Wytyczne przepisywania antybiotyków

Antybiotyki są często niepotrzebnie przepisywane na przeziębienie, grypę, kaszel, zapalenie oskrzeli, wirusowe zapalenie gardła itp.

Nadużywanie to duży problem

Nadużywanie antybiotyków może prowadzić do niepożądanych skutków ubocznych, w tym biegunki i reakcji alergicznych. Co być może nawet ważniejsze, nadużywanie antybiotyków prowadzi do tego, że więcej bakterii zyskuje odporność na antybiotyki. Te oporne na antybiotyki bakterie są trudniejsze w leczeniu, często wymagają silniejszych antybiotyków i mogą powodować zagrażające życiu infekcje.

Możesz zapobiec problemowi bakterii opornych na antybiotyki, upewniając się, że Twoje dziecko przyjmuje antybiotyk tylko wtedy, gdy jest mu potrzebny, a następnie przyjmuje go zgodnie z zaleceniami. Zrozumienie najnowszych wytycznych dotyczących leczenia antybiotykami infekcji ucha i zatok, które obejmują opcje obserwacji dziecka bez antybiotyków, może również pomóc w zmniejszeniu nadużywania antybiotyków.

Antybiotyki na infekcje ucha

Infekcje ucha są najczęstszym schorzeniem, na które przepisuje się antybiotyki dzieciom.

Wytyczne, które zostały wydane w 2004 roku, pomogły zmniejszyć liczbę recept, ponieważ zalecały „opcję obserwacji” dla niektórych dzieci z infekcjami ucha. Te dzieci, które można było bezpiecznie obserwować przez dwa do trzech dni bez leczenia antybiotykiem, obejmowały dzieci, które miały co najmniej 2 lata i miały łagodne objawy.

W zaktualizowanych wytycznych AAP ta „opcja obserwacji” została teraz rozszerzona na niemowlęta w wieku 6 miesięcy. Należy pamiętać, że obserwacja bez antybiotyków jest nadal dobrą opcją dla dzieci z:

• Infekcja ucha tylko w jednym uchu (jednostronna) lub dzieci w wieku co najmniej 2 lat z łagodnymi objawami i infekcją ucha w obu uszach (dwustronna)
• infekcja ucha bez drenażu ucha (otorrhoea)
• Łagodne objawy, w tym te, które mają tylko łagodny ból ucha, temperatura poniżej 102,2 stopnia F (39 stopni C)
• Dostępność planu leczenia uzupełniającego, jeśli objawy dziecka pogorszą się lub nie ulegną poprawie w ciągu 2 do 3 dni
• Rodzice, którzy zgodzą się na plan obserwacji bez antybiotykoterapii

W przypadku dzieci z infekcją ucha, które nie są dobrym kandydatem do obserwacji, zwłaszcza tych z ciężkimi objawami, nadal zalecana jest recepta na antybiotyki.

Jakie antybiotyki?

Jeśli Twoje dziecko nie przyjmowało antybiotyków w ciągu ostatnich 30 dni i nie jest uczulone, prawdopodobnie zostanie mu przepisane duże dawki amoksycyliny. Inne opcje obejmują wysokie dawki amoksycyliny-klawulanianu (Augmentin XR), cefdinir (Omnicef), cefpodoksym (Vantin), cefuroksym (Ceftin) lub jeden do trzech dni zastrzyków ceftriaksonu (Rocephin).

W najnowszych wytycznych dodano również nowsze alternatywne plany leczenia w przypadku niepowodzenia leczenia pierwszego rzutu, w tym zastrzyki z ceftriaksonu i 3 dni leczenia klindamycyną z antybiotykiem cefalosporynowym trzeciej generacji lub bez niego (cefdinir, cefuroksym, cefpodoksym itp.). Połączenie klindamycyny i antybiotyku cefalosporynowego trzeciej generacji jest również dobrym rozwiązaniem dla tych dzieci.

Antybiotyki na infekcje zatok

Chociaż antybiotyki są od dawna zalecane w leczeniu zapalenia zatok u dzieci, często są one również niewłaściwie stosowane u dzieci z niepowikłanymi wirusowymi infekcjami górnych dróg oddechowych. Wytyczne dotyczące leczenia, które ukazały się w 2001 roku, pomogły zminimalizować nadużywanie antybiotyków poprzez dostarczenie klinicznych kryteriów diagnozowania zapalenia zatok. W końcu, aby właściwie wyleczyć infekcję, trzeba ją najpierw odpowiednio zdiagnozować. Jeśli Twoje dziecko ma katar spowodowany przeziębieniem, oznacza to, że nie ma infekcji zatok i nie potrzebuje recepty na antybiotyk.

