Leki zwiększające poziom cholesterolu

Niektóre leki, które przyjmujesz w celu leczenia innych schorzeń, takich jak wysokie ciśnienie krwi, mogą wpływać na poziom cholesterolu. Cholesterol to woskowata substancja, której organizm używa do budowy komórek oraz wytwarzania witamin i hormonów.

Jeśli jednak masz za dużo „złego” cholesterolu, zwanego lipoproteiną o niskiej gęstości (LDL) lub za mało „dobrego” cholesterolu, zwanego lipoproteiną o wysokiej gęstości (HDL), może to przyczynić się do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak choroby serca.

Nawet jeśli przyjmujesz leki kontrolujące poziom cholesterolu, może się okazać, że inne leki, które przyjmujesz, mogą zmniejszyć ich skuteczność. W niektórych przypadkach lekarz może potrzebować dostosować dawkowanie jednego lub obu leków, aby odzyskać kontrolę nad poziomem cholesterolu.

W tym artykule przyjrzymy się niektórym z częściej przepisywanych leków, o których wiadomo, że wpływają na poziom cholesterolu i co można zrobić, jeśli tak się stanie.

Beta-blokery

Beta-blokery to leki, które zwykle przepisuje się w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi. Chociaż są powszechnie stosowane w leczeniu różnych postaci chorób serca, beta-blokery mogą znacznie obniżyć poziom HDL.

Wśród beta-blokerów, które to powodują, są:

• Corgard (nadolol)
• Inderal (propranolol)
• Tenormina (atenolol)
• Toprol (metoprolol)
• Zebeta (bisoprolol)

Pomimo tych obaw, korzyści z beta-blokerów zwykle przewyższają ryzyko (a efekty, jeśli takie istnieją, wydają się być niewielkie). Jeśli twój beta-bloker znacząco wpływa na twój cholesterol, twój lekarz może obniżyć twoją dawkę lub przestawić cię na inny lek.

Prednizon

Prednizon to rodzaj leku stosowanego w celu zmniejszenia stanu zapalnego. Należy do klasy leków zwanych kortykosteroidami i jest stosowany w leczeniu szerokiego zakresu stanów zapalnych, w tym ciężkich reakcji alergicznych, niektórych rodzajów zapalenia stawów, tocznia, stwardnienia rozsianego i nieswoistego zapalenia jelit (IBD).

Prednizon jest niezwykle skuteczny w hamowaniu stanów zapalnych, ale może również szybko, a czasami dramatycznie podnieść poziom LDL i obniżyć poziom HDL. Badania sugerują, że wysokie dawki prednizonu mogą spowodować to w ciągu kilku tygodni i jednocześnie zwiększyć skurczowe ciśnienie krwi.

Prednizon jest na ogół przepisywany w ciężkich stanach zapalnych, gdy korzyści z leczenia przewyższają ryzyko. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wzrasta wraz z dawką i czasem trwania leczenia.

Amiodaron

Amiodaron to lek stosowany w leczeniu schorzenia znanego jako arytmia serca. Arytmia serca to nieregularne bicie serca spowodowane nieprawidłowym działaniem sygnałów elektrycznych w mięśniu sercowym. Może to spowodować zbyt szybkie bicie serca (częstoskurcz), zbyt wolno (bradykardia) lub chaotycznie.

Amiodaron wiąże się z szeroką gamą skutków ubocznych. Wśród nich amiodaron może powodować wzrost poziomu LDL, chociaż generalnie nie wpływa na poziom HDL.

Amiodaron jest ogólnie stosowany w leczeniu zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca lub w zapobieganiu lub leczeniu zaburzeń rytmu serca u osób zagrożonych zawałem serca i innymi poważnymi powikłaniami. Z tego powodu jego wpływ na cholesterol rzadko jest na tyle znaczący, aby uniknąć stosowania leku.

Cyklosporyna

Cyklosporyna to rodzaj leku znanego jako środek immunosupresyjny. Działają one poprzez zmniejszenie odpowiedzi układu odpornościowego, który zwalcza infekcje, choroby i wszystko inne, co uważa za nienormalne.

Cyklosporyna jest stosowana w celu zapobiegania odrzuceniu narządu, w którym układ odpornościowy atakuje oddane tkanki. Może być również stosowany w leczeniu chorób autoimmunologicznych, grupy stanów, w których układ odpornościowy omyłkowo atakuje własne tkanki organizmu.

Cyklosporyna ma wiele skutków ubocznych, z których jednym jest wzrost poziomu LDL. Mimo to korzyści płynące z zapobiegania odrzuceniu narządu lub leczenia chorób autoimmunologicznych generalnie przewyższają te obawy. W razie potrzeby można przepisać leki obniżające poziom cholesterolu, aby przeciwdziałać temu efektowi.

