Zespół sztywnego barku i choroba Parkinsona

Czy masz sztywne ramiona? Możesz cierpieć na zespół sztywności barku. Czy to może pochodzić z choroby Parkinsona?

Sztywność ramion jest w rzeczywistości jednym z warunków związanych z chorobą Parkinsona, zaburzeniem neurodegeneracyjnym spowodowanym brakiem dopaminy w mózgu. Dopamina to substancja chemiczna, która pomaga uzyskać płynne, skoordynowane ruchy mięśni.

Kości, więzadła i ścięgna tworzące staw barkowy są otoczone tkanką łączną. Zamrożony bark (adhezyjne zapalenie torebki) występuje, gdy te tkanki gęstnieją i zaciskają się wokół stawu barkowego, co utrudnia poruszanie się.

Objawy

Najczęstszym objawem zamrożonego barku jest sztywność lub ograniczenie ruchu. W przypadku adhezyjnego zapalenia torebki zazwyczaj występuje tępy lub obolały ból w zewnętrznej okolicy barku. Czasami ból pojawia się w ramieniu.

Adhezyjne zapalenie torebki zazwyczaj rozwija się powoli, etapami. Każdy z trzech charakterystycznych etapów może trwać nawet kilka miesięcy.

• Faza zamrażania: każdy ruch powoduje ból, a zakres ruchu ramienia jest ograniczony.

• Faza zamrożenia: Ból może zacząć się zmniejszać, ale ramię staje się sztywniejsze, a używanie go staje się trudniejsze.

• Etap rozmrażania: zakres ruchu w ramieniu zaczyna się poprawiać.

U niektórych osób ból nasila się w nocy i może zakłócać sen. Adhezyjne zapalenie torebki nie zawsze powraca w tym samym ramieniu i czasami może przenieść się na przeciwległy bark.

Diagnoza i leczenie

Przylepne zapalenie torebki diagnozuje się na podstawie wywiadu i badania fizykalnego. W niektórych przypadkach rezonans magnetyczny (MRI) lub prześwietlenia mogą pomóc wykluczyć inne potencjalne przyczyny bólu i sztywności barku.

Leczenie zamrożonego barku często obejmuje ćwiczenia zwiększające zakres ruchu. Czasami do stawu wstrzykuje się kortykosteroidy i leki znieczulające. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą być zalecane w celu złagodzenia ostrego bólu.

U niewielkiego odsetka osób operacja może pomóc w lepszym poruszaniu się stawu.

Choroba Parkinsona, cukrzyca, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, choroby układu krążenia i gruźlica należą do schorzeń, które zwiększają ryzyko wystąpienia sztywności barku.

Większość leczenia sztywności barku polega na kontrolowaniu bólu barku i utrzymaniu jak największej ilości ruchu w barku. Jeśli objawy utrzymują się lub nasilają pomimo konsekwentnego leczenia zachowawczego, można rozważyć interwencje, takie jak zastrzyki lub zabieg chirurgiczny.