Kiedy respirator jest niezbędny

Respirator, znany również jako respirator lub maszyna do oddychania, to urządzenie medyczne, które dostarcza tlen osobie, która nie jest w stanie samodzielnie oddychać. Respirator delikatnie wtłacza powietrze do płuc i pozwala na jego powrót, tak jak robiłyby to zwykle płuca podczas normalnego oddychania.

Podczas każdej operacji wymagającej znieczulenia ogólnego niezbędny jest respirator. Zdarzają się również sytuacje, w których po zabiegu wymagany jest wentylator, ponieważ osoba może nie być w stanie samodzielnie oddychać bezpośrednio po zabiegu.

W tym artykule wyjaśniono, kiedy i dlaczego potrzebny jest wentylator, oraz szczegółowo opisano proces podłączania i odłączania osoby od wentylacji mechanicznej.

Podczas operacji

Znieczulenie ogólne polega na czasowym sparaliżowaniu mięśni ciała. Obejmuje to mięśnie, które umożliwiają nam wdech i wydech. Bez respiratora oddychanie w znieczuleniu ogólnym nie byłoby możliwe.

Większość osób jest podłączona do respiratora podczas operacji, a po jej zakończeniu podaje się lek, który ma powstrzymać działanie znieczulenia. Gdy znieczulenie ustaje, osoba jest w stanie samodzielnie oddychać i jest usuwana z respiratora.

Po operacji

Respirator jest niezbędny, gdy osoba po operacji nie jest w stanie oddychać wystarczająco dobrze, aby dostarczyć tlen do mózgu i ciała.

Niektóre osoby, z powodu urazu lub choroby, po zabiegu nie mogą wystarczająco dobrze oddychać, aby można je było wyjąć z respiratora. Może to być spowodowane słabą czynnością płuc przed zabiegiem chirurgicznym, co może się zdarzyć, gdy pacjenci mają uszkodzenia płuc spowodowane takimi chorobami, jak przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP).

Może się to również zdarzyć z powodu urazu, infekcji lub innego poważnego problemu medycznego. Osoba, która korzysta z respiratora przed operacją, prawdopodobnie pozostanie na respiratorze po zabiegu, dopóki nie wyzdrowieje na tyle, by samodzielnie oddychać.

Niektóre operacje wymagają, aby osoba była podłączona do respiratora przez krótki czas po operacji. Na przykład osoby po operacji na otwartym sercu są zwykle trzymane przy respiratorze, dopóki nie obudzą się na tyle, aby podnieść głowę z poduszki i wykonać proste polecenia. Nie podaje się im leku na zatrzymanie znieczulenia; raczej pozwala się na samoistne znieczulenie.

Intubacja

Aby zostać umieszczonym na respiratorze, osoba musi być zaintubowana. Intubacja oznacza posiadanie rurka dotchawicza umieścić w ustach lub nosie i wkręcić w drogi oddechowe.

Ta rurka ma małą nadmuchiwaną uszczelkę, która jest napompowana, aby utrzymać rurkę na miejscu. Respirator jest przymocowany do rurki i zapewnia „oddechy” osobie potrzebującej pomocy oddechowej.

Jeśli po zabiegu potrzebny jest wentylator, można zastosować środek uspokajający, aby rozluźnić pacjenta. Dzieje się tak, ponieważ założenie rurki dotchawiczej i odczuwanie, jak respirator wtłacza powietrze do płuc, może być denerwujące.

Celem jest, aby osoba była spokojna i wygodna, bez usypiania jej na tyle, aby nie mogła samodzielnie oddychać lub zostać usunięta z respiratora.

Opieka nad pacjentem podczas wentylacji

Opieka nad pacjentem polega na zapobieganiu infekcjom i podrażnieniom skóry, gdy osoba jest podłączona do respiratora. Osoby te prawie zawsze znajdują się na oddziale intensywnej terapii (OIOM) i wymagają stałego monitorowania i uwagi.