Sterydy anaboliczne

Sterydy anaboliczne to grupa męskich hormonów płciowych, w tym testosteronu, które są używane nielegalnie przez ciężarowców i sportowców do budowania mięśni. Ale mają również uzasadnione zastosowania medyczne, w tym leczenie niektórych rodzajów anemii (brak krwinek czerwonych przenoszących tlen) lub stan zwany hipogonadyzm w którym organizm nie wytwarza wystarczającej ilości testosteronu.

Sterydy anaboliczne mogą powodować dramatyczny wzrost poziomu LDL i spadek poziomu HDL. Przy długotrwałym stosowaniu może to zwiększyć ryzyko miażdżyca („stwardnienie tętnic”), wysokie ciśnienie krwi, choroba wieńcowa oraz cukrzyca typu 2.

Co ciekawe, doustne formy leku mają większy wpływ na poziom cholesterolu niż formy wstrzykiwane.

Inhibitory proteazy

Inhibitory proteazy to klasa leków przeciwretrowirusowych stosowanych w leczeniu HIV. Są one stosowane w połączeniu z innymi lekami na HIV i działają zapobiegając kopiowaniu się wirusa.

Inhibitory proteazy stosowane w leczeniu HIV obejmują:

• Aptivus (typranawir)
• Evotaz (atazanawir/kobicystat)
• Kaletra (lopinawir/rytonawir)
• Lexiva (fosamprenawir)
• Norwir (rytonawir)
• Prezcobix (darunawir/kobicystat)
• Prezista (darunawir)
• Reyataz (atazanawir)

Inhibitory proteazy od dawna są kojarzone ze zmianami zarówno poziomu cholesterolu, jak i tkanki tłuszczowej. Efekty były większe w przypadku wcześniejszych inhibitorów proteazy, takich jak Crixivan (indynawir), Invirase (sakwinawir) i Viracept (nelfinawir), z których wszystkie zostały wycofane w Stanach Zjednoczonych.

Obecnie dostępne leki mogą nadal wpływać na poziom cholesterolu u niektórych osób. Mimo to stosowanie tych ratujących życie leków przewyższa te obawy. W razie potrzeby można zastosować leki antycholesterolowe wraz z dietą i ćwiczeniami, aby przywrócić kontrolę nad poziomem cholesterolu.

Diuretyki

Diuretyki, znane również jako „pigułki na wodę”, są stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi i retencji wody. Istnieją dwa rodzaje leków moczopędnych, które zwiększają poziom cholesterolu:

• Diuretyki tiazydowe, w tym Diuril (chlorotiazyd), Zaroxolyn (metolazon) i hydrochlorotiazyd

• Diuretyki pętlowe, w tym Lasix (furosemid), Demadex (torsemid) i Bumex (bumetanid)

Diuretyki tiazydowe powodują przejściowy wzrost poziomu cholesterolu całkowitego i LDL; Poziomy HDL są zazwyczaj niezmienione. Obecnie Lozol (indapamid) jest jedynym diuretykiem tiazydowym, który wydaje się nie wpływać na poziom cholesterolu.

Diuretyki pętlowe również zwiększają poziom LDL, ale niektóre z tych leków powodują również niewielki spadek poziomu HDL.

Streszczenie

Istnieje wiele leków, które mogą wpływać na poziom cholesterolu. Niektóre mogą podnieść „zły” cholesterol LDL, obniżyć „dobry” cholesterol HDL lub oba te czynniki. Należą do nich leki takie jak beta-blokery, prednizon, amiodaron, cyklosporyna, sterydy anaboliczne, inhibitory proteazy HIV i diuretyki.

Jeśli te leki są potrzebne z medycznego punktu widzenia i są stosowane zgodnie z zaleceniami, ich korzyści na ogół przewyższają ryzyko związane z poziomem cholesterolu. Jeśli efekty są wystarczająco znaczące, można przepisać leki obniżające poziom cholesterolu lub dostosować dawkę, jeśli jesteś już w trakcie leczenia.

W niektórych przypadkach lek można zmienić, jeśli wpływ na poziom cholesterolu jest wystarczająco poważny, w tym niektóre beta-blokery lub leki moczopędne. Lekarz może również zalecić ćwiczenia i zmianę diety, aby przywrócić kontrolę nad poziomem cholesterolu.

Jeśli masz wysoki poziom cholesterolu lub jakiekolwiek inne przewlekłe schorzenia, ważne jest, aby poinformować lekarza o wszelkich przyjmowanych lekach, w tym o lekach na receptę, lekach dostępnych bez recepty i suplementach diety. Niektóre leki mogą potencjalnie wpływać na poziom cholesterolu lub wchodzić w interakcje z lekami przeciwcholesterolowymi i zmniejszać ich skuteczność.