Jaka jest historia stwardnienia rozsianego?

Stwardnienie rozsiane (MS) to choroba autoimmunologiczna, która atakuje ośrodkowy układ nerwowy organizmu. W SM układ odpornościowy organizmu atakuje osłonkę mielinową lub ochronną powłokę nerwów w mózgu, rdzeniu kręgowym i oczach.

Ataki te powodują powstawanie zmian (lub tkanki bliznowatej), które prowadzą do objawów, w tym drżenia, drętwienia, zmęczenia, problemów ze wzrokiem i dysfunkcji poznawczych.

Chociaż SM istnieje prawdopodobnie od wieków, dopiero w XIX wieku naukowcy zaczęli rozpoznawać wzorce objawów u ludzi, które wskazywały na określony proces chorobowy. Uważano, że SM ma pochodzenie neurologiczne, ale jego przyczyny nie były znane.

Dziś naukowcy są bliżej pełnego zrozumienia choroby. Postępy w medycynie i nowsze badania doprowadziły do ​​lepszych metod leczenia i wyników.

Od XIX wieku do dzisiaj

Historia SM sięga 1882 roku, kiedy to uważa się, że Augustus d’Este, wnuk króla Jerzego III, był pierwszym udokumentowanym przypadkiem choroby. D’Este prowadził dziennik jego objawów, który przez lata był dokładnie badany.

Jednym z tych, którzy studiowali ten pamiętnik, był słynny neurolog Jean-Martin Charcot. W 1868 Charcot zaczął wykładać o nowej chorobie układu nerwowego: stwardnieniu rozsianym.

Charcot, profesor neurologii na Uniwersytecie Paryskim, zbadał kobietę z drżeniem i innymi objawami neurologicznymi, w tym niewyraźną mową i nieprawidłowymi ruchami gałek ocznych. Po jej śmierci był w stanie zbadać jej mózg i odkryć zmiany chorobowe SM.

Chociaż pierwszy wykład Charcota na temat jego odkrycia choroby miał miejsce ponad 150 lat temu, SM było stosunkowo słabo zbadane. Dopiero w połowie XX wieku dostępne stały się leki na objawy, takie jak sterydy.

Dopiero w ciągu ostatnich 30 lat pojawiły się terapie, które leczą i spowalniają postęp SM.

Znani naukowcy

Chociaż Charcot jako pierwszy napisał obszerny opis choroby i jej zmian w mózgu, inni znacząco przyczynili się do zrozumienia stwardnienia rozsianego.

• W 1878 r. dr Edward Seguin ze Stanów Zjednoczonych uznał, że SM jest specyficzną chorobą. W tym czasie poczyniono postępy w zrozumieniu biologii i układu odpornościowego.
• W 1906 roku dr Camillo Golgi i dr Santiago Ramon y Cajal otrzymali Nagrodę Nobla za udoskonalenie nowych chemikaliów poprawiających widoczność komórek nerwowych pod mikroskopem.

• Dr James Dawson, korzystając z odkrycia dr Golgiego i dr Cajala, jako pierwszy obserwował materię mózgową pod mikroskopem w 1916 roku. Jego obserwacje materii mózgowej pacjentów z SM były niezwykle dokładne. Jako pierwszy rozpoznał stan zapalny wokół naczyń krwionośnych i uszkodzenie osłonki mielinowej wokół nerwów spowodowane przez SM. Jego opisy tego procesu były tak znaczące, że są używane do dziś.

• W 1925 roku Lord Edgar Douglas Adrian dokonał pierwszego zapisu elektrycznego transmisji nerwowej. Otrzymał sześć Nagród Nobla za badania nad czynnością nerwów i całego układu nerwowego. Był pierwszym, który zauważył, że nerwy z uszkodzoną mieliną nie funkcjonują już prawidłowo.
• W 1935 roku dr Thomas Rivers stworzył model zwierzęcy, który wykazał, że przyczyną SM jest tkanka nerwowa, a nie wirus. Ta demonstracja byłaby znana jako EAE lub eksperymentalne alergiczne zapalenie mózgu i rdzenia, które stałoby się modelem używanym do badania SM w dającej się przewidzieć przyszłości.

