Powikłania i rzeczywistość zła chirurgia plastyczna

Czy zła chirurgia plastyczna jest podobna do pornografii, ponieważ niekoniecznie możemy ją zdefiniować, ale wiemy to, kiedy ją widzimy?

Wszyscy widzieliśmy zdjęcia celebrytów, którzy w „dążeniu do perfekcji” posunęli się o krok lub dwa za daleko. Widzieliśmy, jak zwykli ludzie stali się celebrytami nie z innego powodu niż skandaliczne wyczyny chirurgii plastycznej. Czytaliśmy wiadomości o tych, którzy oddali życie w zamian za szansę na bardziej zgrabną sylwetkę. Są szanse, że możesz nawet znać kogoś (lub kogoś, kto zna kogoś), kto przeżył koszmar związany z operacją plastyczną.

Oczywiście, gdy życie jest stracone, coś poszło strasznie nie tak. Kiedy czubek nowego nosa pacjenta robi się czarny i odpada, coś poszło strasznie nie tak. Kiedy pacjent zostaje z trwałym, wyniszczającym bólem lub paraliżem, coś poszło strasznie nie tak. Ale co z samą estetyką tego wszystkiego? Piękno jest subiektywne. Co więc odróżnia „różne ciosy dla różnych osób” od chirurgii plastycznej, która naprawdę poszła nie tak?

W oku patrzącego

Chociaż możemy patrzeć na zbyt mocno napięty lifting twarzy i myśleć, że jest to dziwne, a nawet trochę tragiczne, osoba z twarzą ogarniętą wiatrem może czuć się o 20 lat młodsza. I chociaż wielu etycznych chirurgów plastycznych odrzuca pacjenta, który prosi o coś, co według chirurga nie leży w jego najlepszym interesie, zawsze znajdzie się inny chirurg, który to zrobi.

Kto w końcu może powiedzieć, jak gładka jest zbyt gładka, a jak ciasna jest zbyt ciasna? Oczywiście słyszałeś powiedzenie: „Nigdy nie możesz być ani zbyt bogaty, ani zbyt chudy”. Czy to powiedzenie powinno być rozszerzone tak, aby zawierało zbyt gładkie, zbyt ciasne, zbyt jędrne i zbyt cycate?

Więcej niż głęboko

Chociaż złe wyniki estetyczne są z pewnością dużym problemem, w grę wchodzą również większe problemy. Typowe powikłania po chirurgii plastycznej obejmują infekcje, martwicę, oddzielenie rany, nagromadzenie płynów lub ropnie oraz zakrzepy krwi.KątWiele z tych problemów, gdy zostaną od razu rozpoznane, można z powodzeniem leczyć. Jednak te i inne problemy mogą stać się znacznie poważniejsze.

Kiedy chirurgia plastyczna naprawdę się nie udaje, rezultatem może być trwały ból, oszpecenie spowodowane poważnymi bliznami lub asymetrią, paraliż, a nawet śmierć. To smutny fakt, że ludzie codziennie tracą życie w wyniku czegoś, co dzieje się nie tak podczas lub po operacji, a chirurgia plastyczna nie jest wyjątkiem.

Jednak warto zrozumieć, że śmiertelność w chirurgii plastycznej jest stosunkowo niska w porównaniu do ogólnej śmiertelności w chirurgii. Wynika to w dużej mierze z faktu, że chirurgia plastyczna jest planowa, a większość chirurgów odmówi operacji pacjenta, którego uważają za słabego (wysokiego ryzyka) kandydata. Niemniej jednak zdarza się najgorszy scenariusz.

Chirurgia plastyczna poszła nie tak: historia jednego pacjenta

Weźmy przypadek 38-letniej żony i matki z Filadelfii, Tracey Jordan. W lutym 2007 roku Jordan za radą swojego lekarza poddała się operacji plastyki brzucha, liposukcji i redukcji piersi (aby pomóc jej złagodzić przewlekły ból pleców). Wydawało się, że operacja poszła dobrze, ale załamała się podczas powrotu do zdrowia i nie można jej było przywrócić do życia. Później odkryto, że zamiast lidokainy zamówionej przez jej chirurga omyłkowo podano wysoce toksyczny lek zwany bupiwakainą. Oba leki występują w uderzająco podobnych opakowaniach, chociaż bupiwakaina nie jest zatwierdzona do stosowania w liposukcji tumescencyjnej i jest 10 razy bardziej toksyczna niż lidokaina.

Prawda o procedurach „nieinwazyjnych”

Niezależnie od szumu marketingowego, poważne (nawet zagrażające życiu) powikłania nie ograniczają się do samych zabiegów chirurgicznych. Zabiegi kosmetyczne reklamowane jako minimalnie inwazyjne lub nawet nieinwazyjne również mogą się nie udać.

Weźmy przypadek 50-letniej Susan Brewer, która zapisała się na serię zabiegów Lipodissolve, wykonywanych przez swojego lekarza rodzinnego, która odbyła weekendowy kurs certyfikacyjny, aby móc oferować zabiegi Lipodissolve. Po dwóch sesjach leczenia rozwinęły się u niej dwa krwiaki, które później zbliżyły się i pękły. Jedna z tych, teraz otwartych ran, została zainfekowana i szybko przekształciła się w ziejącą dziurę w jej brzuchu, która miała jeden cal głębokości i trzy i pół cala średnicy. Susan cierpiała przez trzy dni na nudności i gorączkę, ale została skutecznie wyleczona z infekcji. Od tego czasu musiała iść do chirurga plastycznego, aby wyciąć martwą tkankę i zamknąć ranę. Została jej teraz duża blizna na tym, co miało być jej nowym, szczuplejszym, jędrniejszym brzuchem.

Częsta komplikacja czy nieudana robota?

Oprócz subiektywnej natury piękna, przed określeniem zabiegu chirurgicznego jako „nieudanego” należy wziąć pod uwagę inne rzeczy. Niezadowalający wynik nie musi koniecznie oznaczać, że chirurg zrobił coś złego. Przyjrzyjmy się na przykład częstym powikłaniom, takim jak przykurcz torebkowy po powiększeniu piersi. Chociaż może to być bolesne i z pewnością nie jest idealnym wynikiem estetycznym, nie jest to wynikiem złej techniki chirurgicznej lub jakichkolwiek problemów występujących podczas zabiegu. Dzieje się tak w wyniku naturalnej obrony organizmu przed ciałami obcymi (w tym przypadku implantami).

To samo można powiedzieć o pacjentach, u których rozwijają się nadmierne blizny. Czasami może to być wynikiem złej techniki. Jednak czasami jest to po prostu wynik sposobu, w jaki ciało konkretnej osoby reaguje na uraz (tj. nacięcie chirurgiczne). Ponadto pacjent musi wziąć na siebie pewną odpowiedzialność za minimalizację blizn, postępując zgodnie z instrukcjami chirurga dotyczącymi pielęgnacji rany pooperacyjnej.

Nie zostań statystyką

Jeśli nie chcesz stać się złą statystyką chirurgii plastycznej, kluczem jest edukacja pacjenta. Możesz znacznie zminimalizować ryzyko, odrabiając pracę domową i biorąc odpowiedzialność za własną opiekę. Dowiedz się więcej, sprawdzając poniższe linki.