Badania przesiewowe w kierunku reakcji poszczepiennych

Obawy dotyczące ryzyka reakcji poszczepiennych skłaniają niektórych rodziców do niepotrzebnego pomijania lub opóźniania niektórych szczepionek zalecanych przez ich dzieci. Takie postępowanie nie zmniejsza ryzyka zranienia; raczej naraża dziecko na wysokie ryzyko zachorowania na potencjalnie poważną chorobę, której można zapobiec poprzez szczepienia.

Nie oznacza to, że wszystkie szczepionki są bezpieczne dla wszystkich dzieci. Chociaż korzyści ze szczepienia niezmiennie przewyższają ryzyko, istnieją pewne warunki, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, a nawet mogą stanowić przeciwwskazanie do zastosowania szczepionki u niektórych dzieci.

W mediach społecznościowych krąży mnóstwo mitów i dezinformacji na temat szczepionek. Przedstawione tutaj informacje na temat czynników ryzyka reakcji poszczepiennych są poparte autorytatywnymi źródłami i mogą pomóc w oddzieleniu faktów od fikcji, dzięki czemu można podejmować świadome decyzje dotyczące zaszczepienia dziecka.

Czynniki ryzyka reakcji poszczepiennych

Czynnik ryzyka wystąpienia niepożądanej reakcji na szczepionkę nie oznacza, że ​​Twoje dziecko go koniecznie doświadczy. Oznacza to po prostu, że ich osobiste ryzyko będzie musiało zostać ocenione przez doświadczonego pediatrę lub immunologa.

W niektórych przypadkach szczepionka może być wręcz przeciwwskazana do stosowania. W innych szczepionkę można stosować ostrożnie.

Czynniki ryzyka reakcji poszczepiennych obejmują:

• Historia alergii: Jeśli Twoje dziecko miało w przeszłości poważne reakcje alergiczne na lateks, drożdże, żelatynę, jaja, neomycynę, polimyksynę B lub streptomycynę, wcześniej poinformuj o tym swojego lekarza. Chociaż ryzyko ciężkiej reakcji alergicznej na szczepionkę jest niezwykle rzadkie, dziecko musiałoby być później monitorowane, aby upewnić się, że nie ma oznak niebezpiecznej reakcji alergicznej całego ciała, znanej jako anafilaksja.

• Wcześniejsze reakcje poszczepienne: Ogólnie rzecz biorąc, jeśli Twoje dziecko miało w przeszłości reakcję na określoną szczepionkę, nie należy jej podawać ponownie. Obejmuje to reakcję alergiczną (która obejmuje przeciwciała zwane immunoglobulinami E) lub reakcję nadwrażliwości (która nie występuje).

• Niedawne szczepienie: Niektóre szczepionki można podawać razem; inni nie mogą. Jeśli Twoje dziecko ma otrzymać żywą szczepionkę, nie powinno otrzymać kolejnej żywej szczepionki w ciągu czterech tygodni.

• Aktualna choroba: Objawy łagodnej choroby (takiej jak łagodna biegunka, stany podgorączkowe, przekrwienie błony śluzowej nosa, kaszel lub łagodna infekcja ucha) zwykle nie są powodem do opóźniania szczepienia, nawet jeśli stosuje się antybiotyki. Z drugiej strony często występuje ciężka choroba.

• Wcześniejsze schorzenia: Dzieci z astmą, chorobami płuc, chorobami serca, nerek, cukrzycą lub asplenią (brak śledziony) nigdy nie powinny otrzymać żywej szczepionki przeciw grypie w aerozolu do nosa (FluMist); zamiast tego należy podać szczepionkę przeciw grypie. Wiele innych szczepionek może być również przeciwwskazanych, szczególnie u osób z chorobami wątroby, nerek lub asplenią.

• Niedobór odporności: Dzieciom, których układ odpornościowy jest osłabiony (w tym chorym na raka, HIV lub pierwotnym niedoborem odporności, a także biorcom przeszczepu narządów) na ogół zaleca się unikanie żywych szczepionek.

• Terapia immunosupresyjna: Dzieciom przepisuje się leki immunosupresyjne, takie jak wysokie dawki kortyzonu, prednizonu lub chemioterapii, aby unikały żywych szczepionek, dopóki ich układ odpornościowy nie wyzdrowieje. To samo dotyczy dzieci, które przeszły radioterapię. Jednak krótkotrwałe leki immunosupresyjne (takie jak zastrzyk kortyzonu stosowany w leczeniu urazu stawów) nie budzą obaw.

• Transfuzja krwi: Dzieci, które otrzymały transfuzję krwi lub produktów krwiopochodnych lub otrzymały immunoglobuliny z ludzkiego osocza, również muszą przez pewien czas unikać żywych szczepionek. Jeśli potrzebna jest transfuzja, żywą szczepionkę należy podać co najmniej dwa tygodnie przed transfuzją lub od trzech do 11 miesięcy po niej, w zależności od szczepionki.