Postępy w leczeniu i diagnostyce

We wczesnych latach wszystko, co wiedziano o SM, to było to, co można było zaobserwować. W tamtym czasie uważano, że choroba występuje częściej u kobiet, nie jest dziedziczona bezpośrednio i może powodować różne objawy neurologiczne.

Z biegiem czasu odkryto, że SM jest znacznie bardziej złożone i zaczęto je dokładniej badać.

Na początku XX wieku naukowcy uważali, że SM jest powodowane przez toksynę lub truciznę we krwi. Ponieważ większość uszkodzeń spowodowanych chorobą znajdowała się wokół naczyń krwionośnych, teoria zakładała, że ​​toksyny krążyły we krwi i przenikały do ​​mózgu.

Wraz z pojawieniem się EAE w 1925 r. rozwinęło się lepsze zrozumienie SM. Model ten pozwolił naukowcom dowiedzieć się, w jaki sposób własny układ odpornościowy organizmu atakował mielinę nerwową. Stał się również modelem wykorzystywanym do opracowywania terapii modyfikujących przebieg choroby.

Zabiegi Wtedy

We wczesnych latach badań nad SM nie było żadnego znaczącego ani standardowego leczenia. Leczenie polegało głównie na odpoczynku i unikaniu upałów. Zdiagnozowanie choroby zajęło lata obserwacji.

Zabiegi teraz

Chociaż nie ma lekarstwa na SM, obecnie istnieją metody leczenia, które pomagają zmniejszyć liczbę nawrotów i spowolnić postęp choroby.

Leczenie SM obejmuje:

• Terapie modyfikujące przebieg choroby mają na celu spowolnienie postępu SM poprzez modulowanie lub tłumienie układu odpornościowego i zapalnych aspektów choroby.
• Leczenie pomagające w zaostrzeniach obejmuje steroidy lub wymianę osocza w celu zmniejszenia stanu zapalnego i nasilenia nawrotu.
• Obecnie istnieje ponad dwadzieścia leków zatwierdzonych przez FDA do leczenia stwardnienia rozsianego. Istnieje również wiele leków, które mogą pomóc w łagodzeniu objawów, takich jak spastyczność, drżenie, zmęczenie i problemy z pęcherzem.

Postępy w identyfikacji ryzyka populacji

Obserwacja, że ​​kobiety są bardziej podatne na zachorowanie na stwardnienie rozsiane, była jasna na podstawie wczesnych badań tej choroby w XIX wieku, ale postęp był w stanie wykazać możliwe przyczyny. Uważa się, że hormony odgrywają rolę w określaniu podatności na rozwój SM.

Zaobserwowano, że hormony płciowe, takie jak estrogen, progesteron, prolaktyna i androgen, mają wpływ na częstotliwość i przebieg choroby. Hormony te wpływają na wiele procesów biologicznych u kobiet.

Może to wyjaśniać niektóre czynniki ryzyka rozwoju SM u kobiet, w tym:

• Ciąża, zwłaszcza posiadanie dzieci w późniejszym życiu
• Wczesne rozpoczęcie dojrzewania
• Klimakterium

Chociaż nie ma lekarstwa na SM, jest nadzieja na przyszłość. W ciągu ostatnich 10 lat zatwierdzono kilka nowych leków do leczenia stwardnienia rozsianego i spowalniania jego progresji. Wiedza na temat chorób autoimmunologicznych wzrasta, a naukowcy nieustannie prowadzą badania w celu opracowania nowych opcji leczenia, zrozumienia przyczyny SM i skrócenia czasu do diagnozy.

Chociaż życie z nieprzewidywalną chorobą, taką jak SM, może być trudne, nadal możesz utrzymać wysoką jakość życia. Większość osób ze stwardnieniem rozsianym może spodziewać się normalnej długości życia.