Anatomia żuchwy

Znana również jako dolna kość szczęki, żuchwa jest największą i najsilniejszą kością twarzy. Ta kość, której zadaniem jest utrzymanie dolnego zestawu zębów na miejscu, ma symetryczny kształt podkowy. Niepołączona bezpośrednio z innymi kośćmi czaszki, żuchwa jest jedyną ruchomą kością czaszki i jest połączona z głównymi grupami mięśni żucia (żucia) oraz z więzadłami tworzącymi staw skroniowo-żuchwowy, które umożliwiają ruch.KątKąt

Problemy zdrowotne, które pojawiają się w przypadku tej kości, zwykle dotyczą złamania lub zwichnięcia z powodu urazu. Ponadto można wykonać operacje korekcyjne na żuchwie, aby skorygować niewspółosiowość z powodu nieprawidłowego rozwoju szczęki.

Anatomia

Największa kość twarzy, żuchwa, ma kształt podkowy, wyznacza dolne brzegi i boki twarzy. Mówiąc anatomicznie, jest podzielony na dwie główne części: ciało i ramus.

Struktura

Trzon żuchwy jest prawie prostokątną przednią (przednią) częścią kości i jest wszczepiony do gałęzi (część przypominająca skrzydło) z każdej strony. U dorosłych jego zewnętrzna powierzchnia ma na linii środkowej niewielki grzbiet zwany spojeniem żuchwy, który dzieli i zamyka depresję zwaną guzowatością umysłową, gdy porusza się w dół. Krawędzie tej części wznoszą się, tworząc guzek mentalny.

Z boku tego i poniżej zębów siecznych (przednich) znajduje się zagłębienie zwane dołem siecznym, a z każdej strony przylegające do przedtrzonowców znajduje się otwór zwany otworem bródkowym. Górna granica, znana również jako granica wyrostka zębodołowego, zawiera puste przestrzenie na zęby.

Ramus, reprezentujący „skrzydła” żuchwy, powstaje po obu stronach ciała, kończąc się dwoma grzbietami oddzielonymi wcięciem żuchwy: jednym skierowanym do przodu zwanym wyrostkiem dziobiastym i drugim z tyłu głowy wyrostkiem kłykciowym . Wiążą one staw skroniowo-żuchwowy, co umożliwia ruch kości.

Dolne powierzchnie ramusa wyznaczają linię szczęki, a zewnętrzne strony są połączone z mięśniem żwacza (do żucia). Wewnętrzna powierzchnia zawiera kilka otworów (dołek), które umożliwiają dostęp ważnych nerwów i tętnic do obszaru jamy ustnej.

Lokalizacja

Relacje żuchwy do otaczających struktur pozwalają określić jej funkcję. Warto zauważyć, że dolny nerw zębodołowy, gałąź nerwu żuchwowego, dociera do otworu żuchwy i biegnie do przodu, zapewniając czucie dolnemu zestawowi zębów. W otworze mentalnym rozgałęzia się na nerwy sieczne i mentalne; drugi z nich osłabia wargę dolną, podczas gdy pierwszy przetwarza czucie dla przedtrzonowca żuchwy, kłów oraz siekaczy bocznych i przyśrodkowych.

Biorąc pod uwagę, że ta kość jest zaangażowana w ruchy ust, wiele ważnych grup mięśni również ma kontakt z żuchwą. Z tej kości powstaje wiele mięśni.

• Z dołu siecznego wyłaniają się mentalis (która umożliwia wydymanie dolnej wargi) i orbicularis oris (mięśnie otaczające wargi).
• Ukośna linia żuchwy to miejsce, w którym wyłaniają się depresor labii inferioris i depresor anguli oris. Są one związane z marszczeniem brwi.
• Z wyrostka zębodołowego żuchwy powstaje mięsień policzkowy; ten mięsień pomaga w żuciu.
• Od linii mylohyoidalnej biegnie mięsień mylohyoidalny, który jest głównym mięśniem dna jamy ustnej. Ponadto ta część jest połączona z górnym zwieraczem gardła, który odgrywa dużą rolę w połykaniu.
• Z kręgosłupa umysłowego powstają dwa ważne mięśnie: gnykowo-gnykowy (łączący mięsień szpikowy i podbródek) oraz genioglossus (mięsień w kształcie wachlarza, który tworzy większą część języka).

Ponadto inne mięśnie łączą się z żuchwą, w tym:

• Platysma wyrasta z obojczyka i przechodzi do dolnej części żuchwy.
• W boczną powierzchnię ramienia wprowadzany jest żwacz powierzchowny, który jest głównym mięśniem żucia i ruchu ust.
• Żwacz głęboki wprowadza się również do żuchwy na zewnętrznej powierzchni gałęzi i bierze udział w ruchu żucia.
• Kąt przyśrodkowy kąta żuchwy (zewnętrzny narożnik żuchwy) i gałęzi to miejsce, w którym przyczepia się mięsień skrzydłowy przyśrodkowy. Ten gruby, z grubsza prostokątny mięsień jest również zaangażowany w funkcję żucia.
• W procesie kłykciowym dolna głowa mięśnia skrzydłowego bocznego, która przesuwa szczękę w dół i z boku na bok, a zatem jest kolejną ważną strukturą do żucia.
• Mięsień skroniowy, szeroka, wachlarzowata struktura wzdłuż boków głowy, która również pomaga w żuciu, ma dostęp do wyrostka dziobowego żuchwy.

