Jak leczy się mokre zwyrodnienie plamki żółtej

Zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD) jest główną przyczyną utraty wzroku u osób po 60. roku życia. Choroba dotyka części siatkówki oka zwanej plamką, która jest odpowiedzialna za widzenie centralne. Z dwóch typów AMD — suchej i mokrej — wysiękowa postać AMD jest cięższa i wymaga bardziej agresywnego leczenia.

Podczas gdy leczenie suchego AMD polega na zmianie stylu życia i wsparciu żywieniowym, leczenie wysiękowego AMD skupia się na zatrzymaniu wycieku płynu spowodowanego neowaskularyzacją (tworzeniem nieprawidłowych naczyń krwionośnych w tylnej części oka). Może to obejmować leki, procedury prowadzone przez specjalistów lub kombinację tych dwóch.

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

Chociaż mokre AMD można leczyć, nie ma lekarstwa; obecne terapie tylko spowalniają postęp choroby. Mając to na uwadze, wczesne leczenie może pomóc w utrzymaniu wzroku na dłużej.

Recepty

Istnieje klasa leków zwanych antynaczyniowym czynnikiem wzrostu śródbłonka (anty-VEGF), które są wstrzykiwane bezpośrednio do oka w celu zapobiegania neowaskularyzacji. Czyni to poprzez blokowanie działania białka zwanego czynnikiem wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), które stymuluje tworzenie naczyń krwionośnych.

Leki anty-VEGF są podawane przez wstrzyknięcie do ciała szklistego (do przezroczystej, galaretowatej substancji wewnątrz oka) po znieczuleniu oka. Strzały są stosunkowo bezbolesne.

Częstotliwość wstrzyknięć różni się w zależności od rodzaju leku, z których pięć jest obecnie zatwierdzonych przez Food and Drug Administration (FDA):

• Lucentis (ranibizumab): wstrzykiwany raz w miesiącu

• Avastin (bewacyzumab): wstrzykiwany raz w miesiącu (i stosowany poza wskazaniami w leczeniu wysiękowego AMD)

• Macugen (pegaptanib): wstrzykiwany co sześć tygodni

• Eylea (aflibercept): wstrzykiwany raz w miesiącu przez pierwsze cztery strzały, a następnie co drugi miesiąc

• Beovu (brolucizumab): wstrzykiwany raz w miesiącu z pierwszych trzech wstrzyknięć, a następnie co dwa do trzech miesięcy później

Skutki uboczne są podobne dla wszystkich pięciu leków i obejmują ból oka, zapalenie oka, męty, zaćmę, krwawienie spojówkowe i inne zmiany widzenia.

Inne leki anty-VEGF są przedmiotem aktywnych badań i prac rozwojowych.

Chirurgii i Procedury Specjalistyczne

Oprócz leków anty-VEGF istnieją procedury, które mogą pomóc spowolnić postęp choroby. Chirurgia jest rzadziej stosowana, ale można ją rozważyć, jeśli oba oczy są zajęte, a leki anty-VEGF okażą się niewystarczające.

Fotokoagulacja laserowa

Fotokoagulacja laserowa to zabieg czasami stosowany w leczeniu wysiękowego AMD, który pomaga uszczelniać nieszczelności i niszczyć nieprawidłowe naczynia krwionośne. Procedura jest zwykle wykonywana w gabinecie lekarza i obejmuje rozszerzenie oczu i krople znieczulające, aby je znieczulić.

Ryzyko fotokoagulacji laserowej jest znaczne i może obejmować:

• Łagodna utrata wzroku
• Zmniejszone widzenie w nocy
• Zmniejszone widzenie peryferyjne (boczne)
• Martwe punkty
• Problemy z koncentracją
• Rozmyty obraz
• Zmniejszone widzenie kolorów

Terapia fotodynamiczna

Terapia fotodynamiczna to kolejna forma laseroterapii, w której wykorzystuje się specjalny lek fotouczulający o nazwie werteporfina.

Przed zabiegiem werteporfina jest wstrzykiwana do żyły, która ostatecznie migruje do naczyń krwionośnych w plamce. Po znieczuleniu oka wiązka lasera jest kierowana na naczynia przez specjalne soczewki kontaktowe. Światło aktywuje lek, powodując tworzenie się skrzepów krwi i uszczelnienie naczynia.

Zagrożenia związane z terapią fotodynamiczną obejmują:

• Martwe punkty
• Ból pleców (związany z lekiem)
• Tymczasowa utrata ostrości wzroku

Rehabilitacja słabowidząca

AMD nie wpływa na widzenie peryferyjne i zwykle nie powoduje całkowitej ślepoty. Wpływa to na widzenie centralne, którego potrzebujesz do prowadzenia samochodu, czytania i rozpoznawania ludzi i przedmiotów.

Rehabilitacja osób słabowidzących to strategia zespołowa stosowana w celu zrekompensowania ograniczonego widzenia w celu zachowania niezależności i poprawy jakości życia. W skład zespołu może wchodzić certyfikowany specjalista rehabilitacji słabowidzących wraz z okulistą, terapeutą zajęciowym, nauczycielem osób słabowidzących, psychologiem, pracownikiem socjalnym i innymi pokrewnymi pracownikami służby zdrowia.

Plan rehabilitacji może obejmować technologie wspomagające, takie jak optyczne lub elektroniczne urządzenia powiększające, filtry kontrastowe, oprogramowanie do zamiany tekstu na mowę i czytniki ekranu.

Operacja

Operację można rozważyć u osób z poważną utratą wzroku, które nie wykazały poprawy pomimo zalecanych metod leczenia. Jest to szczególnie ważne, jeśli dotyczy to obu oczu. Mimo to zabiegi chirurgiczne wiążą się ze znacznym ryzykiem i są ogólnie uważane za ostateczność.

Opcje obejmują:

• Chirurgia podplamkowa: Ta operacja służy do usuwania nieprawidłowych naczyń krwionośnych i leczenia związanego z nimi krwawienia. Operacja niesie ze sobą pewne ryzyko, w tym ryzyko odwarstwienia siatkówki i progresji zaćmy.

• Operacja translokacji plamki żółtej: Ta operacja polegała na oderwaniu i przemieszczeniu siatkówki (wraz z plamką) do mniej uszkodzonego obszaru. Zagrożenia obejmują odwarstwienie siatkówki i podwójne widzenie.

• Pneumatyczne przemieszczenie krwotoku podsiatkówkowego: ta procedura wykorzystuje sprężone powietrze lub gaz do wytworzenia pęcherzyka w płynie szklistym oka. Robienie tego szybko rozprasza wszelkie krwawienie z tyłu oka i zapewnia krótkotrwałą poprawę widzenia.