Przegląd leków przeciwretrowirusowych

Nie ma wątpliwości, że leki stosowane w leczeniu HIV poczyniły ogromne postępy w ciągu ostatnich 25 lat. Niektórzy mogą nie zdawać sobie sprawy, jak bardzo poprawiła się terapia antyretrowirusowa od 1996 roku, kiedy pierwsza terapia trójlekowa zmieniła przebieg pandemii AIDS.

Krótka historia terapii antyretrowirusowej

Przed 1996 rokiem średnia długość życia 20-letniego mężczyzny, który niedawno został zarażony wirusem HIV, wynosiła zaledwie 19 lat. Podczas gdy ówczesnym lekom antyretrowirusowym udało się spowolnić postęp choroby, lekooporność rozwijała się szybko i po kilku latach ludzie często mieli niewiele możliwości leczenia.

Jednocześnie codzienne obciążenie pigułkami może być zdumiewające. W niektórych przypadkach osoba miała do czynienia z 30 lub więcej tabletkami dziennie, często przyjmowanymi przez całą dobę w odstępach od czterech do sześciu godzin.

Następnie, w 1995 roku, wprowadzono nową klasę leków zwanych inhibitorami proteazy. Zaledwie rok później trzy różne badania potwierdziły, że zastosowanie terapii trójlekowej może całkowicie kontrolować wirusa i zatrzymać postęp choroby.

W ciągu dwóch krótkich lat wprowadzenie terapii skojarzonej spowodowało znaczący 60% spadek liczby zgonów związanych z HIV. To odkrycie zapoczątkowało tak zwany wiek HAART (wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa).

Postępy w leczeniu

Choć nie jest pozbawiona wyzwań, współczesna terapia antyretrowirusowa osiągnęła punkt, w którym toksyczność leków jest zaledwie cieniem tego, czym była kiedyś. Oporność na leki rozwija się znacznie dłużej, podczas gdy dawkowanie wymaga zaledwie jednej tabletki dziennie.

Co najważniejsze, przy optymalnym leczeniu osoba nowo zarażona wirusem HIV może oczekiwać normalnej lub prawie normalnej długości życia. Według badań opublikowanych w Journal of Acquired Immune Deficiency Syndrome, 20-latek, u którego wynik testu na obecność wirusa HIV jest dziś pozytywny, mógłby równie dobrze dożyć 70 lat i więcej.

Cele terapii

Leki antyretrowirusowe nie zabijają wirusa; raczej blokują różne etapy cyklu życia wirusa. W ten sposób wirus nie może się replikować i tworzyć swoich kopii. Jeśli leczenie będzie kontynuowane bez przerwy, populacja wirusa spadnie do punktu, w którym jest niewykrywalna (co oznacza nie zero, ale poniżej poziomu wykrywalności przy użyciu obecnych technologii testowania).

Chociaż wirus może być całkowicie stłumiony przez terapię antyretrowirusową, nadal może osadzić się w tkankach w całym ciele, zwanych rezerwuarami utajonymi i odbić się, jeśli leczenie zostanie przerwane.

Co więcej, jeśli leki są przyjmowane nieregularnie lub nie zgodnie z zaleceniami, mogą rozwinąć się mutacje lekooporne. Jeśli przyleganie nie zostanie skorygowane, mogą powstawać oporne mutacje, jedna za drugą, prowadząc ostatecznie do niepowodzenia leczenia.

Klasy leków

Złożona terapia antyretrowirusowa działa poprzez blokowanie kilku etapów cyklu życiowego wirusa HIV. Obecnie istnieje sześć klas leków przeciwretrowirusowych, z których każda jest sklasyfikowana według etapu cyklu, który hamują:

• Inhibitory wejścia/przywiązania
• Nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI)
• Nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTI)
• Inhibitory proteazy
• Inhibitory integrazy
• Wzmacniacze farmakokinetyczne („wzmacniacze”)

W styczniu 2021 r. Agencja ds. Żywności i Leków zatwierdziła 48 różnych leków na HIV, w tym 22 leki złożone o ustalonej dawce, które zawierają dwa lub więcej leków przeciwretrowirusowych.

Jak działa terapia antyretrowirusowa

HIV powoduje chorobę poprzez niszczenie komórek odpornościowych, zwanych limfocytami T CD4, których organizm potrzebuje do skutecznej odpowiedzi immunologicznej. W miarę jak ich liczba jest uszczuplona, ​​zdolność organizmu do zwalczania chorób maleje, narażając go na coraz szerszą gamę oportunistycznych infekcji.

Aby wirus HIV mógł się replikować, musi przejść przez różne etapy swojego cyklu życia:

1. Dołącz do komórki gospodarza i wprowadź ją (wpis/załącznik)
2. Przetłumacz wirusowe RNA na DNA (odwrotna transkryptaza)
3. Zintegruj jego kod genetyczny z jądrem komórki gospodarza (integracja)
4. Twórz cegiełki, dzięki którym powstają nowe wirusy (kataliza proteazy)
5. Zacznij masowo produkować swoje kopie (początkuje)

Po uwolnieniu nowych cząsteczek wirusa cykl zaczyna się od nowa.

Leki antyretrowirusowe działają poprzez blokowanie różnych etapów tego cyklu. W połączeniu działają jako biochemiczny zespół znaczników – taki, który jest w stanie stłumić wiele mutacji wirusowych, które mogą istnieć w pojedynczej populacji HIV.

Jeśli jeden lek przeciwretrowirusowy nie jest w stanie stłumić określonej mutacji, inny jeden lub dwa leki zwykle mogą blokować inny etap cyklu.

Aby upewnić się, że otrzymasz odpowiednią kombinację leków, lekarze przeprowadzą testy oporności genetycznej i inne testy, aby ustalić charakterystykę Twojego wirusa oraz liczbę i rodzaje mutacji opornych, które masz. W ten sposób lekarz może dostosować leczenie, wybierając leki, które najlepiej tłumią te mutacje.

Leki antyretrowirusowe to jeden z głównych przełomów naukowych współczesnej medycyny, przekształcający chorobę, która kiedyś uważana była za wyrok śmierci, w przewlekle leczoną chorobę.

Mimo to leki działają tylko wtedy, gdy je zażywasz. I pozostaje to poważnym wyzwaniem dla urzędników zdrowia publicznego. Obecnie około 15% z 1,2 miliona Amerykanów z HIV pozostaje niezdiagnozowanych. Spośród tych, u których zdiagnozowano, tylko 50% pozostaje pod opieką, a tylko 56% ulega zahamowaniu wirusowemu.

Poddając się testom i leczeniu, osoby zarażone wirusem HIV mogą żyć długo i zdrowo, chroniąc siebie i innych przed ryzykiem transmisji.