Działania wysokiego i niskiego ryzyka związane z przenoszeniem wirusa HIV

Omawiając ryzyko zakażenia HIV, ważne jest, aby najpierw ustalić cztery warunki, które muszą zaistnieć, aby doszło do transmisji HIV:

1. Muszą istnieć płyny ustrojowe, w których wirus HIV może się rozwijać. Obejmuje to nasienie, krew, wydzieliny z pochwy lub mleko matki. HIV nie może rozwijać się na wolnym powietrzu ani w częściach ciała o wysokiej zawartości kwasu, takich jak żołądek lub pęcherz.

2. Musi istnieć droga transmisji, przez którą płyny ustrojowe są wymieniane. Główne drogi transmisji obejmują określone czynności seksualne, wspólne igły, narażenie na opiekę zdrowotną lub transmisję z matki na dziecko.

3. Musi istnieć sposób, aby wirus mógł dotrzeć do wrażliwych komórek w ciele. Może to nastąpić przez pęknięcie lub penetrację skóry lub przez błonę śluzową odbytu lub pochwy. HIV nie może przeniknąć nieuszkodzonej skóry.

4. W płynach ustrojowych musi być odpowiedni poziom wirusa. To dlatego ślina, pot i łzy są mało prawdopodobnymi źródłami zakażenia wirusem HIV, ponieważ stężenie wirusa w tych płynach uważa się za niewystarczające. Wiadomo, że enzymy neutralizujące w ślinie (nazywane wydzielniczymi inhibitorami peptydazy leukocytów lub SLPI) znacznie zmniejszają zdolność wirusa HIV do rozwoju.

Ustalenie, czy dane działanie jest „wysokim” czy „niskim ryzykiem”, zależy zatem od tego, jak skutecznie działanie spełnia każdy z tych czterech warunków.

Transmisja HIV może nastąpić już po jednej ekspozycji

Przypisanie rzeczywistej wartości procentowej do „ryzykowności” określonej działalności to trudna sprawa. Chociaż statystyki mogą sugerować, że istnieje tylko 1 na 200 (lub 0,5%) szansa na zarażenie się taką a taką aktywnością, nie oznacza to, że nie można się zarazić po tylko jednej ekspozycji.

Zamiast tego ryzyko „na ekspozycję” wynoszące 0,5% ma wskazywać, że średnio jedna infekcja wystąpi na 200 osób, które angażują się w określoną aktywność. Nie oznacza to, że musisz zrobić coś 200 razy, aby się zarazić.

Ważne jest, aby pamiętać, że szacowanie ryzyka opiera się na dwóch czynnikach i tylko na dwóch czynnikach – że jedna osoba jest zarażona wirusem HIV, a druga nie. Dodatkowe kofaktory, takie jak współistniejące infekcje przenoszone drogą płciową (STI), ogólny stan zdrowia i poziom wiremii osoby zakażonej, mogą dodatkowo zwiększać ryzyko, aż aktywność niskiego ryzyka nagle znacząco wzrośnie.

Szacowane ryzyko przeniesienia wirusa HIV na ekspozycję

Poniższe szacunki nie powinny być uważane za ostateczne, ale raczej służą jako sposób na zrozumienie względnego ryzyka zakażenia HIV według rodzaju ekspozycji. Liczby opierają się na metaanalizie kilku badań na dużą skalę, które skupiały się w szczególności na ryzyku związanym z ekspozycją.KątKąt