Co to jest wirus BK?

Wirus BK
Mikrofotografia przedstawiająca komórkę zakażoną poliomawirusem – dużą (niebieską) komórkę poniżej środkowej lewej strony. Materiał cytologiczny moczu.
Specjalność	Choroba zakaźna

Plik Wirus BK jest członkiem rodziny poliomawirusów. Zakażenie wirusem BK jest powszechne, ale istotne konsekwencje zakażenia są rzadkie, z wyjątkiem osób z obniżoną odpornością i osób z obniżoną odpornością. Wirus BK to skrót imienia pierwszego pacjenta, od którego wirus został wyizolowany w 1971 roku (pacjent miał wtedy 29 lat).

Objawy zakażenia wirusem BK

Wirus BK rzadko powoduje chorobę, ale zazwyczaj jest związany z pacjentami, którzy przeszli przeszczep nerki; wiele osób zarażonych tym wirusem przebiega bezobjawowo. Jeśli objawy się pojawią, są zwykle łagodne: infekcja dróg oddechowych lub gorączka. Są to objawy pierwotnych zakażeń BK. Chociaż bez objawów klinicznych, ślady wirusa BK wykryto w próbkach kobiet dotkniętych samoistnym poronieniem. Przeciwciała w surowicy przeciw wirusowi BK wykryto również u kobiet po poronieniu samoistnym, a także u kobiet, które dobrowolnie przerwały ciążę.

Wirus przenosi się następnie do nerek i dróg moczowych, gdzie utrzymuje się przez całe życie jednostki. Uważa się, że nawet 80% populacji zawiera utajoną postać tego wirusa, która pozostaje utajona, dopóki organizm nie przejdzie jakiejś formy immunosupresji. Zwykle ma to miejsce w przypadku przeszczepu nerki lub przeszczepu wielu narządów. Prezentacja u tych osób z obniżoną odpornością jest znacznie poważniejsza. Objawy kliniczne obejmują dysfunkcję nerek (objawiającą się postępującym wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy) oraz nieprawidłową analizę moczu ujawniającą komórki kanalików nerkowych i komórki zapalne.

Przyczyna

Przenoszenie wirusa

Lekarze nie wiedzą, w jaki sposób przenosi się ten wirus. Ale lekarze wiedzą, że wirus przenosi się z człowieka na człowieka, a nie ze źródła zwierzęcego. Sugerowano, że wirus ten może być przenoszony przez drogi oddechowe lub mocz, ponieważ osoby zakażone okresowo wydalają wirusa z moczem. Badanie przeprowadzone na 400 zdrowych dawcach krwi wykazało, że 82% było pozytywnych na obecność IgG przeciwko wirusowi BK.

Czynniki ryzyka

U niektórych pacjentów po przeszczepieniu nerki konieczne zastosowanie leków immunosupresyjnych powoduje efekt uboczny polegający na umożliwieniu replikacji wirusa w przeszczepie, chorobie zwanej nefropatią BK.
U 1–10% pacjentów po przeszczepieniu nerki następuje progresja do nefropatii związanej z wirusem BK (BKVAN), a do 80% tych pacjentów traci przeszczep. Początek zapalenia nerek może wystąpić już od kilku dni po przeszczepie do nawet 5 lat.

Jest to również związane ze zwężeniem moczowodu i śródmiąższowym zapaleniem nerek. U biorców przeszczepu szpiku kostnego jest to zauważalne jako przyczyna krwotocznego zapalenia pęcherza.

Miano wiremii BK> 185 000 kopii / ml w czasie pierwszej pozytywnej diagnozy BKV – aby być najsilniejszym predyktorem BKVAN (97% swoistość i 75% czułość). Ponadto stwierdzono, że szczytowe miano wirusa BKV we krwi, osiągające 223 000 kopii / ml w dowolnym czasie, jest czynnikiem predykcyjnym dla BKVAN (swoistość 91% i czułość 88%).

Diagnoza zakażenia wirusem BK

Wirus ten można zdiagnozować za pomocą badania krwi BKV lub testu moczu na komórki wabika, oprócz wykonania biopsji nerek. W celu identyfikacji wirusa często przeprowadza się techniki PCR.

Leczenie infekcji wirusem BK

Podstawą terapii jest zmniejszenie immunosupresji. Niedawny wzrost BKVAN koreluje ze stosowaniem silnych leków immunosupresyjnych, takich jak takrolimus i mykofenolan mofetylu (MMF). Badania nie wykazały żadnej korelacji między BKVAN a pojedynczym lekiem immunosupresyjnym, ale raczej ogólne obciążenie immunosupresyjne.

