Dostawcy usług i rodzice wspierają dyskusje na temat zdrowia seksualnego, ale stwierdzają, że tak się nie dzieje

Otwarta, szczera rozmowa na temat zdrowia seksualnego w gabinecie lekarskim może być kluczową częścią edukacji seksualnej, ale wielu nastolatków opuszcza te rozmowy podczas rutynowych wizyt lekarskich. Niedawne badanie, opublikowane w Pediatrics, wykazało, że mniej niż połowa młodych ludzi zgłosiła dyskusje na temat dojrzewania, infekcji przenoszonych drogą płciową, HIV i kontroli urodzeń podczas ostatniej wizyty u lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (PCP).

„Jedną z najważniejszych ról odgrywanych przez dostawcę podstawowej opieki zdrowotnej — być może najważniejszą — jest źródło obiektywnych informacji” — mówi pediatra Cara Natterson, MD, współzałożycielka OOMLA. „Te informacje mogą odzwierciedlać coś, co wydarzyło się w przeszłości lub dzieje się w tej chwili, ale często wskazuje na przyszłość w formie wyprzedzających wskazówek”.

Badanie w szczegółach

Naukowcy z University of Minnesota przeanalizowali dane z ogólnokrajowej reprezentatywnej ankiety wśród amerykańskich nastolatków w wieku od 11 do 17 lat i ich rodziców.

Okazało się, że 14% młodszych nastolatków (w wieku 11-14 lat) i 38,7% starszych nastolatków (w wieku 15-17 lat) zgłosiło, że świadczeniodawcy pytali o ich aktywność seksualną podczas ostatniej kontroli. A mniej niż jedna trzecia nastolatków zgłosiła, że ​​dostawca omawia wszelkie tematy dotyczące zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego poza okresem dojrzewania.

Ponadto rozmowy na temat poufności i samego czasu między świadczeniodawcami a nastolatkami były rzadkie, a 20% młodszych nastolatków i 44% starszych nastolatków zgłaszało czas sam na sam ze swoim dostawcą podczas ostatniej wizyty kontrolnej.

„Nasze odkrycia sugerują wyraźne różnice między postrzeganiem przez rodzica i nastolatka znaczenia omawiania zagadnień zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego z pracownikami podstawowej opieki zdrowotnej oraz doświadczeniami nastolatków podczas wizyt profilaktycznych” – mówi główna autorka, dr Renee E. Sieving, profesor w Szkole Pielęgniarstwo na Uniwersytecie Minnesota.

Sieving dodaje, że chociaż większość ankietowanych rodziców i wielu młodych ludzi zauważyło, jak ważne jest omawianie tych tematów przez świadczeniodawców, dyskusje te nie odbywają się rutynowo podczas wizyt profilaktycznych.

Znaczenie poradnictwa w zakresie zdrowia seksualnego

„Świetny dostawca podstawowej opieki zdrowotnej pomoże pacjentowi myśleć z wyprzedzeniem o pojawiających się kwestiach dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa, a dzięki temu uzbroić go w narzędzia do dokonywania mądrych wyborów” – mówi dr Natterson. „Rozmowa z lekarzem często otwiera drzwi”.

Jednocześnie nie jest niespodzianką, że te rozmowy często się nie odbywają, mówi dr Natterson – są trudne, wymagają czasu (czego wielu lekarzy nie ma), a także wymagają głębokiej relacji to nie zawsze jest obecne między dostawcą a pacjentem.

„Potrzeba bardzo wykwalifikowanego rozmówcy, aby po raz pierwszy spotkać dziecko (lub rodzica), a następnie wejść w bardzo osobiste terytorium” – wyjaśnia dr Natterson. Poza tym gabinet lub przychodnia lekarska może nie być najlepszym miejscem do intensywnej rozmowy — często wokół kręcą się inni ludzie, ściany mogą być cienkie, a światło jest mosiężne, a wszystko to tworzy atmosferę, która jest przeciwieństwem intymności. .

Podczas gdy badanie sugeruje, że duży odsetek rodziców i dzieci zgłasza brak rozmów na temat zdrowia seksualnego ze swoim podstawowym dostawcą opieki, dr Natterson mówi, że możliwe jest, że lekarz próbował tam iść, ale czuł się zamknięty, przekierowany lub po prostu niesłyszany.

„To się zdarza” – mówi. „Pomyśl o tym, kiedy ostatnio byłeś w gabinecie lekarskim lub przychodni. Czy pamiętasz absolutnie wszystko, co zostało powiedziane? Filtrowanie jest rzeczą ludzką i właśnie dlatego dostawcy muszą powtarzać te treści w kółko. Jedna rozmowa o czymkolwiek jest rzadkością wystarczająco.”

Rodzice chcą, aby te rozmowy miały miejsce

Wyniki badania obalają pogląd, że rodzice sprzeciwiają się dyskusjom świadczeniodawców na tematy związane ze zdrowiem seksualnym i reprodukcyjnym z ich małymi dorastającymi dziećmi. W rzeczywistości większość młodych pacjentów – i ich rodziców – popierała takie rozmowy. Co więc mogą zrobić rodzice, aby im pomóc? Dużo, mówi Sieving.

Przede wszystkim rodzice mogą poinformować swoje nastolatki, że to, co udostępniają swoim PCP, jest poufne. Mogą również wyjaśnić swoim nastolatkom, że popierają tę praktykę zachowania poufności i podkreślić, że ich PCP jest dobrą osobą do zadawania pytań dotyczących zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego (np. pytania dotyczące dojrzewania, związków randkowych, podejmowania decyzji seksualnych, zapobiegania ciąża i zapobieganie chorobom przenoszonym drogą płciową).

Równie ważne jest zadawanie pytań, mówi dr Natterson. Do czasu, gdy dzieci osiągną wiek nastoletni, większość wizyt w ramach podstawowej opieki zdrowotnej będzie obejmować przynajmniej pewien element, który polega na tym, że rodzic wyjdzie z pokoju, co jest właściwe. „Jeśli treści dotyczące zdrowia seksualnego nie pojawiły się przed wyjazdem, możesz poprosić dostawcę o ich pokrycie” – mówi dr Natterson. „Tylko pamiętaj, aby być wrażliwym na to, jak to robisz”.

Jednym prostym sposobem jest powiedzenie czegoś w stylu: „Zanim wyjdę z pokoju, chciałem się tylko upewnić, że wiesz, że czuję się bardzo komfortowo, gdy rozmawiacie o zdrowiu seksualnym”. A jeśli masz konkretne pytanie, śmiało zadaj je.

„Wtedy – i to jest naprawdę ważne – skonsultuj się z dzieckiem później” – mówi dr Natterson. „Zapytaj, co zostało omówione, lub wybierz inną taktykę i zapytaj, co Twoje dziecko wie o zdrowiu seksualnym. Zapytaj, czy ma jakieś powiązane pytania lub czy są jakieś nowe informacje, z którymi się zmagają? Wyjaśnij, że chcesz być źródłem informacji dla ich.”

Jeśli to Cię przeraża lub nie leży to w Twojej strefie komfortu, poinformuj dziecko, że pracownik służby zdrowia jest osobą, do której zawsze może zadzwonić po poradę.