W jaki sposób techniki klapowe są wykorzystywane w rekonstrukcyjnej chirurgii plastycznej

Płat to kawałek tkanki, który nadal jest przymocowany do ciała przez główną tętnicę i żyłę lub u podstawy. Ten kawałek tkanki z przyłączonym dopływem krwi jest używany w chirurgii rekonstrukcyjnej poprzez umieszczenie go w miejscu biorczym (obszar zraniony, na którym umieszcza się płat lub przeszczep). Czasami płat składa się tylko ze skóry i tkanki tłuszczowej, ale płat może również zawierać mięsień z miejsca pobrania (obszar, z którego unosi się płat).

Kto może potrzebować operacji płatowej?

Jeśli doznałeś utraty tkanki w dowolnym obszarze ciała, możesz być kandydatem do operacji płatowej. Ten rodzaj rekonstrukcyjnej chirurgii plastycznej jest zwykle stosowany do naprawy defektów pozostawionych po urazie lub mastektomii.Techniki płatkowe mogą również dawać doskonałe rezultaty w rekonstrukcji twarzy po wycięciu raka skóry.

Rodzaje klap

Istnieje tyle rodzajów klap, ile jest rodzajów urazów, które mogą wymagać użycia klapy. Klapy pochodzą z wielu różnych lokalizacji i są używane na wiele różnych sposobów, aby osiągnąć pożądany efekt. Jednak płaty stosowane w rekonstrukcyjnej chirurgii plastycznej można podzielić na dwie główne kategorie.

Płat miejscowy (naszypułkowy): Tkanka jest uwalniana i obracana lub przesuwana w jakiś sposób z sąsiedniego obszaru, aby zakryć ubytek, ale pozostaje przyczepiona do ciała u podstawy i ma naczynia krwionośne, które wchodzą do płata od miejsca pobrania. Rodzaj wymaganego ruchu klapy określa, który z czterech głównych typów klap lokalnych jest używany.

Cztery główne typy klap lokalnych obejmują klapę wysuniętą (porusza się bezpośrednio do przodu bez ruchu bocznego), klapę obrotową (obraca się wokół punktu obrotu, aby umieścić go w sąsiednim wadzie), klapę transpozycyjną (porusza się w bok w stosunku do obrotu punkt, który ma być umieszczony w sąsiednim defektu) i klapę interpolacyjną.

Klapka interpolacyjna różni się od pozostałych tym, że obraca się wokół punktu obrotu, aby umieścić ją w pobliskim (ale nie sąsiadującym) defektu. W rezultacie część płata przechodzi nad lub pod nienaruszoną tkanką, tworząc rodzaj „mostka skórnego”. Ten typ płata jest przeznaczony do odcięcia (oddzielenia) od miejsca pobrania w kolejnym zabiegu.

Wolny płat: Tkanka z innego obszaru ciała jest odłączana i przeszczepiana do miejsca biorczego, a dopływ krwi jest ponownie podłączany chirurgicznie do naczyń krwionośnych przylegających do rany.

Zagrożenia i komplikacje związane z klapą

Powikłania możliwe po operacji płatowej obejmują ogólne ryzyko chirurgiczne, takie jak:

• infekcja
• niekorzystne blizny i/lub przebarwienia skóry
• nadmierne krwawienie lub krwiak
• martwica skóry lub tłuszczu (śmierć tkanek)
• słabe gojenie się rany lub separacja rany
• zakrzepy
• ryzyko znieczulenia
• zakrzepica żył głębokich
• powikłania kardiologiczne i płucne
• uporczywy obrzęk (obrzęk) lub nagromadzenie płynów
• uporczywy ból
• przejściowa lub trwała zmiana/utrata czucia skórnego
• niezadowalające efekty estetyczne wymagające operacji rewizyjnej
• pęknięcie lub nieszczelność ekspandera

Natychmiast zadzwoń do chirurga, jeśli masz ból w klatce piersiowej, duszność, nietypowe bicie serca, nadmierne krwawienie.

Dlaczego warto używać płata zamiast przeszczepu skóry?

Ponieważ płatki mają własne ukrwienie, są bardziej sprężyste niż przeszczepy skóry i zwykle dają znacznie lepsze wyniki z kosmetycznego punktu widzenia, ponieważ mogą lepiej dopasować się do odcienia i tekstury skóry. Płatki skórne są również lepszym wyborem, gdy potrzebna jest „masa” tkanki do wypełnienia ubytków konturu. Jednak w przypadkach, gdy doszło do bardzo dużych obszarów utraty tkanki, konieczne może być zastosowanie przeszczepu skóry.

Dlaczego warto używać płatka zamiast rozszerzania tkanek?

Chociaż ekspansja tkanek może dawać lepsze wyniki pod względem dopasowania koloru skóry, tekstury i czucia, ma swoje wady. Ekspansja tkanek zawsze wymaga co najmniej dwóch zabiegów chirurgicznych oraz wielokrotnych wizyt u chirurga w celu dalszego napompowania ekspandera. W międzyczasie ekspander pozostaje na miejscu, tworząc w wielu przypadkach nieestetyczne wybrzuszenie pod skórą w miejscu, w którym znajduje się ekspander. Jednak w przypadku rekonstrukcji piersi taka dodatkowa objętość może być pożądana.