Anatomia przytarczyc

Przytarczyca to zestaw czterech gruczołów zlokalizowanych w szyi, tuż za tarczycą. Gruczoły przytarczyczne są odpowiedzialne za regulację poziomu wapnia i fosforu w organizmie.

Aby zarządzać ilością tych minerałów, przytarczyca wykorzystuje hormon przytarczyc (PTH). Jeśli występuje brak równowagi wapnia we krwi, przytarczyce zatrzyma lub zwiększy produkcję parathormonu.

Anatomia

Przytarczyca składa się z czterech pojedynczych gruczołów na szyi. Gruczoły te różnią się wielkością w zależności od osoby. Jednak zdrowa przytarczyca będzie miała wielkość ziarnka ryżu i grochu. Te cztery gruczoły są zwykle przymocowane do tylnej części tarczycy w górnej i dolnej części każdego płata.

Jeśli czujesz swoją szyję tuż pod jabłkiem Adama, jest słaby punkt. Ten obszar dotyczy miejsca, w którym znajduje się twoja tarczyca. Najprawdopodobniej znajdziesz gruczoły przytarczyczne z tyłu tarczycy.

Czasami, ale nie często, przytarczyce można znaleźć w innych częściach szyi. Można je znaleźć wszędzie między szyją a klatką piersiową. Jeśli usunięto tarczycę, przytarczyca zostanie przyczepiona do innego miejsca na szyi.

Ponieważ przytarczyca jest połączona z tarczycą i ma podobną nazwę, wiele osób błędnie uważa, że ​​są one podobne. Jednakże. tarczyca i przytarczyca to dwa różne narządy pełniące całkowicie odrębne funkcje.

Funkcjonować

Przytarczyce odgrywają istotną rolę w regulacji i równoważeniu zarówno wapnia, jak i fosforu w kościach i krwi.

Przytarczyca działa poprzez monitorowanie i kontrolowanie poziomu wapnia w organizmie. Jeśli przytarczyca wykryje zbyt dużo wapnia, przestanie wytwarzać hormon. Kiedy poziom wapnia jest zbyt niski, przytarczyce uwalniają PTH.

Uwalnianie parathormonu powoduje, że organizm uwalnia część wapnia, który nasz organizm zmagazynował w naszych kościach. Kości uwolnią ten wapń do krwiobiegu. Krew przenosi wapń przez nasz organizm i uwalnia go do układu pokarmowego, gdzie jest wchłaniany i wykorzystywany do pracy.

Z drugiej strony, jeśli organizm ma zbyt dużo wapnia, przytarczyce spowolnią lub przestaną wytwarzać PTH, aż poziomy powrócą do normy.

Powiązane warunki

Najczęstszym, poważnym i powszechnie znanym stanem przytarczyc jest nadczynność przytarczyc, czasami nazywana chorobą przytarczyc. Ten stan występuje, gdy przytarczyce nie mogą właściwie regulować wapnia i wytwarzają zbyt dużo PTH.

Nadczynność przytarczyc powoduje nadmiar wapnia we krwi, co negatywnie wpływa na wiele narządów i może potencjalnie prowadzić do niewydolności narządów. Jedną z niebezpiecznych konsekwencji jest nieprawidłowy rytm serca; stan ten może również powodować kamienie nerkowe lub kruche kości, które mogą łatwo pękać. Nadczynność przytarczyc jest uważana za bardziej niebezpieczną niż rak przytarczyc.

Przeciwieństwem nadczynności przytarczyc jest niedoczynność przytarczyc, która występuje rzadziej. Niedoczynność przytarczyc występuje, gdy przytarczyce nie działają w celu utrzymania poziomu wapnia we krwi. Wpływa to między innymi na mięśnie i nerwy organizmu.

Niedoczynność przytarczyc może wystąpić, jeśli gruczoły przytarczyczne działają nieprawidłowo lub jeśli nerki i kości nie rejestrują prawidłowo obecności PTH. Często występuje po uszkodzeniu przytarczyc podczas zabiegu chirurgicznego szyi, takiego jak operacja tarczycy, lub po radioterapii raka głowy lub szyi. Ale może to być również spowodowane procesem autoimmunologicznym lub innymi przyczynami.

Chociaż jest to rzadkie, możliwe jest zachorowanie na raka przytarczyc. Ważne jest, aby wiedzieć, że rak przytarczyc ma doskonały wskaźnik powrotu do zdrowia. W rzeczywistości do 85% osób z rakiem przytarczyc będzie żyło co najmniej pięć lat po postawieniu diagnozy.

Testy

Chociaż istnieje kilka testów specyficznych dla przytarczyc, Twój lekarz może wymagać więcej testów niż wymienione tutaj. Chociaż ważne jest, aby wiedzieć, że przytarczyce nie działają prawidłowo, ważne jest, aby zrozumieć, dlaczego.

Testy laboratoryjne

Przy ustalaniu, czy ktoś ma zaburzenia przytarczyc, pracownik służby zdrowia poprosi o wykonanie serii badań laboratoryjnych. Najczęściej będą szukać obecności PTH i wapnia we krwi.

Czasami Twój lekarz sprawdzi również witaminę D, albuminę, fosforany i magnez. Wszystkie te testy laboratoryjne dadzą twojemu lekarzowi dobre pojęcie o tym, jak wapń przemieszcza się przez twoje ciało.

Czasami twój dostawca może również poprosić o badanie moczu. Jeśli którykolwiek z tych poziomów jest poza zakresem, zarówno we krwi, jak iw moczu, może to wskazywać na problem wymagający leczenia.

USG przytarczyc

USG jest jednym z pierwszych badań, które Twój lekarz podstawowej opieki zdrowotnej lub endokrynolog zleci podczas identyfikowania problemu przytarczyc.

Technik USG umieści żel na twojej szyi i użyje różdżki, aby zebrać obrazy twojej tarczycy i przytarczyc. Zmierzą gruczoły i sprawdzą, czy w okolicy jest przepływ krwi. Ten test może pomóc w określeniu lokalizacji i wielkości guza przytarczyc.

Skanowanie Sestamibi

Skan sestamibi służy do wykrycia nadczynności przytarczyc. Ten skan tworzy obrazy struktur wewnętrznych, w tym komórek rakowych. Ten skan pomaga diagnozować i monitorować raka przytarczyc.

Podczas tego testu otrzymujesz radioaktywną substancję chemiczną. Pielęgniarka lub technik radiologii poda ci tę substancję chemiczną w postaci leku do połknięcia lub w postaci zastrzyku. Przytarczyca pochłania substancję chemiczną. Następnie, gdy technik radiologii robi zdjęcia, komórki i narządy, które wchłonęły substancję chemiczną, wyglądają inaczej niż inne komórki lub narządy.

Posiadanie obrazów przedstawiających konkretną akumulację komórek przytarczyc pozwala pracownikom służby zdrowia zobaczyć, gdzie skupiają się komórki rakowe. Ta informacja nie tylko pokazuje, czy rak się rozprzestrzenia, ale może również określić, który z czterech przytarczyc jest dotknięty rakiem.