Co oznacza bycie immunokompetentnym?

Z naukowego punktu widzenia bycie immunokompetentnym oznacza po prostu, że układ odpornościowy działa prawidłowo i że organizm jest w stanie uzyskać odpowiednią odpowiedź immunologiczną, gdy jest to konieczne.

Osoba może być immunokompetentna lub z niedoborem odporności (gdzie układ odpornościowy nie działa tak, jak powinien), ale nie oba jednocześnie.

Układ odpornościowy

Wszystkie organizmy wykształciły złożone układy odpornościowe, które chronią przed chorobami zakaźnymi. Aby prawidłowo funkcjonować, układ odpornościowy organizmu musi być w stanie rozpoznać obcych intruzów (tj. patogeny, takie jak bakterie, wirusy i pasożyty) i wysłać obrońców do walki z inwazyjnym patogenem. Nasze geny określają, jakie konkretnie obce substancje nasz układ odpornościowy będzie w stanie rozpoznać i oprzeć się im (nie patogeny).

Ponieważ patogeny mogą szybko się zmieniać i dostosowywać, czasami mogą uniknąć wykrycia przez układ odpornościowy. Kiedy tak się dzieje, możesz czuć się chory, wykończony i mieć trudności z walką z chorobą, która opanowała twoje ciało.

Na szczęście twój układ odpornościowy ma wiele różnych mechanizmów obronnych i reakcji, aby rozpoznać i zneutralizować patogeny. Twój układ odpornościowy może reagować na patogeny na 2 sposoby:

• Komórkowa odpowiedź immunologiczna, w której limfocyty T (lub limfocyty T – rodzaj białych krwinek) odgrywają kluczową rolę w rozpoznawaniu i wiązaniu się z niektórymi komórkami, takimi jak komórki zakażone wirusem, komórki z bakteriami wewnątrzkomórkowymi i komórki rakowe wykazujące nowotwór antygeny (antygeny to białka znajdujące się na patogenach).

• Humoralna odpowiedź immunologiczna limfocytów B (lub komórek B) i komórek plazmatycznych (białych krwinek, które wydzielają duże ilości przeciwciał) chroni przed bakteriami i wirusami w płynach ustrojowych poprzez „zapamiętywanie” najeźdźców i wytwarzanie przeciwciał do walki je (w ten sposób budujesz odporność na niektóre wirusy po otrzymaniu szczepionki na tego konkretnego wirusa).

Kiedy limfocyty T i B wiążą się z rozpoznanymi antygenami, stają się w pełni immunokompetentne.

Co zrobić, jeśli nie jesteś immunokompetentny?

Odwrotnym stanem bycia immunokompetentnym jest niedobór odporności lub upośledzenie odporności lub upośledzenie odporności. Mogą wystąpić pewne przypadki nakładania się, ale wszystkie poniższe terminy opisują układ odpornościowy, który nie działa w pełni w następujący sposób:

• Niedobór odporności: taki jak noworodek, którego układ odpornościowy nie jest jeszcze w pełni sprawny, ale jego matka mogła otrzymać przeciwciała.

• Niekompetentni immunologicznie: Na przykład pacjenci z rakiem z uszkodzonym lub niewydolnym układem odpornościowym. Lekarze często zalecają szczepienie krewnych i bliskich osób z niewydolnością immunologiczną na szereg powszechnych chorób.

• Z obniżoną odpornością: Pacjenci otrzymujący przeszczep, którzy przyjmują leki zapobiegające odrzuceniu, aby ich organizm nie odrzucił oddanego narządu, są określani jako osoby z obniżoną odpornością.

Pacjenci z którymkolwiek z wyżej wymienionych problemów z układem odpornościowym nie powinni otrzymywać żywych, atenuowanych szczepionek, czy to wirusowych, czy bakteryjnych. Ponadto szczepionki inaktywowane zwykle oferują pełne korzyści tylko pacjentom z prawidłową odpornością.

Zaburzenia autoimmunologiczne

Gdy układ odpornościowy jest zagrożony, mogą wystąpić poważne konsekwencje. Zwykle układ odpornościowy reaguje tylko na najeźdźców (nie na antygeny z własnych tkanek osoby), ale czasami układ odpornościowy może działać nieprawidłowo i odczytywać własne tkanki organizmu jako obce. To powoduje, że układ odpornościowy ma reakcję autoimmunologiczną, w której wytwarza przeciwciała (zwane autoprzeciwciałami) lub komórki odpornościowe, które atakują własne tkanki organizmu.

Jeśli powstanie wystarczająca ilość autoprzeciwciał, organizm może uszkodzić tkankę i wywołać stan zapalny, stanowiący zaburzenie autoimmunologiczne. U większości ludzi wytwarzane są tak małe ilości autoprzeciwciał, że nie występuje zaburzenie autoimmunologiczne. Dla innych mogą rozwinąć się w jedno z wielu zaburzeń autoimmunologicznych, takich jak:

• Choroba Gravesa-Basedowa
• Reumatoidalne zapalenie stawów
• Hashimoto zapalenie tarczycy
• Cukrzyca typu I
• Toczeń
• Zapalenie naczyń

Aby właściwie zdiagnozować zaburzenia autoimmunologiczne, konieczne byłyby dalsze badania przez lekarza.