Zrozumieć dysforię płciową

Osoba ma dysforię płciową, gdy odczuwa dyskomfort spowodowany różnicą między przypisaną lub zarejestrowaną płcią od urodzenia a płcią, z którą się identyfikuje. Na przykład, jeśli ktoś identyfikuje się jako kobieta, ale przy urodzeniu przypisano mu płeć męską, może doświadczyć dysforii płci. Dysforia płciowa to diagnoza zdrowia psychicznego, która jest obecnie podawana osobom transpłciowym i niebinarnym, które mogą szukać opieki potwierdzającej płeć, aby dostosować swoje ciało do tożsamości płciowej.

Dysforię płciową określano wcześniej jako zaburzenie tożsamości płciowej. Jednak w ostatnich latach wyraźnie ustalono, że posiadanie tożsamości płciowej innej niż ta związana z przypisaną płcią nie jest zaburzeniem ani problemem. Zamiast tego problemem jest odczuwanie dyskomfortu psychicznego lub fizycznego, ponieważ twoja tożsamość płciowa nie jest zgodna z zarejestrowaną płcią. (Osoby, których tożsamość płciowa jest zgodna z ich zarejestrowaną płcią, są określane jako cisgender.)

Diagnozy u dorosłych i młodzieży

Kryteria diagnostyczne stosowane do identyfikacji dysforii płci są określone w bieżącym wydaniu Podręcznika diagnostycznego i statystycznego zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego — DSM-V. Aby zdiagnozować dysforię płci u nastolatka lub osoby dorosłej, muszą one mieć co najmniej dwa ze zdefiniowanych objawów.

Ponadto objawy muszą utrzymywać się przez co najmniej sześć miesięcy i muszą powodować znaczny stres lub problemy z funkcjonowaniem. Objawy, które mogą występować u młodzieży i dorosłych z dysforią płci, obejmują:

• różnica między ich doświadczoną lub wyrażoną tożsamością płciową a pierwotnymi lub wtórnymi cechami seksualnymi ich ciała (uczucie, że ich ciało nie pasuje)
• chcąc pozbyć się pierwotnych lub wtórnych cech płciowych
• chcą mieć pierwszorzędowe lub drugorzędne cechy płciowe płci, które nie zostały im przypisane przy urodzeniu (na przykład osoba przypisana do płci męskiej chce mieć cechy płci żeńskiej)
• chcąc być inną płcią
• chcąc być traktowanym jako inna płeć
• przekonanie, że mają uczucia i reakcje, które zwykle kojarzą się z inną płcią

Warto zauważyć, że w DSM-V są one opisane bardziej binarnie. Jednak rośnie świadomość, że dysforia płciowa występuje nie tylko w przypadku dwóch binarnych płci, czyli męskiej i żeńskiej. Z tego też powodu nastąpiło przejście od terminologii, takiej jak „krzyżowa terapia hormonalna” na „hormonoterapię afirmującą płeć”.

Diagnozy u dzieci

Istnieją inne kryteria dysforii płci u dzieci niż u nastolatków i dorosłych. Po pierwsze, muszą mieć sześć objawów związanych ze znacznym niepokojem – i podobnie jak u dorosłych, objawy te muszą trwać co najmniej sześć miesięcy. Objawy u dzieci obejmują:

• pragnienie bycia inną płcią lub wiara, że ​​są innej płci
• woli nosić ubrania związane z inną płcią
• preferowanie innych ról płciowych w wyimaginowanej zabawie
• preferowanie zabawek i innych czynności stereotypowo używanych przez inną płeć
• preferowanie towarzyszy zabaw innej płci (ogólnie dzieci wolą towarzyszy zabaw tej samej płci przez większość dzieciństwa)
• odrzucanie zabawek i gier zwykle związanych z przypisaną im płcią
• nielubienie ich anatomii seksualnej
• chcą cech fizycznych, które pasują do ich tożsamości płciowej

Dzieci muszą mieć więcej objawów niż dorośli, aby zdiagnozować dysforię płciową, ponieważ jeden lub dwa z tych objawów nie muszą odzwierciedlać utrzymujących się obaw związanych z tożsamością płciową. Niektóre dzieci po prostu dzielą więcej zainteresowań z dziećmi innej płci, a inne uważają, że ubrania innej płci są wygodniejsze lub wygodniejsze.

Tylko wtedy, gdy te zachowania utrzymują się lub powodują stres, mogą być związane z uporczywą dysforią płciową.

Częstość występowania dysforii płci

Dzieci na ogół zaczynają rozwijać zachowania związane z płcią w wieku od dwóch do czterech lat. W tym czasie dzieci zaczynają określać płeć innych, a także swoją. Niektóre dzieci, które później wyrosną na osoby transpłciowe, już teraz zaczynają określać siebie jako płeć inną niż ta związana z przypisaną płcią.

