Dlaczego bycie autorytatywnym rodzicem jest najlepszym podejściem

Jakim rodzicem jesteś? Co Twoim zdaniem najlepiej opisuje Twój styl wychowawczy — ktoś, kto jest wymagający i kontrolujący; ktoś, kto jest ciepły i elastyczny; czy ktoś, kto rozpieszcza swoje dzieci i rzadko dyscyplinuje? Podobnie jak w przypadku Złotowłosej i Trzech Niedźwiedzi, jedno z tych podejść jest „w sam raz” w porównaniu z innymi.

Rodzaje stylów rodzicielskich

W latach sześćdziesiątych psycholog Diana Baumrind napisała przełomowy artykuł oparty na swoich badaniach, w którym wyszczególniła trzy typy obserwowanych przez siebie stylów rodzicielskich: rodzicielstwo autorytarne, permisywne i autorytatywne.

Autorytarne rodzicielstwo

Rodzice, którzy mieszczą się w tej klasyfikacji stylu rodzicielskiego, są znani z tego, że są surowi i mają tendencję do żądania od swoich dzieci absolutnego posłuszeństwa, bez „jeśli”, „i” lub „ale”. Rodzice, którzy praktykują autorytarne rodzicielstwo, nie wierzą, że muszą wyjaśniać jakąkolwiek z ustalonych przez siebie zasad i oczekują, że dzieci będą ich przestrzegać, bez zadawania pytań.

Wywierają wolę swoim dzieciom i karzą je niewielką ilością ciepła lub wsparcia. Dzieci autorytarnych rodziców często wykazują niską samoocenę, depresję, lęk i strach, a także trudności w niektórych sytuacjach społecznych.

Tolerancyjne Rodzicielstwo

Rodzice, którzy praktykują liberalne rodzicielstwo, nie dyscyplinują ani nie narzucają zasad; nie chcą mieć żadnego konfliktu ze swoimi dziećmi, uważają, że dzieci powinny się regulować. Są ciepli i emocjonalnie reagują na swoje dzieci, co jest dobre; ale niechętnie ustalają granice i nie kontrolują zachowania swoich dzieci, co w rzeczywistości nie jest prawdą. Poddają się żądaniom swoich dzieci i ignorują niewłaściwe zachowanie, które może mieć negatywne konsekwencje dla dzieci.

Badania wykazały, że dzieci wychowywane przez liberalnych rodziców są impulsywne, lekceważą zasady i ograniczenia, mają tendencję do narastania poziomu agresjioraz większe ryzyko nadużywania alkoholu wraz z wiekiem.(Ma to sens, biorąc pod uwagę, że te dzieci tak naprawdę nie mają ograniczeń — dlatego większość dzieci skorzysta na jakiejś formie granic i zasad).

Autorytatywne rodzicielstwo

Ten styl rodzicielstwa jest „nie za gorącą, nie za zimną” owsianką stylów rodzicielskich. Ma elementy autorytarnego rodzicielstwa (rodzice ustalają zasady i ograniczenia, egzekwują zasady i dają dzieciom konsekwencje, gdy ich nie przestrzegają), ale autorytatywni rodzice są emocjonalnie wrażliwi i ciepli, słuchają i komunikują się ze swoimi dziećmi.

Autentyczni rodzice dają dzieciom szacunek i słuchają (i oczekują od dzieci tego samego) i zachęcają dzieci do samodzielnych myślicieli, ale nie poddają się dzieciom i oczekują współpracy i dobrego zachowania. Kiedy dzieci zrobią coś źle, autorytatywni rodzice będą dyscyplinować, rozmawiając z nimi o tym, prowadząc i ucząc swoje dzieci, jednocześnie modyfikując ich oczekiwania w zależności od sytuacji i indywidualnych potrzeb dziecka.

Rodzicielstwo niezaangażowane

Ten czwarty styl, zidentyfikowany przez badaczy Eleanor Maccoby i Johna Martina na początku lat 80., opisuje metodę rodzicielstwa, w której jest mało komunikacji, brak zaangażowania w życie ich dzieci, mało ciepła i reakcji na potrzeby emocjonalne dzieci oraz nieodpowiednie lub niewystarczająca dbałość o dyscyplinowanie dzieci lub nadzorowanie ich. Niezaangażowane (lub zaniedbane) rodzicielstwo często wiąże się z najgorszymi wynikami dla dzieci.

Korzyści z autorytatywnego rodzicielstwa

Spośród wszystkich stylów rodzicielskich, dzieci wychowywane w autorytatywnym stylu rodzicielskim wykazują najlepsze wyniki. Oto niektóre z wielu korzyści płynących z tego podejścia dla dzieci:

• Są bardziej empatyczni, mili i ciepli.
• Mogą być bardziej odporne na presję rówieśników.
• Stają się bardziej odpowiedzialne, potrafią się regulować i uczą samodzielnie podejmować dobre decyzje.
• Szanują dorosłych, innych ludzi i zasady.
• Zwykle mają mniej problemów społecznych z rówieśnikami, dogadują się z nauczycielami i są bardziej akceptowani społecznie w szkole.
• Mają tendencję do posiadania bezpiecznych więzi i lepszych relacji z rodzicami.
• Nie martwią się ani nie martwią o to, kto rządzi, ponieważ wiedzą, kto podejmuje decyzje, aby upewnić się, że są zdrowi i szczęśliwi: rodzice.