Przegląd łez ścięgna rzepki

Ścięgno rzepki to struktura, która łączy rzepkę (rzepkę) z kością piszczelową. Więzadło to struktura, która łączy jedną kość z drugą, dlatego niektórzy nazywają to więzadłem rzepki.

Jednak ta struktura tak naprawdę łączy mięsień czworogłowy uda z kość piszczelową, a ścięgno łączy mięsień z kością, a zatem ścięgno rzepki jest bardziej powszechnym opisem.

Ścięgno rzepki jest ważną częścią mechanizmu prostowników kończyny dolnej. Mechanizm prostownika obejmuje mięsień czworogłowy uda, ścięgno mięśnia czworogłowego, rzepkę i ścięgno rzepki. Struktury te działają razem, aby umożliwić wyprostowanie kolana i mogą to zrobić ze znaczną siłą.

Mechanizm prostowników ma kluczowe znaczenie dla normalnych funkcji, od chodzenia i wchodzenia po schodach po zajęcia sportowe, w tym bieganie i kopanie. Bez nienaruszonego mechanizmu prostowników wszystkie te czynności mogą stać się trudne do wykonania.

Objawy zerwania ścięgna rzepki

Typowym osobnikiem, który ma zerwane ścięgno rzepki, jest młody, męski sportowiec. Ponieważ coraz więcej osób w średnim wieku pozostaje aktywnych fizycznie, uraz ten staje się coraz częstszy w starszej populacji.

Uraz zwykle polega na niewygodnym lądowaniu z pozycji skokowej, w której mięsień czworogłowy uda się kurczy, ale kolano jest mocno wyprostowane. Jest to tak zwany skurcz ekscentryczny, który powoduje ogromne obciążenie ścięgna.

Sportowcy, którzy doznają kontuzji, mogą odczuwać trzaskanie lub trzaskanie i zazwyczaj nie będą w stanie chodzić po kontuzji.

Powoduje

Stwierdzono, że u prawie wszystkich pacjentów, u których doszło do zerwania ścięgna rzepki, występuje nieprawidłowa tkanka ścięgna odpowiadająca przewlekłemu ścięgniście.Ścięgno rzepki jest zwykle uszkodzone w zlewni ścięgna, gdzie przepływ krwi do tkanki jest słaby, a ścięgno jest najsłabsze.

Naderwania ścięgien mogą również wystąpić w warunkach niesportowych. Zwykle istnieje przyczyna osłabienia ścięgna rzepki u tych osób, na przykład choroba ogólnoustrojowa osłabiająca ścięgna lub niedawna operacja kolana spowodowana osłabieniem ścięgna. Leczenie jest zwykle podobne u sportowców i osób nie będących sportowcami.

Diagnoza

Rozpoznanie zerwania ścięgna rzepki jest zwykle oczywiste podczas badania klinicznego. Osoby, które zerwą ścięgno, nie będą w stanie wyprostować kolana wbrew grawitacji i nie będą w stanie wykonać testu unoszenia prostej nogi. Osoba badająca zwykle wyczuwa szczelinę w ścięgnie tuż poniżej rzepki.

Zostanie wykonane zdjęcie rentgenowskie, ponieważ złamanie rzepki może powodować podobne objawy i należy je wykluczyć jako możliwą diagnozę. Na zdjęciu rentgenowskim rzepka jest zwykle uniesiona wyżej w porównaniu z kolanem po przeciwnej stronie, ponieważ mięśnie czworogłowe podciągają się na rzepce i nic nie utrzymuje jej w normalnej pozycji.

Chociaż często nie jest to potrzebne, można użyć MRI do potwierdzenia diagnozy i sprawdzenia kolana pod kątem innych uszkodzeń, które mogły wystąpić.

Leczenie

Naderwane ścięgno rzepki samoistnie nie goi się dobrze, a nieleczone prowadzi do osłabienia mięśnia czworogłowego i trudności z rutynowymi czynnościami, w tym chodzeniem. Operacja naprawy zerwanego ścięgna jest stosunkowo prosta w koncepcji, ale może być trudna do wykonania.

Zerwane końce ścięgna należy zszyć razem. Trudność polega na tym, że ważne jest przywrócenie odpowiedniego napięcia ścięgna, aby nie było zbyt napięte lub zbyt luźne.

Również naprawa może być trudna, zwłaszcza jeśli ścięgno oderwało się bezpośrednio od kości. W takich sytuacjach szwy używane do naprawy ścięgna mogą wymagać przymocowania bezpośrednio przez kość.

Odzyskiwanie i rokowanie

Powrót do zdrowia z naderwanego ścięgna rzepki jest trudny i wymaga czasu. Jednym z najważniejszych czynników prognostycznych powrotu do zdrowia jest czas do operacji, a operacja opóźniona o kilka tygodni może ograniczyć zdolność do powrotu do zdrowia.

Wiadomo, że wczesna mobilność po operacji, chronione wzmocnienie i zapobieganie nadmiernemu obciążeniu naprawy przyspieszy ogólny powrót do zdrowia. Nawet po wykonaniu tych kroków, do powrotu do normalnych codziennych czynności pozostało minimum trzy miesiące, a do wznowienia sportu należy od czterech do sześciu miesięcy.

Podczas gdy większość ludzi leczy się całkowicie po operacji ścięgna rzepki, może wystąpić długotrwałe osłabienie nawet po udanej naprawie.

Sportowcy, którzy próbują powrócić do sportu wyczynowego, mogą potrzebować roku lub dłużej, aby powrócić do poziomu sprawności sprzed kontuzji. Wykonywanie fizjoterapii kierowanej może być pomocne, aby zapewnić sportowcom możliwość wznowienia normalnej aktywności sportowej.