Te wytyczne zostały niedawno zaktualizowane i podobnie jak wytyczne dotyczące infekcji ucha zawierają teraz opcję obserwacji dla wybranych dzieci. Nadal zaczyna się od zalecenia, aby prawidłowo zdiagnozować zapalenie zatok, w tym aby zdiagnozować ostre zapalenie zatok, dziecko albo ma uporczywe objawy (katar i/lub kaszel w ciągu dnia przez ponad 10 dni bez poprawy), pogarszając objawy po ich wystąpieniu. zaczął się poprawiać lub miał poważne objawy przez co najmniej 3 dni.

W przypadku dzieci z uporczywymi objawami, zamiast od razu przepisywać antybiotyki, inną opcją może być obserwowanie dziecka przez kolejne 3 dni bez antybiotyków, aby zobaczyć, czy mu się polepszy. Jeśli stan nie jest lepszy, pogarsza się, a dla tych dzieci, u których początkowo zdiagnozowano zapalenie zatok i ciężkie objawy lub które już się pogarszają, nadal zalecana jest recepta na antybiotyki.

Zalecane antybiotyki na infekcje zatok w najnowszych wytycznych AAP obejmują:

• Amoksycylina w dużych dawkach (leczenie pierwszego rzutu)
• Standardowa dawka amoksycyliny (dzieci w wieku powyżej 2 lat, które nie są w przedszkolu)
• Augmentin w dużych dawkach (niedawne stosowanie antybiotyków)
• 1-3 wstrzyknięcia ceftriaksonu dziennie (nie przyjmą ani nie tolerują doustnie początkowej dawki antybiotyków), a następnie 10-dniowy kurs jednego z tych doustnych antybiotyków, gdy stan się poprawi

Podobnie jak infekcje ucha, dzieci z zapaleniem zatok można również leczyć cefdinirem, cefuroksymem lub cefpodoksymem. A jeśli nie ma poprawy po 3 dniach (72 godziny), może być konieczna zmiana antybiotyku Twojego dziecka na jeden z pozostałych, zwłaszcza jeśli zaczęło ono od amoksycyliny.

Antybiotyki na ból gardła

To jest proste. Dzieci bardzo rzadko potrzebują antybiotyków, gdy mają ból gardła, chyba że mają zakażenie paciorkowcami grupy A (paciorkowce). Ponieważ ból gardła (zapalenie gardła) jest najczęściej powodowany przez infekcje wirusowe, przed przepisaniem antybiotyków należy wykonać test paciorkowcowy, aby potwierdzić diagnozę.

Jeśli dziecko ma anginę, leczenie antybiotykami może obejmować:

• Penicylina V
• Standardowa dawka amoksycyliny
• Penicylina benzatynowa G (zastrzyk penicyliny)

Dzieci z alergią na penicylinę można leczyć cefalosporynami pierwszej generacji, takimi jak cefaleksyna (Keflex) lub cefadroksyl (Duricef), klindamycyna, azytromycyna (Zithromax) lub klarytromycyna (Biaxin). Mogą również używać cefalosporyn trzeciej generacji, takich jak Cefdinir.

Antybiotyki na zapalenie oskrzeli

Wielu rodziców zaskoczy fakt, że Czerwona Księga AAP stwierdza, że ​​„nieswoista choroba kaszlowa/zapalenie oskrzeli u dzieci, niezależnie od czasu trwania, nie uzasadnia leczenia przeciwdrobnoustrojowego”.

Należy pamiętać, że ostre zapalenie oskrzeli może powodować kaszel, który może być produktywny i może trwać do trzech tygodni. I znowu, nie zaleca się stosowania antybiotyków w leczeniu ostrego zapalenia oskrzeli.

Twojemu dziecku nadal można przepisać antybiotyk, jeśli ma przedłużający się kaszel, który trwa od 10 do 14 dni lub dłużej, a Twój lekarz podejrzewa, że ​​jest to spowodowane przez jedną z tych bakterii:

• Bordetella parapertussis
• Mycoplasma pneumoniae
• Chlamydophila pneumoniae

Co najważniejsze, ponieważ antybiotyki są często nadużywane w leczeniu zapalenia oskrzeli, zapytaj, czy Twoje dziecko naprawdę potrzebuje antybiotyku, gdy kaszle.

