Anatomia promienia

Promień jest grubszy i krótszy z dwóch długich kości przedramienia. Znajduje się na bocznej stronie przedramienia równolegle do kości łokciowej (w pozycji anatomicznej z ramionami zwisającymi po bokach ciała, dłonie skierowane do przodu) między kciukiem a łokciem. Promień i łokieć obracają się wokół siebie, aby umożliwić obrót nadgarstka. Razem z kością ramienną tworzą staw łokciowy.

Promień jest często uważany za większą z dwóch długich kości przedramienia, ponieważ jest grubszy niż kość łokciowa w nadgarstku, ale jest cieńszy w łokciu. U większości ludzi kość łokciowa jest dłuższa niż promień o około cal, ale jej długość znacznie się różni.

Z dwóch kości przedramienia kość promieniowa jest bardziej podatna na złamanie niż kość łokciowa. U dzieci ponad 50% wszystkich złamań przedramienia dotyczy tylko kości promieniowej, 6% dotyczy tylko kości łokciowej, a 44% dotyczy obu.KątZłamania promieniowe są również bardzo częste u dorosłych. Mężczyźni i kobiety mają podobne przypadki złamań kości promieniowej do połowy lat czterdziestych, kiedy stają się one znacznie częstsze u kobiet niż u mężczyzn.

Anatomia

Promień to kość długa, jeden z czterech rodzajów kości w ciele. Kość długa to gęsta, mocna kość charakteryzująca się tym, że jest dłuższa niż szersza. Trzon nazywa się trzonem, a koniec kości długiej nazywa się nasadą. Trzon jest pusta, wewnątrz znajduje się przestrzeń zwana jamą szpikową. Jama szpikowa zawiera szpik kostny.

Struktura

Promień wynosi od 8 do 10,5 cala u dorosłych. Średnio 9,5 cala u mężczyzn i 8,8 cala u kobiet.KątDystalna nasada kości promieniowej (dalszy koniec na nadgarstku) ma średnio około cala szerokości. Nasada proksymalna (koniec w łokciu) jest o około połowę szersza.

Jak opisano powyżej, promień jest typową kością długą z gęstą, twardą kością wzdłuż trzonu (trzon). Końce promienia mają gąbczastą kość, która z wiekiem twardnieje.

Lokalizacja

Promień znajduje się na przedramieniu, część ramienia między łokciem a nadgarstkiem. W pozycji anatomicznej z wyprostowanymi ramionami i dłońmi wysuniętymi do przodu na poziomie bioder, promień jest ustawiony równolegle i bocznie do (na zewnątrz) kości łokciowej. W pozycji spoczynkowej, np. trzymając ręce na klawiaturze, dystalne (dalekie) końce kości promieniowej i kości łokciowej krzyżują się z kością promieniową leżącą na kości łokciowej.

Proksymalny koniec promienia tworzy boczną (zewnętrzną) krawędź stawu łokciowego na dystalnym końcu kości ramiennej. Dalszy koniec promienia przyczepia się do nadgarstka tuż przed kciukiem.

Ruch obrotowy kości promieniowej i łokciowej umożliwia rotację nadgarstka w dystalnym stawie promieniowo-łokciowym. Promień zapewnia stabilność stawu zawiasowego w łokciu i umożliwia ruch w stawie promieniowo-ramieniowym, ale większość pracy wykonują tam łokieć i kość ramienna. Występuje pewien ruch między proksymalnym końcem kości promieniowej a kością łokciową, zwany proksymalnym stawem promieniowo-łokciowym.

Promień i łokieć są połączone warstwą grubej tkanki włóknistej zwanej więzadłem międzykostnym lub błoną międzykostną. Mniejsze więzadło łączy proksymalne końce kości promieniowej i kości łokciowej. Jest znany jako sznur skośny lub więzadło skośne, a jego włókna biegną w kierunku przeciwnym do więzadła międzykostnego.

Wariacje anatomiczne

W niektórych przypadkach kość promieniowa może być krótka, słabo rozwinięta lub nieobecna. Jedną z odmian obserwowanych w anatomii kości promieniowej jest proksymalna synostoza promieniowo-łokciowa, w której kości promienia i kości łokciowej są zrośnięte, zwykle w proksymalnej trzeciej (trzeciej najbliżej łokcia). Ten stan może być wrodzony, ale rzadko może wystąpić po urazie kości, takim jak zwichnięcie.

Funkcjonować

Promień pozwala na ruch ramion, aw szczególności zapewnia pełen zakres ruchu dłoni i nadgarstka.KątPromień i łokieć współpracują ze sobą, aby zapewnić dźwignię do podnoszenia i obracania w celu manipulowania przedmiotami. Podczas raczkowania promień może również pomóc w zapewnieniu mobilności.

Promień zapewnia wsparcie ciężaru ciała, gdy ramiona są używane podczas raczkowania i podnoszenia ciężaru ciała, na przykład podczas pompek. W kości promieniowej znajduje się siedem punktów przyczepu mięśnia: supinator, biceps brachii, flexor digitorum superficialis, pronator teres, zginacz długi kciuka, brachioradialis i pronator quadratus.

