Jakie są straszne dwójki?

Jakie są straszne dwójki?

„Straszna dwójka” odnosi się do normalnego etapu rozwoju dziecka, w którym maluch może regularnie podskakiwać między poleganiem na dorosłym a nowo rosnącym pragnieniem niezależności. Objawy różnią się między dziećmi, ale mogą obejmować częste zmiany nastroju i napady złości.

Chociaż rodzice często spodziewają się, że straszne dwójki wystąpią około drugich urodzin dziecka, typowe dla tego etapu zachowanie często zaczyna się około 18 miesiąca życia i może trwać do 4 roku życia.

Dlaczego tak się dzieje

Dzieci przechodzą duże zmiany rozwojowe w wieku około 2 lat. Uczą się nowych umiejętności motorycznych, takich jak skakanie i wspinanie się, oraz rozwijają umiejętności motoryczne, takie jak układanie klocków i pisanie kredką lub markerem. Jednak ich umiejętności werbalne mogą pozostawać w tyle za innymi umiejętnościami. Niemożność wyrażenia swoich pragnień i potrzeb może być frustrująca dla dzieci, często prowadząc do wybuchów, które charakteryzują te straszne dwójki.

Oznaki

Objawy okropnych dwójek różnią się w zależności od dziecka, ale istnieją pewne wzorce zachowań, które mogą sygnalizować rodzicom, że ich dziecko może być na tym trudnym etapie rozwoju. Mogą to być:

• Walka z rodzeństwem lub towarzyszami zabaw częściej niż zwykle
• Kopanie lub gryzienie, gdy jesteś zły
• Wahania nastroju (takie jak śmiech w jednej chwili i szlochanie w następnej)
• Krzyki lub wrzaski
• napady złości

Jednak nie wszystkie ekstremalne zachowania malucha można przypisać do przejściowej fazy strasznych dwójek. Kiedy wybuchy są tak długie, częste lub uciążliwe, że wpływają na zdolność dziecka do jedzenia, spania lub uczęszczania do przedszkola lub przedszkola, może nadszedł czas, aby porozmawiać z ekspertem. Pediatrzy i psychologowie dziecięcy mogą pomóc określić, czy problemy behawioralne dziecka mogą być spowodowane uleczalnymi opóźnieniami rozwojowymi, różnicami neurologicznymi lub innymi problemami.

Wskazówki dla rodziców

Jest kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc dziecku (i sobie) w przypadku strasznych dwójek w różnych odmianach ogrodu. Pierwszym krokiem jest próba zapobiegania typowym wyzwalaczom, takim jak zmęczenie, głód i frustracja, które mogą wywoływać wybuchy:

• Utrzymuj spójny harmonogram snu. Rodzice instynktownie rozumieją, że jeśli dziecko jest przemęczone, może się zepsuć. Chociaż nie zawsze możesz być w domu, gdy dziecko jest śpiące, utrzymywanie jak najbardziej stałych godzin drzemki i pory snu pomoże utrzymać stały nastrój dziecka.

• Trzymaj przekąski pod ręką. Podobnie staraj się unikać wycieczek, gdy dzieci są głodne lub wkrótce będą musiały jeść. Jeśli musisz wyjść z dzieckiem podczas typowego posiłku lub przekąski, spakuj jedzenie lub zaplanuj z wyprzedzeniem znalezienie miejsca, w którym można zamówić przekąskę, która znajduje się niedaleko miejsca docelowego.

• Zapewnij maluchowi bezpieczne, zabezpieczone przed dziećmi środowisko. Nie będziesz musiał zabierać przysmaku lub delikatnego przedmiotu od dwulatka – ani radzić sobie z wynikającym z tego krachem – jeśli te przedmioty są poza zasięgiem.

• Oferuj maluchowi ograniczony wybór. Na przykład, zamiast pytać, czego chcą na przekąskę, poproś ich, aby wybrali między jabłkiem a pomarańczą. Daje to dziecku poczucie kontroli bez przytłaczania go zbyt wieloma wyborami.

• Wypróbuj spokojne techniki oddychania, aby uniknąć własnego załamania. Kiedy Twoje dziecko doprowadza Cię na skraj złości, poświęć chwilę na oddech brzuchem: Usiądź i oddychaj głęboko co najmniej trzy razy z ręką na brzuchu, koncentrując się na wznoszeniu się i opadaniu brzucha. Sprawdź, czy pomaga ci to podejść do kłopotliwego zachowania dziecka z większym spokojem i empatią.

• Wybaczaj sobie. Jeśli stracisz spokój, skup się na tym, jak następnym razem możesz lepiej spotkać straszną dwójkę. Ten etap również jest trudny dla rodziców! Poruszanie się po nim wymaga praktyki i cierpliwości z dzieckiem i sobą.

Strategie radzenia sobie z napadami złości

Napady złości są znakiem rozpoznawczym strasznych dwójek. Jeśli Twoje dziecko rzuci jeden, najważniejszym pierwszym krokiem jest zachowanie spokoju. W przeciwieństwie do starszych dzieci, które mogą spowodować, że scena podważy autorytet, dwulatek po prostu odgrywa zachowania, które ich zdaniem mogą uzyskać odpowiedź. Reagowanie na krzyki lub bicie w naturze tylko komunikuje dziecku, że agresja jest akceptowalnym środkiem komunikacji i może pogorszyć napad złości.

Zamiast tego, jeśli spotkasz się z napadem złości, wypróbuj niektóre z tych strategii:

• Spróbuj skierować uwagę dziecka w inne miejsce, na przykład na przedmiot za oknem, książkę z bajkami lub zadanie, w którym może pomóc.
• Jeśli nie możesz ich odwrócić, zignoruj ​​to zachowanie. Dzieci w tym wieku nie rozpoznają tego jako strategii rodzicielskiej. Zamiast tego będzie komunikować, że ta forma zachowania nie uzyska pożądanej odpowiedzi.
• Nie nagradzaj tego zachowania, dając dziecku smakołyk lub coś, czego ono żąda.
• Jeśli jesteś w miejscu publicznym, zabierz ich na bok bez dyskusji i zamieszania i poczekaj, aż się uspokoją. Jeśli zachowujesz się inaczej w miejscach publicznych niż prywatnie, Twoje dziecko to wyczuje i może to stać się walką woli.
• Chociaż przerwy są odpowiednim sposobem na dyscyplinowanie małych dzieci, zawsze umieszczaj je w jednym bez gniewu. Jeśli zachowanie będzie się powtarzać, możesz odebrać przywileje lub zastosować inne techniki dyscypliny.
• Jeśli twoje dziecko się uspokoi, a zachowanie się poprawi, nie staraj się opowiadać o złym zachowaniu ani szczegółowo omawiać problemu. (W końcu mają tylko 2 lata). Zamiast tego chwal dobre zachowanie — nie prezentami, ale słowami i czułością.

W obliczu okropnych dwójek zawsze powinieneś przypominać sobie, że dziecko nie jest „złe” tylko po to, by ci się przeciwstawić. (To może nastąpić później). Raczej maluch próbuje wyrazić niezależność bez w pełni rozwiniętych umiejętności komunikacyjnych.

Zrozumienie strasznych dwójek może pomóc nie tylko poradzić sobie z tą fazą rozwoju, ale także znaleźć sposoby na lepsze radzenie sobie z nią bez gniewu i agresji. Akceptując zmiany, przez które przechodzi Twoje dziecko i okazując szacunek dla jego potrzeb, jednocześnie trzymając się mocno swoich ograniczeń, możesz pomóc dziecku przejść przez ten często trudny etap i zbudować jego pewność siebie.