Anatomia łopatki

Łopatka, lepiej znana jako łopatka, to trójkątna kość, która służy jako siła łącząca obojczyk i kość ramienną. Ta kość znajduje się z tyłu (w tylnej połowie ciała). Łopatka odgrywa ważną rolę w stabilizacji pozostałych kości biorących udział w rytmie ruchu barku. Wiele mięśni znajduje się w okolicy obręczy barkowej, w tym mięśnie stożka rotatorów, sieci nerwowe, takie jak splot ramienny i mięśnie ramienia.

Dopływ krwi do łopatki jest często upośledzony w stanach neurologicznych, takich jak udary mózgowe lub udary mózgu i inne krwotoki mózgowe. Może to powodować zaburzenia ruchu i niepełnosprawność funkcjonalną u osób z dysfunkcją barku.Może to prowadzić do wielu innych problemów, w tym uderzenia i podwichnięcia.

Anatomia

Ponieważ łopatka znajduje się z tyłu, czyli z tyłu ciała, niektóre mięśnie z kilku grup odgrywają rolę w jej ruchu. Mięśnie stożka rotatorów leżą bezpośrednio nad łopatką, wraz z górną częścią mięśni ramienia, w tym ścięgien naramiennych i bicepsów.

Dwie ważne tętnice, pachowa i podobojczykowa, biegną przed łopatką i za obojczykiem. Dodatkowo, ze względu na umiejscowienie łopatki pod pachą, w tym obszarze znajduje się wiele węzłów chłonnych i sieci limfatycznych, które wspomagają odprowadzanie płynów i równowagę w organizmie.

Jedną z nieprawidłowości wpływających na rozwój łopatki jest deformacja Sprengla. Ta rzadka wrodzona wada układu kostnego powoduje, że jedna łopatka jest zbyt wysoko po jednej stronie ciała. Stopień przemieszczenia łopatki może wynosić od dwóch do 10 centymetrów.

Ten stan może być związany z innymi wadami mięśniowo-szkieletowymi w ciele.

Funkcjonować

Łopatka jest odpowiedzialna za kilka ruchów, które są integralną częścią codziennego ruchu i płynnego ruchu kończyn górnych. Wysuwanie i cofanie łopatki wspomaga ruch mięśni obręczy piersiowej i klatki piersiowej odpowiednio do przodu i do tyłu. Uniesienie i obniżenie łopatki pomaga w ruchu całej torebki barkowej w górę iw dół, co widać podczas ruchów, takich jak wzruszanie ramionami.

Obrót w górę i w dół łopatki wspomaga stabilizację torebki barkowej podczas nadmiernego ruchu ramienia. Obrót łopatki w górę występuje, gdy ramię porusza się jednocześnie w górę i na zewnątrz. Ten pozornie prosty ruch wymaga znacznej stabilizacji barku ze względu na zawiłości kości ramiennej i łopatki. Podobna stabilność jest wymagana przy obrocie łopatki w dół, gdy ramię porusza się jednocześnie w dół i do wewnątrz.

Wzorzec skurczów mięśni i ruchu, który występuje między łopatką a kością ramienną, nazywany jest rytmem łopatkowo-ramiennym, który jest głównym przedmiotem fizjoterapii bólu barku. Jak wspomniano, jest to często kluczowe upośledzenie u osób dotkniętych zdarzeniami neurologicznymi, takimi jak udar, z powodu zablokowania nerwów i dopływu krwi do tego obszaru.

Dodatkowym mechanizmem, w którym łopatka odgrywa dużą rolę, jest rytm łopatkowo-piersiowy, który jest wzorcem skurczów mięśni i ruchu zachodzącym między łopatką a kręgiem piersiowym. Podobnie jak w przypadku rytmu łopatkowo-ramiennego, związek ten ma kluczowe znaczenie dla stabilności stawu barkowego jako całości.