Do utrzymania rurki dotchawiczej na miejscu używa się taśmy lub paska. Zmienia się to, gdy jest brudny, a rurkę regularnie przesuwa się z jednej strony jamy ustnej na drugą, aby zapobiec powstawaniu ran lub owrzodzeń.

Często wykonywana jest również pielęgnacja jamy ustnej. Usta są często suche, dlatego należy je wyczyścić i zwilżyć, aby chronić zęby i zmniejszyć ilość szkodliwych bakterii, które mogą przedostać się do płuc i wywołać zapalenie płuc. Wydzieliny ustne są również odsysane z ust, aby zapobiec ich przedostawaniu się do płuc i powodowaniu zapalenia płuc.

Osoby wymagające respiratora są często zbyt słabe, aby zmienić pozycję, dlatego częste przewracanie jest również częścią rutynowej opieki.

Ekstubacja

Ekstubacja to proces usuwania rurki dotchawiczej. Podczas tego procesu pielęgniarka usuwa powietrze z napompowanej uszczelki na rurce i zwalnia opaski lub taśmę, która utrzymuje rurkę na miejscu. Rurka jest następnie delikatnie wyciągana z ust lub nosa osoby.

Po usunięciu rurki osoba jest w stanie samodzielnie oddychać. Wielu jednak otrzymuje tlen przez maskę lub kaniulę nosową, aby pomóc w przejściu do normalnego oddychania.

Ekstubacja może powodować kaszel lub ból gardła, ale zazwyczaj nie jest bolesna.

Odstawienie od piersi

Odsadzenie to termin używany na określenie procesu stopniowego odłączania kogoś od respiratora. Większość pacjentów chirurgicznych jest szybko i łatwo usuwana z respiratora. Ci, którzy nie mogą być, mogą wymagać odstawienia od piersi.

Podczas odzwyczajania od respiratora poziomy ustawień respiratora są stopniowo zmniejszane, aby umożliwić osobie samodzielne oddychanie. Może to nastąpić w ciągu dni lub nawet tygodni. Ustawienie ciągłego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych (CPAP) to ustawienie, w którym respirator dostosowuje poziom wsparcia do siły oddechu osoby.

Osoby, które przez długi czas korzystały z respiratora, mogą być na CPAP tylko w ciągu dnia i przy pełnym wsparciu respiratora w nocy. Dzięki temu osoba może wygodnie odpoczywać w nocy bez konieczności pracy i oddychania.

CPAP to również ustawienie, które pozwala lekarzom określić, czy dana osoba nie potrzebuje już wentylacji mechanicznej. Ten okres próbny jest często określany jako próba CPAP.

Opieka długoterminowa

Rurki dotchawiczej nie należy pozostawiać na miejscu dłużej niż kilka tygodni, ponieważ może to ostatecznie spowodować trwałe uszkodzenie strun głosowych lub tchawicy. Może to również utrudnić odłączenie respiratora.

W przypadku osób, których nie można odłączyć od respiratora lub oczekuje się, że będą wymagały długotrwałej wentylacji mechanicznej, zabieg chirurgiczny zwany tracheostomia może być używany do tworzenia otworu w szyi, aby ominąć usta lub nos. Jeden koniec rurki jest wkładany przez otwór, a drugi jest podłączony do respiratora.

Osoby, które wymagają długotrwałej wentylacji mechanicznej, są często przenoszone do zakładu opieki długoterminowej. Placówki te specjalizują się w odłączaniu respiratora i mogą pomóc osobie na nowo nauczyć się efektywnie oddychać, gdy respirator nie jest już potrzebny.

Streszczenie

Respirator służy do wspomagania oddychania podczas operacji wymagających znieczulenia ogólnego, a także po zabiegach chirurgicznych dla tych, którzy potrzebują dłuższego wspomagania oddychania. Proces wprowadzania rurki oddechowej przez usta lub nos nazywamy intubacją, natomiast wyjęcie rurki nazywamy ekstubacją.

Osoby, które wymagają długotrwałego wspomagania oddychania, mogą poddać się tracheostomii, w której w szyi powstaje otwór, dzięki któremu rurka może ominąć usta lub nos.