Powiązane warunki

Najczęstszym schorzeniem kości promieniowej jest złamanie. Promień, choć krótszy i nieco grubszy niż kość łokciowa, jest częściej pękany. Wydawałoby się, że dłuższa kość łokciowa będzie miała większą siłę podczas upadków lub innych mechanizmów urazowych. Jednak to promień jest jednym z najczęstszych złamań we wszystkich grupach wiekowych. Rozkład ciężaru podczas upadku z poziomu podłoża, podczas którego pacjent łagodzi upadek rękami opuszczonymi, wywiera największy nacisk na promień. Możliwe jest złamanie tylko promienia, tylko kości łokciowej lub obu kości przedramienia.

Złamania dystalne kości promieniowej są najczęstszym rodzajem złamań kości promieniowej. Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci pediatryczni są bardziej narażeni niż młodzi dorośli podczas upadku na wyciągniętą rękę (czasami nazywanego urazem FOOSH). Pacjenci w podeszłym wieku są narażeni na ryzyko złamań głowy kości promieniowej, co odnosi się do proksymalnego końca kości promieniowej, która stanowi część łokcia.

Pacjenci pediatryczni są bardziej narażeni na niecałkowite złamania, często nazywane złamaniami typu greenstick, ze względu na elastyczny charakter niedojrzałej tkanki kostnej. Pacjenci przed okresem dojrzewania są również narażeni na uszkodzenie płytki nasadowej (płytki wzrostowej). Uszkodzenie płytki wzrostu może prowadzić do długotrwałej deformacji.

Niezależnie od rodzaju i ciężkości złamania kości promieniowej należy spodziewać się objawów typowych dla wszystkich złamań kości długich. Ból jest najczęstszym objawem każdego złamania i jest jedynym objawem, który można uznać za uniwersalny. Ból po upadku na wyciągniętą rękę może prowadzić do bólu nadgarstka, przedramienia lub łokcia. Wszystko to może wskazywać na pęknięcie kości promieniowej.

Każdy inny znak lub objaw złamania może być obecny lub nie. Inne oznaki i objawy złamania obejmują deformację, tkliwość, trzeszczenie (uczucie zgrzytania lub dźwięk od ocierających się o siebie końców złamanych kości), obrzęk, zasinienie oraz utratę funkcji lub czucia.

Rehabilitacja

Leczenie i rehabilitacja kości promieniowej po złamaniu zależy od ciężkości i lokalizacji urazu. Leczenie rozpoczyna się od unieruchomienia miejsca złamania. Końce kości muszą być umieszczone z powrotem we właściwej pozycji anatomicznej (tzw. redukcja), aby promować prawidłowe gojenie. Jeśli kość nie zostanie umieszczona we właściwej pozycji, nowy wzrost kości może spowodować trwałą deformację.KątKąt

Rodzaj potrzebnej redukcji i unieruchomienia zależy od rodzaju i lokalizacji złamania. Ciężkie złamania mogą wymagać chirurgicznego unieruchomienia, podczas gdy drobne złamania mogą być unieruchomione przez manipulację i opatrunek lub szynę.KątW wielu przypadkach nosidła są również niezbędne, aby wzmocnić unieruchomienie, gdy pacjent przechodzi przez życie w ciągu tygodni potrzebnych do wyleczenia złamania.

Po unieruchomieniu rehabilitacja długoterminowa obejmuje fizjoterapię. Fizjoterapeuta będzie mógł nauczyć pacjenta ćwiczeń rozciągających i wzmacniających, które wywierają odpowiedni nacisk na odpowiednie obszary po złamaniu.KątFizjoterapia będzie działać na poprawę siły i zakresu ruchu łokcia i nadgarstka. Fizjoterapia może być również konieczna dla barku ze względu na unieruchomienie uszkodzonego ramienia. Brak możliwości używania przedramienia oznacza, że ​​pacjentka prawdopodobnie nie porusza zbytnio ramieniem.

Chirurgiczna naprawa lub redukcja ciężkich złamań może wymagać więcej niż jednej operacji, aby w pełni naprawić uraz. Każda operacja wymaga okresu gojenia, a pacjent może potrzebować fizjoterapii, aby powrócić do funkcji przedoperacyjnej. Pomiędzy zabiegami chirurgicznymi w przypadku niektórych urazów może upłynąć kilka miesięcy, co wymaga rehabilitacji po każdym zabiegu.

Rehabilitacja złamań kości promieniowej może potrwać od dwóch do trzech miesięcy, aby w pełni wyleczyć się z powrotem do stanu sprzed urazu. Ważne jest, aby przestrzegać fizjoterapii i być na bieżąco ze wszystkimi ćwiczeniami i sposobami leczenia. Długie opóźnienia między sesjami lub brak wykonywania ćwiczeń poza gabinetem fizykoterapeutycznym mogą hamować gojenie, a nawet prowadzić do powtórnych kontuzji.