Jest to jednak raczej wyjątek niż reguła. Inne dzieci mogą doświadczać zachowań nietypowych pod względem płci, ale nie samooceny. Jeszcze inni mogą nie rozpoznać swojej dysforii płciowej do okresu dojrzewania, a nawet dorosłości. Nierzadko zdarza się, że transpłciowi nastolatki i dorośli mówią coś w stylu: „Wiedziałem, że coś jest inne, ale nie wiedziałem, co to jest, dopóki nie dowiedziałem się o innych osobach transpłciowych”.

Dysforię płciową definiuje dyskomfort, jaki powoduje. Możliwe jest posiadanie nietypowej tożsamości płciowej, w tym wielu objawów dysforii płciowej, bez doświadczania znacznego niepokoju lub problemów z funkcjonowaniem. Jest to bardziej prawdopodobne w środowisku wspierającym i akceptującym. Jeśli takie osoby szukają pomocy medycznej lub chirurgicznej potwierdzającej płeć, nadal mogą otrzymać diagnozę dysforii płci, ponieważ diagnoza jest zwykle wymagana w celu uzyskania dostępu do opieki.

Historia diagnozy

Istnieją zapisy osób z tożsamościami płciowymi, które nie pasują do ich płci, w różnych kulturach i na przestrzeni historii. Co więcej, naukowcy zaczęli eksperymentować z czymś, co było znane jako operacja zmiany płci już w latach dwudziestych. Jednak pogląd, że dysforia płciowa może być stanem diagnozowalnym, pojawił się dużo później.

Współczesna historia diagnozy dysforii płci jest odzwierciedleniem współczesnej historii DSM. Pierwsza edycja DSM została opublikowana w 1952 roku. Miała pomóc klinicystom w identyfikacji osób z objawami około 100 uwzględnionych diagnoz. Drugie wydanie, opublikowane w 1968 r., zawierało prawie dwukrotnie więcej diagnoz. Liczba ta rosła wraz z trzecim wydaniem, wydanym w 1980 roku, oraz jego rewizją, wydaną w 1997 roku.

DSM-IV, opublikowany w 1995 roku, zawierał około 400 diagnoz. Kiedy DSM-V został opublikowany w 2013 roku, zawierał ponad sto dodatkowych diagnoz – łącznie ponad 500.

Dopiero w DSM-III różnice w tożsamości płciowej i prezentacji zostały zidentyfikowane jako związane z jakimkolwiek rodzajem diagnozy zdrowia psychicznego. W tym czasie zdefiniowano dwa zaburzenia. Pierwszy, opisujący dysforię płciową u nastolatków i dorosłych, nazwano transseksualizmem. Drugi, opisujący stan u dzieci, został nazwany zaburzeniem tożsamości płciowej w dzieciństwie. W DSM-IV diagnozy te zostały połączone w kategorię „zaburzenie tożsamości płciowej”, która stała się tym, co jest obecnie znane jako dysforia płci.

Jednak z biegiem czasu zmieniały się nie tylko nazwy schorzeń. Istniały również fundamentalne różnice w sposobie rozumienia zaburzenia. Widać to w sposobie, w jaki diagnozy płci zostały podzielone na kategorie w różnych wydaniach DSM.

• DSM-III: Zaburzenia płci nazwano „zaburzeniami psychoseksualnymi”

• DSM-III-R (zrewidowany): Ta wersja mówi, że zaburzenia płciowe były zwykle po raz pierwszy widoczne w niemowlęctwie, dzieciństwie lub okresie dojrzewania

• DSM-IV: Identyfikuje zaburzenia tożsamości seksualnej i płciowej

• DSM-V: Dysforia płci staje się osobną sekcją, odrębną od diagnoz dysfunkcji seksualnych

Początkowo tożsamość międzypłciowa była postrzegana jako wskazująca, że ​​dana osoba ma urojenia lub nerwicę. Później postrzegano to jako formę dewiacyjnej seksualności, a nie stan osobowości. Zrozumienie doświadczenia dysforii płciowej ewoluowało z biegiem czasu.

To uznanie różnorodności płci za normalną zmienność znajduje również odzwierciedlenie w sposobie, w jaki świadczeniodawcy medyczni wchodzą w interakcje z osobami z dysforią płciową. Lekarze, pielęgniarki i inni świadczeniodawcy zdrowia fizycznego używają Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób Światowej Organizacji Zdrowia (ICD) do diagnozowania swoich pacjentów, a nie DSM. Od wiosny 2018 r. ICD-11 zawiera nową diagnozę.

Ta diagnoza to niespójność płci i została przeniesiona z diagnozy zdrowia psychicznego na diagnozę mającą wpływ na zdrowie seksualne. Stanowi to ważny krok naprzód w destygmatyzowaniu wariancji płci i tożsamości transpłciowych.

Uznaje, że kiedy osoby transpłciowe i niebinarne szukają leczenia, nie chcą leczyć swojej płci. Próbują zająć się faktem, że ich ciała nie pasują do tego, kim są w środku.