• Nie ma wytycznych ani poziomów i dawek leków, które umożliwiałyby właściwą redukcję immunosupresantów w BKVAN
• Najpopularniejsze metody:

1. Wycofanie MMF lub takrolimusu
2. Zastąpienie takrolimusu cyklosporyną
3. Ogólne zmniejszenie obciążenia immunosupresyjnego
4. Zgłaszano, że niektóre minimalne stężenia cyklosporyny spadły do ​​100–150 ng / ml, a poziomy takrolimusu do 3–5 ng / ml

• Retrospektywna analiza 67 pacjentów wykazała, że ​​przeżycie przeszczepu było podobne między redukcją a odstawieniem leków.
• Badanie jednoośrodkowe wykazało, że alloprzeszczepy nerki zostały zachowane u 8/8 osób, u których zastosowano zmniejszenie immunosupresji, podczas gdy utrata przeszczepu wystąpiła u 8/12 pacjentów leczonych zwiększoną terapią z powodu odrzucenia narządu.

Inne opcje terapeutyczne obejmują Leflunomid, Cidofovir, IVIG i fluorochinolony. Leflunomid, inhibitor syntezy pirymidyny, jest obecnie ogólnie akceptowany jako druga opcja leczenia po zmniejszeniu immunosupresji.

Leflunomid w BKVAN

Uzasadnienie stosowania leflunomidu w BKVAN wynika z jego połączonych właściwości immunosupresyjnych i przeciwwirusowych. W dwóch badaniach obejmujących 26 i 17 pacjentów, u których rozwinęło się BKVAN w trzylekowym schemacie z takrolimusem, MMF i steroidami, zastąpiono MMF leflunomidem w dawce 20–60 mg na dobę. 84% i 88% pacjentów miało odpowiednio klirens lub stopniowe zmniejszenie miana wirusa oraz stabilizację lub poprawę funkcji przeszczepu. W badaniu Teschner i wsp. w 2009 roku 12/13 pacjentów, u których wymieniono MMF na leflunomid, usunęło wirusa do 109 dni. W serii przypadków stwierdzono poprawę lub stabilizację u 23/26 pacjentów z BKVAN po zmianie MMF na leflunomid.

Nie ma wytycznych dotyczących dawkowania leflunomidu w BKVAN. Różnice między pacjentami i pacjentami sprawiły, że dawkowanie i monitorowanie leflunomidu były niezwykle trudne.

• Badanie z udziałem 26 i 17 pacjentów otrzymywało dawki od 20 mg / dobę do 60 mg / dobę z minimalnym stężeniem 50-100 µg / ml. Niepowodzenie obserwowano u pacjentów ze stężeniem leflunomidu w osoczu <40 µg / ml.
• W jednym badaniu z udziałem 21 pacjentów stwierdzono, że niskie poziomy (<40 µg / ml) i wysokie (> 40 µg / ml) miały podobny wpływ na szybkość usuwania wirusa. Osoby z wyższymi poziomami miały więcej zdarzeń niepożądanych (hematologiczne, wątrobowe).
• W badaniu Teschner i wsp. Dawki i stężenie leku nie wykazały korelacji z istotnymi różnicami w zależności od osoby.
• W badaniu Teschnera niskie stężenia leku były związane ze zmniejszeniem miana wirusa. Utrudnia to ustalenie, czy przyczyną klirensu wirusa było zmniejszenie wiremii lub dodanie leflunomidu.

Inne opcje leczenia

• Antybiotyki chinolonowe: wykazano, że cyprofloksacyna (Cipro) znacznie obniża miano wirusa, ale nie ma danych dotyczących przeżycia i utraty przeszczepu.
• Immunoglobulina dożylna (IVIG) ma zastosowanie w leczeniu infekcji i odrzuceniu przeszczepu allogenicznego – trudne do rozróżnienia
• Cidofovir ma ograniczone dane i jest silnie nefrotoksyczny.

Historia

Wirus BK został po raz pierwszy wyizolowany w 1971 r. Z moczu pacjenta po przeszczepie nerki, inicjały BK Wirus BK jest podobny do innego wirusa zwanego wirusem JC (JCV), ponieważ ich genomy mają 75% podobieństwa sekwencji. Oba te wirusy można zidentyfikować i odróżnić od siebie, przeprowadzając testy serologiczne z użyciem specyficznych przeciwciał lub stosując metodę genotypowania opartą na PCR.