Czy nastroje u nastolatków mogą być poważnym problemem?

„Nastrój” i „dwunaście lat” mogą być praktycznie wymiennymi wyrażeniami. W jednej chwili twoja nastolatka przytula się do ciebie na kanapie, w następnej słyszysz, że jesteś zawstydzony. Czasami zmiany mogą wyglądać jeszcze bardziej ekstremalnie, gdy twoja nastolatka spędza wiele godzin w sypialni. Kiedy nastrój jest normalnym produktem ubocznym dorastania, a kiedy sygnalizuje coś poważniejszego?

Dlaczego nastolatki doświadczają nastroju

Kiedy przestaniemy zastanawiać się nad tym, przez co nastolatków przechodzą emocjonalnie, fizycznie i społecznie, nic dziwnego, że stają się trochę nastrojowi. Gdy zbliżają się do dojrzewania, ich hormony zaczynają się zmieniać, powodując niestabilność emocjonalną.Dzieciom brakuje również rozwoju emocjonalnego, aby w pełni kontrolować swoje nastroje. Innymi słowy, wyrażają dokładnie to, co czują, jakby to odczuwali. Zmagają się również z dużym stresem, w tym z chęcią bycia twoim małym dzieckiem, które jest pod opieką i ochroną, a jednocześnie chce być dorosłą, niezależną osobą. Połącz te elementy i stworzysz zmienne nastroje.

Czym są zaburzenia nastroju?

Mimo że większość zmian nastroju u nastolatków jest normalna, zaburzenia nastroju mogą i pojawiają się w tych latach. Dwa powszechne zaburzenia nastroju to duże zaburzenie depresyjne i zaburzenie afektywne dwubiegunowe. Oba zaburzenia obejmują okresy obniżonego nastroju, drażliwości, apatii, problemów ze snem, zaburzeń odżywiania, zmęczenia i obniżonej koncentracji.

W chorobie afektywnej dwubiegunowej te okresy depresyjne występują na przemian z okresami manii lub hipomanii (manii niskiego poziomu), które obejmują podwyższony lub drażliwy nastrój, mniej snu, więcej mówienia, nadpobudliwość i słabą ocenę sytuacji. Starsze nastolatki lub dorośli z chorobą afektywną dwubiegunową często mają epizody tych stanów nastroju, które mogą trwać tygodnie lub dłużej, ale dziecko z chorobą dwubiegunową może zamiast tego przełączać się między stanami wysokimi i niskimi ze znacznie większą częstotliwością.

Jak powszechne są zaburzenia nastroju?

Badania sugerują, że zaburzenia nastroju są dość powszechne u nastolatków.

Różnice między nastrojem a zaburzeniami nastroju

Jak więc możesz stwierdzić, czy Twoje dziecko cierpi na zaburzenia nastroju, czy po prostu jest nastolatką? Jedną z kluczowych różnic jest utrata wartości. Każda nastolatka czasami się dąsa, ale zwróć uwagę, czy jej rozmyślania nie przeszkadzają w chodzeniu do szkoły, jedzeniu i spaniu, uprawianiu sportu lub spotykaniu się z przyjaciółmi.Czy w zasadzie żyją tak samo jak zawsze? Jeśli tak, to nastroje są najprawdopodobniej normatywne.

Miej też oko na kolegów z klasy i przyjaciół dziecka. Jak się zachowują? Jakiego rodzaju wahania nastroju przechodzą? Obserwacja typowego zachowania w grupie rówieśniczej może pomóc ci spojrzeć z perspektywy na to, co jest „normalne” — nawet jeśli nie przypomina to tego, co jest normalne dla nas, dorosłych!

Powinnaś porozmawiać z lekarzem swojego dziecka, jeśli twoja nastolatka wyraża dużo niepokoju, zaczyna odcinać się od świata, mówi, że chce „zniknąć”, mówi o samobójstwie lub chęci zranienia innych.

Jak radzić sobie z normalnym nastrojem?

Jeśli uważasz, że masz do czynienia z normalnym nastrojem nastolatków — a są szanse, że tak — jak sobie radzisz? Pamiętaj, że twoje dziecko nie chce cię torturować, ale raczej zmaga się z dziwnym koktajlem hormonów, niestabilnością emocjonalną i konfliktami społecznymi. Odetnij je trochę luzem.

Jednocześnie jednak wiedz, że dzieci nigdy nie mogą krzywdzić innych swoimi działaniami, bez względu na to, przez co przechodzą. Rozwiń ich empatię, wyjaśniając, jak ich działania wpływają na ciebie lub innych członków rodziny.

Unikaj wyrażeń „ty”, takich jak „Całkowicie nie pasujesz, kiedy narzekasz na obiad”. Zamiast tego używaj zwrotów „ja”, takich jak „Czułem się zraniony, kiedy narzekałeś na obiad, który spędziłem na przygotowaniu”.

Pamiętaj, że Twoje dziecko może w tej chwili nie zareagować pozytywnie. Jednak niedługo ich nastrój się zmieni i znów będziecie razem na kanapie. Cóż, przynajmniej na chwilę.