Antybiotyki na infekcje skóry

Chociaż wysypki i inne choroby skóry są powszechne u dzieci, na szczęście większość z nich nie wymaga leczenia antybiotykami. Niektóre jednak to robią, a wraz ze wzrostem oporności bakterii ważne jest, aby dziecku z infekcją skóry przepisać odpowiedni antybiotyk.

Infekcje skóry i tkanek miękkich mogą obejmować:

• Zapalenie tkanki łącznej bez drenażu ropnego (ropa): niewiele zmartwień w przypadku MRSA, dlatego można stosować regularne antybiotyki przeciw gronkowcom i/lub paciorkowcom, takie jak cefaleksyna lub cefadroksyl.

• Cellulitis z drenażem ropnym (ropnym): antybiotyki leczące MRSA, w tym klindamycyna, TMP-SMX (Bactrim), tetracyklina (dzieci w wieku co najmniej 8 lat) lub linezolid.

• Ropień: antybiotyki leczące MRSA, w tym klindamycyna, trimetoprim-sulfametoksazol (Bactrim), tetracyklina (dzieci w wieku co najmniej 8 lat) lub linezolid.

• Liszajec: mupirocyna 2% miejscowo w maści lub doustny antybiotyk w przypadku rozległych przypadków (cefaleksyna lub cefadroksyl).

Zwykły ropień można leczyć bez antybiotyków, jeśli można go odsączyć, nie pogarsza się, a dziecko ma łagodne objawy. Poważniejszy ropień może wymagać hospitalizacji, drenażu chirurgicznego i dożylnych antybiotyków.

Bactrim, który jest powszechnie stosowany w leczeniu MRSA, nie leczy bakterii beta-hemolizujących paciorkowców, które mogą również powodować niektóre infekcje skóry. Dlatego ważne jest, aby Twój lekarz nie przepisał Bactrim, jeśli nie podejrzewa, że ​​Twoje dziecko ma MRSA.

Antybiotyki na biegunkę

Rodzice zwykle nie oczekują recepty na antybiotyk, gdy ich dzieci mają biegunkę. Oprócz tego, że biegunka jest często powodowana przez infekcje wirusowe, pasożyty, zatrucia pokarmowe itp., nawet jeśli jest wywoływana przez bakterie, niekoniecznie potrzebujesz antybiotyków.

W rzeczywistości w niektórych sytuacjach antybiotyki mogą pogorszyć biegunkę u dziecka.

• Salmonelloza: Biegunka wywołana przez bakterie Salmonella zwykle ustępuje sama. Antybiotyki mogą sprawić, że Twoje dziecko będzie zaraźliwe przez dłuższy czas.

• Shigelloza: Biegunka wywołana przez bakterie Shigella może ustąpić sama, ale ciężkie przypadki mogą wymagać leczenia antybiotykami. Zalecane antybiotyki w zakażeniach Shigella obejmują azytromycynę i ceftriakson, jeśli podejrzewa się oporność na bardziej rutynowe antybiotyki, takie jak amoksycylina i trimetoprim-sulfametoksazol.

• Infekcje E. coli: Biegunka wywołana przez E. coli zwykle ustępuje sama. W przypadku leczenia antybiotykami niektóre, takie jak E. coli wytwarzające toksynę Shiga (STEC), mogą narazić dziecko na ryzyko HUS (zespół hemolityczno-mocznicowy – stan potencjalnie zagrażający życiu, który obejmuje anemię i niewydolność nerek).

• Kampylobakterioza: Biegunka wywołana przez bakterie Campylobacter wymaga leczenia azytromycyną tylko wtedy, gdy dziecko ma poważne objawy.

• Clostridium Difficile: Osoby przyjmujące antybiotyki są narażone na infekcję C. diff, która powoduje biegunkę i zazwyczaj wymaga leczenia antybiotykiem, takim jak metronidazol.

Ponieważ antybiotyki zwykle nie są potrzebne w przypadku większości infekcji powodujących biegunkę i mogą w rzeczywistości same wywołać biegunkę, tak jak w przypadku innych infekcji, koniecznie zapytaj swojego lekarza, czy Twoje dziecko naprawdę ich potrzebuje. Antybiotyki nie zawsze są odpowiedzią, gdy Twoje dziecko jest chore lub gdy odwiedzasz lekarza.