Co należy wiedzieć o przepuklinie nadbrzusza?

Przepuklina nadbrzusza ma miejsce, gdy osłabienie mięśnia brzucha pozwala tkankom brzucha wystawać przez mięsień. Przepukliny nadbrzusza mogą być wrodzone (obecne przy urodzeniu) lub nabyte. Są podobne do przepukliny pępkowej, z wyjątkiem tego, że przepuklina pępkowa tworzy się wokół pępka, a przepuklina nadbrzusza znajduje się zwykle między pępkiem a klatką piersiową.

Przepuklina w nadbrzuszu jest zwykle na tyle mała, że ​​otrzewna lub wyściółka jamy brzusznej, jak również tłuszcz w jamie brzusznej, przepychają się przez ścianę mięśniową. W drobnych przypadkach problem może zostać zdiagnozowany podczas tomografii komputerowej lub innych testów pod kątem zupełnie innego problemu i może nigdy nie powodować objawów. W rzeczywistości wiele przepuklin nadbrzusza diagnozuje się u dorosłych, a nie u dzieci. W ciężkich przypadkach fragmenty narządu mogą przechodzić przez otwór w mięśniu.

Objawy

Wydaje się, że przepukliny nadbrzusza pojawiają się i znikają, co określa się mianem przepukliny „redukowalnej”. Przepuklina może nie być zauważalna, chyba że pacjent płacze, naciska, aby wypróżnić się lub inna czynność, która powoduje ucisk w jamie brzusznej. Widoczność przepukliny sprawia, że ​​jest ona łatwa do zdiagnozowania, często nie wymagając żadnych testów poza badaniem fizykalnym przez lekarza.

Leczenie u dzieci

Przepuklina nadbrzusza nie zagoi się sama i wymaga naprawy chirurgicznej. Jednak o ile przepuklina nie grozi nagłym wypadkiem, operację można odłożyć do czasu, gdy dziecko będzie starsze. Małe dzieci zwykle lepiej tolerują operację niż noworodki, dlatego korzystne może być odczekanie przed wykonaniem operacji.

Leczenie u dorosłych

Często zdarza się, że u osoby dorosłej zdiagnozowano przepuklinę nadbrzusza, o której nie byli świadomi we wcześniejszym okresie życia. Możliwe jest również, że przepuklina, która była obecna przez wiele lat, stała się problemem wraz z wiekiem.

Dla wielu przepuklina powoduje objawy dopiero w późniejszym życiu z powodu otyłości, osłabienia mięśni lub nadwyrężenia ściany mięśniowej brzucha. W takich przypadkach konieczna może być naprawa chirurgiczna, jeśli przepuklina powoduje ból lub grozi uduszeniem.

Kiedy jest nagły wypadek

Przepuklina, która utknie w pozycji „na zewnątrz”, nazywana jest przepukliną uwięzioną. Uwięziona przepuklina jest stanem nagłym; może stać się „uduszoną przepukliną”, w której tkanka, która wybrzusza się na zewnątrz mięśnia, jest pozbawiona dopływu krwi. Może to spowodować śmierć tkanki wybrzuszonej przez przepuklinę. Każdy z nich wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej.

Operacja

Operacja przepukliny nadbrzusza jest zwykle wykonywana w znieczuleniu ogólnym i może być wykonywana w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych. Jeśli pacjentem jest dziecko, należy zachować szczególną ostrożność, aby odpowiednio przygotować dzieci do operacji.

Ta operacja jest wykonywana przez chirurga ogólnego; jeśli pacjentem jest dziecko, zwykle zabieg przeprowadza chirurg specjalizujący się w pediatrii.

Po znieczuleniu operacja rozpoczyna się od nacięcia po obu stronach przepukliny. Przepuklinę można naprawić za pomocą nacięcia poniżej przepukliny lub laparoskopowo/robotycznie z małymi nacięciami. Chirurg następnie izoluje część wyściółki brzusznej, która przepycha się przez mięsień. Tkanka ta nazywana jest „workiem przepuklinowym”. Chirurg przywraca worek przepuklinowy do właściwej pozycji, po czym rozpoczyna naprawę ubytku mięśniowego.

Jeśli ubytek mięśnia jest niewielki, można go zaszyć za pomocą szwów. Szwy pozostaną na stałe na swoim miejscu, zapobiegając nawrotowi przepukliny. W przypadku dużych defektów chirurg może uznać, że szycie nie jest odpowiednie. W takim przypadku do zakrycia otworu zostanie użyty przeszczep siatkowy. Siatka jest trwała i zapobiega cofaniu się przepukliny, mimo że wada pozostaje otwarta.

Jeśli metoda szwowa jest stosowana przy większych ubytkach mięśniowych (o wielkości około jednej czwartej lub większej), zwiększa się prawdopodobieństwo nawrotu. Stosowanie siatki w większych przepuklinach jest standardem leczenia, ale może nie być właściwe, jeśli pacjent w przeszłości odrzucał implanty chirurgiczne lub stan uniemożliwiający użycie siatki.

Po umieszczeniu siatki lub zszyciu mięśnia, laparoskop jest usuwany, a nacięcie można zamknąć. Nacięcie można zamknąć na kilka sposobów. Można go zamknąć szwami, które są usuwane podczas wizyty kontrolnej u chirurga, specjalną formą kleju, która służy do utrzymywania nacięcia zamkniętego bez szwów, lub małymi lepkimi bandażami zwanymi steri-stripami.

Powrót do zdrowia

Większość pacjentów z przepukliną jest w stanie powrócić do normalnej aktywności w ciągu sześciu tygodni. Pacjenci w podeszłym wieku sprawiają, że trwa to dłużej. Brzuch będzie delikatny, szczególnie przez pierwszy tydzień. W tym czasie nacięcie powinno być chronione podczas aktywności, która zwiększa ciśnienie w jamie brzusznej, wywierając mocny, ale delikatny nacisk na linię nacięcia.

Czynności, podczas których nacięcie powinno być chronione to:

• Przejście z pozycji leżącej do pozycji siedzącej lub z pozycji siedzącej do stojącej
• Kichanie
• kaszel
• Płacz, zwłaszcza gdy dziecko robi się czerwone na twarzy od wysiłku
• Opadanie podczas wypróżnienia
• Wymioty