• Zaburzenia neurologiczne: Jeśli Twoje dziecko miało niedawno napad padaczkowy, śpiączkę lub inne ciężkie objawy neurologiczne, szczepionka DTaP prawdopodobnie zostanie odłożona do czasu ustabilizowania się stanu dziecka. Dzieci ze stabilnymi zaburzeniami neurologicznymi, takimi jak porażenie mózgowe lub epilepsja, zwykle mogą bezpiecznie otrzymać zastrzyk DTaP.

• Ciąża: Jeśli twoja nastolatka jest w ciąży, nie powinna otrzymywać szczepionki z żywym wirusem, zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży. Żywe szczepionki stwarzają teoretyczne ryzyko uszkodzenia płodu i generalnie unika się ich jako środka ostrożności.

Kiedy wystąpią zdarzenia niepożądane

Chociaż zwolennicy antyszczepionkowości („antyszczepionkowcy”) często twierdzą, że szczepionki powodują wszystko, od autyzmu, zespołu nagłej śmierci niemowląt (SIDS) i stwardnienia rozsianego po chorobę Leśniowskiego-Crohna, cukrzycę typu 1 i astmę, nie ma jeszcze żadnej wiarygodnej dowody na poparcie tych twierdzeń.

Często o szczepionkach obwinia się przypadkowe zdarzenia, a te doniesienia są później przedstawiane jako „dowód” na szkodliwość szczepionki.

Prawda jest taka, że ​​prawdziwe obrażenia poszczepienne są niezwykle rzadkie.

Jeśli zdarzenie niepożądane wystąpi wkrótce po szczepieniu, ważne jest, aby je ocenić i nie zakładać, że przyczyną jest szczepionka. Mogą to być reakcje skórne, gorączka lub zawroty głowy, które mogą mieć lub nie mieć nic wspólnego ze szczepionką.

Niektórzy pediatrzy używają tak zwanego narzędzia algorytmu oceny bezpieczeństwa szczepień klinicznych (CISA), aby określić, czy reakcja jest zgodna ze szczepionką.

Aby ocenić prawdopodobną przyczynę, świadczeniodawca musi wiedzieć:

• Która szczepionka została otrzymana
• Wszystkie objawy, które rozwinęło się u Twojego dziecka
• Kiedy pojawiły się objawy w związku ze szczepieniem
• Jakie inne rzeczy Twoje dziecko mogło robić lub na co było narażone przed wystąpieniem objawów?
• Istniejące wcześniej schorzenia Twojego dziecka, jeśli występują
• Jeśli Twoje dziecko kiedykolwiek wcześniej zareagowało na szczepionkę lub lek

Algorytm może między innymi pomóc w ustaleniu, czy reakcja alergiczna jest związana ze szczepionką i czy potrzebne są dalsze testy skórne w celu wykrycia alergenu (takiego jak białko jaja lub lateks).

Jeśli okaże się, że szczepionka stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia, możesz ubiegać się o zwolnienie lekarskie dla szkoły swojego dziecka lub pokazać miejscowym urzędom celnym i imigracyjnym podczas podróży za granicę.

Jeśli Twój lekarz nie jest pewien, czy reakcja jest związana ze szczepionką, może poprosić o konsultację (CISA) z ekspertem z Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC), dzwoniąc pod numer 800-CDC-INFO (800-232-4636 ).

Raportowanie i odszkodowanie

Jeśli uważasz, że Twoje dziecko doznało urazu poszczepiennego, poproś swojego pediatrę o złożenie zgłoszenia incydentu w Systemie Zgłaszania Zdarzeń Niepożądanych Poszczepiennych (VAERS).

Jeśli zostanie potwierdzone, że szczepionka jest przyczyną urazu, możesz ubiegać się o odszkodowanie od National Vaccine Injury Compensation Program (VICP). Ten federalny system „bez winy” rekompensuje wydatki medyczne i prawne, utratę przyszłych zarobków, do 250 000 USD za ból i cierpienie oraz do 250 000 USD, jeśli śmierć nastąpiła z powodu podania szczepionki objętej VICP.

Odszkodowanie jest dostępne tylko dla obywateli USA i jeśli roszczenie zostanie złożone w ciągu trzech lat od zgłoszonego incydentu.

Rozsądne jest odczuwanie lęku przed szczepieniami; nikt nie lubi strzelać. Ale przytłaczająca liczba dowodów pokazuje, że korzyści płynące ze szczepionek przewyższają ryzyko. Szczepienie nie tylko zmniejsza indywidualne ryzyko zachorowania, ale także ogranicza rozprzestrzenianie się infekcji w społeczności.

Jeśli masz którykolwiek z czynników ryzyka niepożądanej reakcji na szczepionkę, porozmawiaj ze swoim lekarzem. W większości przypadków prawdopodobieństwo reakcji będzie niskie. Mimo to, doradzając swojemu lekarzowi lub klinice z wyprzedzeniem, mogą oni monitorować wszelkie niepokojące oznaki lub objawy i być przygotowanym na reakcję w razie potrzeby.