Powiązane warunki

Ze względu na wytrzymałość i umiejscowienie kości łopatki złamania są rzadkie i występują tylko w przypadku ciężkich lub poważnych urazów mnogich. Więzadła są niezbędne do utrzymania stabilności łopatki. Może dojść do urazu więzadeł otaczających łopatkę i wywołać szereg objawów w zależności od ciężkości. Może to powodować łagodny ból i utratę zakresu ruchu w prostych przypadkach lub objawy przypominające uszkodzenie nerwu, gdy łopatka nie porusza się z powodu utraty funkcji więzadeł.

Zespół ucisku barku

Zespół ciasnoty barku jest częściowo spowodowany upośledzeniem ruchów łopatki. Służy to do wywierania nadmiernego nacisku na nerwy i dopływ krwi przepływającej przez mięśnie szkaplerza. Gdy przez dłuższy czas na nerwy wywierany jest nadmierny nacisk, może to prowadzić do trwałej utraty funkcji nerwów.Z tego powodu natychmiastowe leczenie ucisku barkowego ma kluczowe znaczenie dla przywrócenia funkcji i normalnego ruchu.

Podwichnięcie

Podwichnięcie to stan, który może wystąpić w każdym stawie w ciele. Podwichnięcie stawu barkowego występuje w skrajnych postaciach zwiotczenia więzadeł. Może to być trudne do odwrócenia i ponownie wczesna interwencja jest ważna, aby zminimalizować komplikacje, które mogą wynikać z tego stanu. Szyny i szelki są bardzo pomocne w promowaniu prawidłowej postawy i zapobieganiu dalszym urazom. Odpoczynek pomoże zmniejszyć nacisk na staw, a także zmniejszy ogólny obrzęk i ból.

Rehabilitacja

Rehabilitacja po urazie więzadła barkowego i zespole ciasnoty barkowej obejmuje odpoczynek i szynowanie w celu zapewnienia prawidłowego ułożenia. Właściwe ustawienie jest ważne, aby więzadła miały możliwość powrotu do ich naturalnej i napiętej formy, jeśli to możliwe. Pozycjonowanie jest również korzystne dla zminimalizowania częstotliwości szczypania nerwów i powodowania ostrego, uporczywego bólu.

Specjaliści medyczni mogą określić, czy nastąpiła znaczna utrata funkcji, decydując, czy terapia jest wskazana jako część leczenia danej osoby. Plan terapii obejmowałby lekkie ćwiczenia, pozycjonowanie, sposoby łagodzenia bólu, a także lekkie ćwiczenia wzmacniające, gdy dana osoba zostanie oczyszczona przez lekarza.

Podwichnięcie zwykle występuje w wyniku incydentu neurologicznego, takiego jak krwotok mózgowy lub udar. Powoduje to utratę funkcji nerwów w dużej sieci nerwowej, zwanej splotem ramiennym, która leży nad stawem barkowym. Oznacza to częściową lub całkowitą utratę funkcji motorycznych i czuciowych w uszkodzonym ramieniu.

W takich przypadkach, ze względu na prawdopodobieństwo jednoczesnego upośledzenia funkcji poznawczych, metoda leczenia zwana reedukacją nerwowo-mięśniową jest dużym elementem terapii fizykalnej i zajęciowej. Ten rodzaj leczenia prowadzi osobę do wykonania podstawowych czynności wzmacniających (i ostatecznie czynności funkcjonalnych, takich jak ubieranie się, toaleta, kąpiel i inne) przy użyciu opisanych metod, aby pomóc w przekształcaniu mózgu i budowaniu programów motorycznych.

Budując nowe, ale znane programy motoryczne, terapeuci dążą do ustalenia normalnego i celowego ruchu.

Podwichnięcie poza diagnozą neurologiczną występuje w skrajnych przypadkach zwiotczenia więzadeł. W takich przypadkach leczenie fizykoterapeutyczne i zajęciowe wyglądałoby podobnie do tego zalecanego dla osób z urazem więzadła.