Sposoby, w jakie rodzice pogarszają zastraszanie

Zastraszanie jest stresujące dla wszystkich zaangażowanych. Ale czasami rodzice są albo tak przytłoczeni emocjami związanymi z zastraszaniem, albo całkowicie tęsknią za zastraszaniem. A jeśli nie są ostrożne, mogą w rzeczywistości pogorszyć sytuację swojego dziecka.

Oto sześć najważniejszych błędów popełnianych przez rodziców, jeśli chodzi o zastraszanie w życiu dziecka.

Brakujące znaki ostrzegawcze

Upewnij się, że znasz wszystkie oznaki znęcania się. Te subtelne oznaki obejmują wszystko, od częstych skarg na bóle brzucha i głowy, a także niechęć do szkoły. Czasami dzieci nawiązują do znęcania się bez użycia tego słowa. Na przykład mogą powiedzieć, że w szkole jest dużo „dramatu” lub dzieci „zadzierają” z nimi. Te frazy są często subtelnymi wskazówkami, że może mieć miejsce zastraszanie. Szczególnie ważne jest, aby rodzice mogli rozpoznać znaki ostrzegawcze, ponieważ większość dzieci nie mówi nikomu, że jest zastraszana.

Ignorowanie zastraszania

Czasami rodzice myślą, że jeśli zignorują jakąś sytuację, to zniknie. Albo, co gorsza, minimalizują sytuację, lekceważąc ją lub mówiąc dziecku, aby się zahartowało. Jeśli jesteś jednym z niewielu rodziców, których dzieci powiedzą im o znęcaniu się, poświęć trochę czasu na wysłuchanie tego, co mówią. Zbierz jak najwięcej informacji, a następnie zobowiąż się do rozwiązania problemu. Upewnij się, że unikasz emocji.

Znęcanie się dotyczy Twojego dziecka, a nie Ciebie. Jeśli czujesz się tak dotknięty zastraszaniem, którego doświadcza twoje dziecko i nie jesteś w stanie kontrolować swoich myśli lub emocji, może nie czuć się tak, jakbyś był bezpieczną osobą, której możesz się zwierzyć.

Sytuacje dramatyczne

Niektórzy rodzice popadają w przeciwną skrajność i dramatyzują każdą złośliwą rzecz lub każdy konflikt określają jako zastraszanie. Natychmiast dzwonią do szkoły, nauczyciela, trenera lub dyrektora, nie dając dziecku szansy na poruszanie się w sytuacji.

Co więcej, rodzice muszą nauczyć się odróżniać zastraszanie od normalnego konfliktu. Muszą także rozpoznać różnicę między nieuprzejmym zachowaniem a zastraszaniem.

Koncentrowanie się na złych rzeczach

Czasami rodzice są tak pochłonięci ideą zastraszania, że ​​skupiają się bardziej na wymierzeniu sprawiedliwości lub zemście. Wtedy tracą z oczu to, co jest naprawdę ważne: pomóc dziecku wyjść poza incydent znęcania się.

Jeśli znęcanie się ma miejsce w szkole, rodzice muszą dać administratorowi szkoły miejsce na zajęcie się sytuacją zgodnie z ich wytycznymi. Jako rodzice, nie należy skupiać się na karze, jaką otrzymuje osoba znęcająca się, ale na ustaleniu, czy znęcanie się ustało i czy Twoje dziecko jest bezpieczne.

Jeśli zastraszanie trwa, a szkoła nie podejmuje kroków w celu ochrony Twojego dziecka, musisz skontaktować się ze szkołą.Ale rodzice muszą zdać sobie sprawę, że mogą nie mieć dużej kontroli nad działaniami dyscyplinarnymi. Skupienie energii na tym, co dzieje się w życiu łobuza, a nie na tym, co dzieje się z dzieckiem, nie pomoże.

Nie pomagają dziecku przezwyciężyć nękania

Kiedy pojawia się nękanie, Twoim priorytetem jako rodzica powinna być pomoc dziecku w przezwyciężeniu nękania. Musisz także poszukać sposobów zapobiegania przyszłym incydentom nękania.

Porozmawiaj ze swoimi dziećmi o tym, jak unikać łobuzów. Buduj ich samoocenę i odporność. Naucz ich asertywności. Pomóż im rozwijać przyjaźnie. A co najważniejsze, w razie potrzeby znajdź dla nich pomoc z zewnątrz. Zbyt długie czekanie na depresję i myśli samobójcze może mieć katastrofalne skutki.

Plotkowanie o łobuzie

Jedną z najgorszych rzeczy, jakie rodzic może zrobić, gdy ich dziecko jest zastraszane, jest plotkowanie lub rozpowszechnianie plotek. Ponownie, jest to coś, co odbiera dziecku pomoc. A to może tylko skomplikować sprawy. Pamiętaj, że tyran to czyjeś dziecko i powinieneś traktować go z takim samym szacunkiem, z jakim oczekujesz, że będzie traktowane Twoje dziecko.