Wariacje anatomiczne

Zazwyczaj mężczyźni mają więcej żuchw w kształcie kwadratu niż kobiety, co pojawia się, ponieważ ich wypukłości umysłowe są większe i mają mniejszy kąt żuchwy.

Jednak w rzadszych przypadkach kanał wyrostka zębodołowego może być zduplikowany lub nawet potrojony. Jest to zwykle widoczne na zdjęciu rentgenowskim i może skomplikować praktykę znieczulenia w chirurgii jamy ustnej lub twarzy, ponieważ istnieje ryzyko przypadkowego przekłucia i uszkodzenia nerwów wypełniających te kanały.KątKąt

Ponadto niektórzy mogą mieć stan zwany „mikrognatią”, który jest nienormalnie małą żuchwą; inne mają coś przeciwnego – „prognathia” – co prowadzi do podgryzu.

Wreszcie rozszczep podbródka, który jest w zasadzie niepełnym połączeniem kości żuchwy, może powstać podczas rozwoju embrionalnego. W takich przypadkach na środku podbródka znajduje się dołek w kształcie litery Y.

Funkcjonować

Wraz z górną szczęką lub szczęką żuchwa pełni istotną funkcję strukturalną i ochronną. Nie tylko ważne nerwy i mięśnie przechodzą przez tę kość i wyłaniają się z niej, ale także to, co mieści dolny zestaw zębów.

Powiązane warunki

Najczęściej spotykanym problemem, który pojawia się w żuchwie, jest złamanie lub zwichnięcie w wyniku wypadku lub upadku. Te pęknięcia są najczęściej obserwowane w części kłykciowej kości, chociaż mogą powstawać w innych częściach, takich jak korpus, kąt żuchwy i inne części gałęzi.KątKąt

Mogą również wystąpić zwichnięcia, przy czym najczęstsze z nich wynikają z odsunięcia żuchwy. Może to prowadzić do niezdolności pacjenta do zamknięcia ust lub niewspółosiowości konstrukcji.

W tej części ciała mogą również pojawić się inne problemy, niekoniecznie związane z traumą. Niewspółosiowość żuchwy — czy to z powodu urazu, czy w wyniku naturalnego — może poważnie uszkodzić zęby i uderzyć w inne części głowy i szyi.

Ponadto ustawienie żuchwy może wiązać się z bezdechem sennym (nadmierne chrapanie), rozszczepem podniebienia i zaburzeniami stawu skroniowo-żuchwowego (ból w miejscu połączenia szczęki i żuchwy).KątKąt

Rzadszym, choć nie mniej znaczącym stanem jest zapalenie kości i szpiku, które jest infekcją kości.KątMoże to prowadzić do nieodwracalnego rozpadu kości w żuchwie. Ponadto w zębach trzonowych mogą tworzyć się torbiele – struktury przypominające worki – i jeśli nie są one leczone, sama kość szczęki może zostać uszkodzona.

Rehabilitacja

Leczenie złamań żuchwy zależy od lokalizacji i zakresu problemu. Po tomografii komputerowej (CT), zdjęciu rentgenowskim lub rezonansie magnetycznym (MRI) w celu oceny złamania, lekarze zazwyczaj mają dwie możliwości: redukcję lub fiksację.

Redukcja polega na przybliżeniu lokalizacji złamanych końcówek i ustawieniu żuchwy w tej pozycji, często z drutami owiniętymi wokół zębów. Mocowanie ma podobny charakter do redukcji, ale obejmuje zastosowanie dodatkowego łuku, który mocuje ze sobą zęby górne i dolne w celu prawidłowego ustawienia. W zależności od urazu konieczne może być przekłucie tkanek miękkich i wykorzystanie ich jako dodatkowego wsparcia.

Chirurgia ortognatyczna leczy problemy wynikające z nieprawidłowego ustawienia szczęki, a także bezdechu sennego, rozszczepu podniebienia i schorzeń stawu skroniowo-żuchwowego.KątZasadniczo jest to osteotomia, która polega na wycięciu i ukształtowaniu części kości w celu manipulacji dopasowaniem. Osoby z mikrognatią mogą wymagać tego rodzaju operacji, aby poprawić wyrównanie.

Po zabiegu konieczna będzie znaczna część rehabilitacji, z naciskiem na zapewnienie prawidłowego ustawienia żuchwy względem reszty czaszki.