniecznie jest piżamą, żeby odwieźć. Żegnamy się tatusiowi, gdy odjeżdża, i idziemy kilka przecznic do szkoły.

9 rano przełączam biegi w tryb pracy, pracując albo przy dedykowanym biurku w naszym mieszkaniu, albo w salonie na drugim piętrze naszego budynku. (Szybsze WiFi i ciągły dozownik seltzerów są strasznie kuszące). Skanuję i odpowiadam na wszelkie wiadomości z mediów społecznościowych, które nadeszły z dnia na dzień, czytam biuletyny informacyjne („CNN”, „ReCode Daily”, „WWD”) i przeglądam „New York Times”, otwierając artykuły, które chcę przeczytać później w zakładkach wzdłuż mojego laptopa.

9:30 Większość poranka spędzam, odpowiadając na e-maile, które nadeszły przez pawęż, kiedy spałem. Pracuję nad dużym projektem brandingowym i startuję z jednym klientem, który mieszka w Kalifornii i którego dyrektor kreatywny znajduje się w Perth w Australii. Komunikacja jest całodobowa. Wskakuję na kilka kolejnych rozmów i spotkań Zoom z klientami i dowolnymi dostawcami zewnętrznymi, którymi zarządzam w ich imieniu.

12.00 Wkładam kapelusz do pisania. Przesuwając pracę mojego klienta na bok na mniej więcej godzinę, podejmuję kolejne kroki w zakresie wszelkich zadań pisemnych, nad którymi pracuję – planuję rozmowy kwalifikacyjne, redaguję transkrypcje itp. – i prowadzę badania i planuję kolejne wydania ABBAPAPA, nad którymi pracuję na. Zamówię sobie również lunch, a kiedy to nadejdzie, przerywam wszystko i nadrabiam zaległości w mediach społecznościowych.

14:30 Powrót do pracy z klientem. Zastanawiam się też nad tym, co przygotowuję na obiad Cielo, żeby gdy wraca ze szkoły, posiłek jest już prawie gotowy, bez podgrzania niektórych rzeczy. Lubię, gdy widzi, jak przygotowuje i gotuje niektóre potrawy, ale muszę też pilnować, bo kiedy widzi jedzenie w zakładzie, jest głodny na obiad na miejscu.

Albo biegnę do Trader Joe, aby uzupełnić składniki, albo przygotować posiłek w oparciu o to, co mamy. Wchodzi do lodówki, porcjowany i podawany na talerze.

16:00 Jeśli jeszcze nie wzięłam prysznica i nie ubrałam się na lunch z przyjacielem lub kolegą, robię to teraz. Sprawdzam pogodę i robię plan zajęć popołudniowych dla siebie i Cielo, kiedy go odbiorę. Playdates powracają i koordynują, co również było fajnym procesem.

16:30 Idę odebrać Cielo ze szkoły. Albo udajemy się do parku lub na plac zabaw, żeby się pojeździć, załatwić sprawunki (Cielo uwielbia pchać wózek z zakupami po każdym sklepie) albo zrobić coś wyjątkowego — na przykład wycieczkę do akwarium lub zamówienie koktajlu mlecznego waniliowego w Shake Shack.

Spędzamy czas tak głupio, jak to tylko możliwe, a ja słucham przeróżnych historii ze szkolnego dnia. Kto śpiewał jaką piosenkę w jaki sposób? Co ktoś inny przyniósł na lunch (dużo mówi się o jednym wegańskim uczniu)? A co widział podczas swoich spacerów na zewnątrz?

18:00 Wracamy do domu. Cielo bawi się w swoim pokoju albo patrzy, jak wystawiam obiad. Lubimy oglądać przypływające i odpływające łodzie, zadając pytania dotyczące miejsc docelowych, rozkładów jazdy oraz tego, co pływa i dlaczego. Lubimy też spotykać się z rodziną i znajomymi oraz zameldować się na FaceTime. Kolacja przenosi się na czas kąpieli, który stanowi około 80% zabawy, a 20% czyszczenia i szorowania.

19.00 Kiedy Cielo jest już w piżamie i gotowy do snu, ma godzinę na cichą zabawę. Mniej więcej w tym czasie wracam do e-maili i projektów, nadrabiając zaległości w ciągu ostatnich kilku godzin.

Staram się jak najczęściej wyłączać telefon, gdy spędzamy czas jeden na jednego po szkole poza domem.

19:45 Brandon wrócił do domu i każde z nas odłoży Cielo, czytając wiele historii i planując, jakie będą nasze marzenia na nadchodzącą noc. Cielo niedawno dowiedział się o zakładkach i lubi wracać raz po raz do niektórych swoich większych książek z bajkami, aby móc umieścić swoją zakładkę. Zostajemy w jego pokoju, dopóki nie zaśnie.

20:30 Brandon i ja jemy kolację – taco na wynos lub dostawę sushi przez wiele nocy – i ponownie rozmawiamy o sobie nawzajem, Cielo i wszelkich nadchodzących planach. Możemy opracować strategię poprzez wyzwanie w pracy lub podzielić się szczegółami na temat wiadomości, którą jesteśmy pasjonatami.

21:30 Zaczynamy nasz wiatr w dół. Ponownie sprawdzam e-maile lub wskakuję do rozmowy, która obejmuje inne strefy czasowe. Jeden z nas odpala telewizor, abyśmy mogli dalej oglądać serial lub dokument, w którym oboje zasnęliśmy poprzedniej nocy. Z dumą możemy powiedzieć, że przeszliśmy ostatnio przez cały „Special” i „Shrill” oraz ostatni sezon „Younger”.

23.00 melduję się w Cielo, dostosowuję światła i temperaturę i sprawdzam pocztę po raz ostatni, aby nikt na całym świecie nie czekał na coś przez kolejne 8 godzin. Do łóżka.

Czytaj dalej: 7 rano do 7 wieczorem: Jak Chriselle Lim równoważy prowadzenie firmy z macierzyństwem