Co to jest fobia społeczna (zaburzenie lęku społecznego)?

Fobia społeczna, zwana także fobią społeczną, jest powszechnym schorzeniem psychicznym. Jest to rodzaj zaburzenia lękowego. Osoby nim dotknięte doświadczają strachu i niepokoju w określonych lub wszystkich sytuacjach społecznych, z powodu strachu przed osądzeniem lub upokorzeniem. Dowiedz się więcej o fobii społecznej w tym przeglądzie.

Definicja

Fobia społeczna to stan zdrowia psychicznego, który powoduje, że ktoś doświadcza intensywnego i uporczywego strachu i niepokoju w określonych lub wszystkich sytuacjach społecznych, a także czasami w codziennych zadaniach, takich jak jedzenie lub picie w obecności innych. Niepokój jest spowodowany strachem przed byciem osądzonym lub poniżonym przez innych.

Fobia społeczna jest określana w najnowszym wydaniu „Podręcznika diagnostycznego i statystycznego zaburzeń psychicznych” (DSM-5), książki używanej przez specjalistów zdrowia psychicznego do diagnozowania schorzeń, jako zespół lęku społecznego i jest klasyfikowana jako typ zaburzeń lękowych.

Niektórzy ludzie mogą nie odczuwać niepokoju w sytuacjach społecznych, ale doświadczają go, gdy muszą wystąpić lub zrobić coś przed grupą. Nazywa się to lękiem przed występem i może wystąpić podczas przemówienia, tańca, gry na instrumencie itp.

Objawy

Osoby z fobią społeczną doświadczają fizycznych i psychicznych oznak i objawów, gdy znajdują się w sytuacjach społecznych lub występują przed innymi.

Fizyczne oznaki i objawy obejmują:

• Uderzenia lub szybsze tętno
• Duszność
• Wyzysk
• Drżenie lub drżenie
• Bóle głowy
• Zmęczenie i trudności ze snem
• Nudności lub biegunka
• Częste oddawanie moczu

Objawy emocjonalne i psychiczne obejmują:

• Uczucie niepokoju lub strachu
• Uczucie napięcia lub podenerwowania
• Niepokój
• Drażliwość
• Przewidywanie najgorszego
• Wypatrując oznak zagrożenia

Diagnoza

Jeśli doświadczasz tych objawów, ważne jest, aby omówić je z lekarzem lub innym pracownikiem służby zdrowia. Przeprowadzą badanie fizykalne i przejdą historię, aby ustalić, czy jest to spowodowane problemem fizycznym. Gdy zostanie to wykluczone, prawdopodobnie skierują Cię do specjalisty zdrowia psychicznego, który ma więcej przeszkolenia w diagnozowaniu chorób psychicznych, takiego jak psychiatra, psycholog lub terapeuta.

Objawy muszą utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy i powodować upośledzenie zdolności do funkcjonowania w życiu codziennym. U dzieci otoczenie społeczne musi być również z rówieśnikami, a nie tylko z dorosłymi, aby można je było zaklasyfikować jako lęk społeczny.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Kilka części mózgu jest zaangażowanych w fobię społeczną i wydaje się, że mają na nią wpływ zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Jeśli chodzi o genetykę, fobia społeczna czasami występuje w rodzinach, ale nie ma znanego powodu, dla którego niektórzy członkowie rodziny ją mają, a inni nie. Temperamentalne czynniki ryzyka obejmują hamowanie behawioralne, a czynniki środowiskowe mogą czasami obejmować przeciwności losu z dzieciństwa lub maltretowanie.

Osoba z fobią społeczną ma również zwiększone ryzyko innych chorób psychicznych, takich jak depresja i zaburzenia związane z używaniem substancji. Często zaczyna się we wczesnym okresie życia, średnio w wieku 13 lat, a także trwa długo.

Leczenie

Fobia społeczna jest leczona psychoterapią, zwaną także terapią „rozmową”, lekami lub kombinacją tych dwóch. Często najpierw rozpoczyna się psychoterapię, w razie potrzeby dodawane są leki. Badania wykazały, że chociaż zwykle działanie leków jest bardziej natychmiastowe, efekty terapii utrzymują się dłużej.

Psychoterapia

Zazwyczaj formą terapii stosowaną w przypadku fobii społecznej jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Osoba leczona CBT nauczy się różnych sposobów myślenia, reagowania i zachowania w sytuacjach, które powodują stres, co idealnie prowadzi do poprawy lęku i strachu. Może również pomóc im w nauce i rozwijaniu lepszych umiejętności społecznych. CBT jest często wykonywana w sesjach indywidualnych, ale może być również pomocna w ustawieniu grupowym.

Chociaż nie jest to oficjalna forma psychoterapii, czasami osoby z fobią społeczną korzystają z grup wsparcia, które zapewniają im możliwość wzajemnego zachęcania i uczenia się od siebie. Nie powinno to zastępować standardowego leczenia i/lub leków, ale są dobrym uzupełnieniem.

Leki

Najczęściej stosowanymi lekami na fobię społeczną, które są uważane za leczenie pierwszego rzutu, są selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Ta klasa leków jest uważana za antydepresant, ale jest stosowana w wielu innych stanach, w tym fobii społecznej. Wykazano, że selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) wenlafaksyna (Effexor) również pomaga w fobii społecznej.

Od czasu do czasu można stosować benzodiazepiny, które są lekami przeciwlękowymi, które działają szybko w celu zmniejszenia lęku. Mogą jednak również powodować uzależnienie i wycofanie, dlatego stosuje się je w sytuacjach, gdy objawy powodują niepełnosprawność i wymagają szybkiej ulgi.

Szczególnie w przypadku lęku przed wydajnością często stosuje się beta-blokery, takie jak Inderal (propranolol). Są one często stosowane w chorobach serca i ciśnieniu krwi, ale w tym przypadku są pomocne w zmniejszaniu określonych objawów fizycznych, takich jak szybkie tętno, pocenie się i drżenie.

Trudno żyć z lękiem, zwłaszcza w sytuacjach społecznych. Jeśli jednak doświadczasz objawów, które wydają się być fobią społeczną, ważne jest, aby omówić je z lekarzem lub pracownikiem służby zdrowia. Będą w stanie wykluczyć wszelkie przyczyny fizyczne, uzyskać więcej informacji o twoich objawach oraz zapewnić zasoby i skierowania, które pozwolą ci żyć tak, jak chcesz.