Przegląd choroby liszaja twardzinowego

Zmiany skórne w okolicy narządów płciowych mogą być niepokojące, zwłaszcza jeśli jesteś aktywna seksualnie. Ale swędzące miejsca lub dziwnie wyglądające plamy na skórze nie zawsze są oznakami zakaźnej infekcji. Istnieje wiele chorób dermatologicznych, które powodują takie objawy. Jednym z nich jest stan zwany liszajem twardzinowym. Dotyczy to głównie kobiet, zwłaszcza po menopauzie, ale mężczyźni, a nawet dzieci mogą ją również rozwinąć.

Liszaj twardzinowy rzadko bywa poważny, ale warto o tym wiedzieć – przynajmniej po to, aby w razie jego wystąpienia nie panikować ani nie odkładać wizyty u lekarza

z obawy, że masz chorobę przenoszoną drogą płciową. Jego przyczyna jest nieznana, chociaż pewną rolę może odgrywać nadaktywny układ odpornościowy. Niektórzy naukowcy uważają na przykład, że zakaźna bakteria zwana krętkiem może powodować zmiany w układzie odpornościowym prowadzące do liszaja twardzinowego.

Możliwe jest również, że niektórzy ludzie mają genetyczną skłonność do choroby, a badania sugerują, że nieprawidłowe poziomy hormonów mogą również odgrywać pewną rolę. Oto, co warto wiedzieć o tej stosunkowo rzadkiej chorobie skóry.

Objawy

Łagodne przypadki zwykle zaczynają się od błyszczących białych plam na skórze sromu u kobiet lub na napletku u nieobrzezanych mężczyzn. Czasami wpływa również na obszar wokół odbytu. U kobiet może pojawić się na innych częściach ciała – szczególnie na górnej części tułowia, piersiach i ramionach – ale jest to rzadkie: mniej niż 1 na 20 kobiet z liszajem twardzinowym sromu ma chorobę na innej powierzchni skóry.

Jeśli choroba się nasila, najczęstszym objawem jest swędzenie, które w rzadkich przypadkach może być na tyle ekstremalne, że zakłóca sen i codzienne czynności. Tarcie lub drapanie w celu złagodzenia swędzenia może powodować krwawienie, łzawienie, bolesne rany, pęcherze lub siniaki — tak bardzo, że dobrym pomysłem jest unikanie seksu, noszenia ciasnych ubrań lub tamponów, jazdy na rowerze lub wszelkich innych czynności, które mogą powodować nacisk lub tarcie na dotkniętych obszarach.

W ciężkich przypadkach u kobiet liszaj twardzinowy może prowadzić do bliznowacenia, które powoduje kurczenie się i zanikanie wewnętrznych warg sromu, łechtaczkę pokrywającą się tkanką bliznowatą oraz zwężenie ujścia pochwy.

U mężczyzn z ciężkim liszajem twardzinowym napletek może powodować blizny, napinać się i kurczyć nad czubkiem prącia, co utrudnia odciągnięcie napletka i zmniejsza czucie w czubku prącia. Czasami erekcje są bolesne, a cewka moczowa (cewka, przez którą przepływa mocz) może się zwężać lub blokować, prowadząc do pieczenia lub bólu podczas oddawania moczu, a nawet krwawienia podczas stosunku. Gdy wokół odbytu rozwija się liszaj twardzinowy, dyskomfort może prowadzić do zaparć. Jest to szczególnie powszechne u dzieci.

Leczenie

Gdy liszaj twardzinowy dotyka skóry w częściach ciała innych niż narządy płciowe, rzadko wymaga leczenia. Objawy są zwykle bardzo łagodne i zwykle ustępują z czasem.

Jednak liszaj twardzinowy skóry narządów płciowych powinien być leczony, nawet jeśli nie powoduje swędzenia ani bólu, aby zapobiec bliznowaceniu, które może zakłócać oddawanie moczu lub stosunek seksualny lub jedno i drugie. Choroba została również powiązana z niektórymi nowotworami. Nie powoduje raka, ale skóra z bliznami liszaja twardzinowego jest bardziej podatna na rozwój raka. U około 1 na 20 kobiet z nieleczonym liszajem twardzinowym sromu rozwija się rak skóry. Ważne jest, aby uzyskać odpowiednie leczenie i spotkać się z lekarzem

co 6 do 12 miesięcy w celu monitorowania i leczenia wszelkich zmian, które mogą sygnalizować raka skóry.

Miejscowe kortykosteroidy są zwykle pierwszą linią obrony przed liszajem twardzinowym, zarówno w leczeniu choroby, jak i przywracaniu normalnej tekstury i wytrzymałości skóry. Jednak sterydy nie odwrócą żadnych blizn, które mogły już wystąpić. A ponieważ są bardzo mocne, ważne jest, aby skontaktować się z lekarzem

często sprawdzać skórę pod kątem skutków ubocznych, gdy lek jest stosowany codziennie.

Gdy objawy ustąpią, a skóra odzyska siłę, lek można stosować rzadziej, ale nadal może być potrzebny kilka razy w tygodniu, aby utrzymać remisję liszaja twardzinowego.

Jeśli choroba nie ustąpi po kilku miesiącach stosowania miejscowego kremu lub maści steroidowej, lekarz

może przejść do przepisywania leków modulujących układ odpornościowy, takich jak Protopic (takrolimus) lub Elidel (pimekrolimus). A dla osób, które nie tolerują innych leków, pomocne mogą być retinoidy. Czasami również inne czynniki, takie jak niski poziom estrogenu, który powoduje suchość i bolesność pochwy, infekcję skóry lub podrażnienie lub alergię na lek, mogą powstrzymać objawy.

W przypadku mężczyzn, których liszaje twardzinowe nie ustępują pod wpływem leków, obrzezanie prawie zawsze jest skuteczne. Po usunięciu napletka choroba zwykle nie powraca. Nie dotyczy to jednak kobiet, dlatego operacja w okolicy narządów płciowych lub wokół odbytu na ogół nie jest zalecana. Ale w większości przypadków leki raz na zawsze pozbędą się liszaja twardzinowego.