Co oznacza diagnoza trójprzedziałowej choroby zwyrodnieniowej stawów

Choroba zwyrodnieniowa stawów wpływa na staw kolanowy bardziej niż jakikolwiek inny staw. Staw kolanowy zawiera trzy kości — kość udową, piszczelową i rzepkę — oraz trzy przedziały. Choroba zwyrodnieniowa stawów może wpływać na jeden, dwa lub wszystkie trzy z tych przedziałów. Kiedy wszystkie trzy są dotknięte chorobą, nazywa się to trójprzedziałową chorobą zwyrodnieniową stawów.

Nazwa każdego z trzech przedziałów pochodzi od dwóch kości, które łączą się w przedziale. Oni są:

• Przedział przyśrodkowy udowo-piszczelowy (przedział wewnętrzny)
• Przedział boczny udowo-piszczelowy (przedział zewnętrzny)
• Przedział rzepkowo-udowy (rzepka i kość udowa)

Diagnoza

Badanie fizykalne może dać pierwsze wskazanie, którego przedziału dotyczy. Twój lekarz poprosi Cię o stanie i chodzenie. Podczas stania Twój lekarz będzie szukał wszelkich nieprawidłowości postawy, takich jak koślawość (koślawość kolana) lub szpotawość (skośno-nogi). Mogą również występować oczywiste lub subtelne różnice w długości nóg.

Kiedy zostaniesz poproszony o chodzenie, Twój lekarz zauważy nieprawidłowości chodu, takie jak utykanie, powłóczenie nogami lub niemożność chodzenia. Twój lekarz sprawdzi również oznaki wiotkości stawów i sprawdzi zakres ruchu. Twój lekarz będzie również obserwował kolano pod kątem wysięku w stawie, obmacuje kolano w pozycji zgiętej, a także sprawdzi oznaki zaniku mięśni i zmian skórnych.

Testy obrazowania

Zdjęcia rentgenowskie mogą być potrzebne w celu potwierdzenia utraty chrząstki i uszkodzenia stawów związanego z nieprawidłowościami zaobserwowanymi podczas badania fizykalnego. W obrazowaniu rentgenowskim utrata chrząstki będzie wizualizowana jako zwężenie szpary stawowej. Często zwężenie rozwija się jednostronnie (po jednej stronie).

Około połowa wszystkich pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego ma dowody na uszkodzenie chrząstki wewnętrznej kolana (uszkodzenie rzepkowo-udowe) na zdjęciach rentgenowskich.

Leczenie zachowawcze

Możliwości leczenia choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego zależą od ciężkości uszkodzenia stawów, poziomu bólu i poziomu aktywności. Przed rozważeniem opcji chirurgicznych należy rozważyć i ewentualnie wypróbować metody niechirurgiczne, w tym:

• Leki: Jest to tradycyjne leczenie, mające na celu kontrolowanie bólu i radzenie sobie z innymi objawami choroby zwyrodnieniowej stawów. Wciąż brakuje leków spowalniających postęp choroby.

• Ćwiczenie: Ćwiczenia o niewielkim wysiłku pomagają zachować siłę i zakres ruchu dotkniętych chorobą stawów.

• Kontrola wagi: noszenie dodatkowych kilogramów zwiększa siłę stawów podczas ruchu. To jest dokładnie obciążenie, którego chcesz uniknąć w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego.

• Miejscowe środki przeciwbólowe: Miejscowe kremy, żele i maści zapewniają alternatywną ulgę w bólu u osób, które miały niewystarczającą odpowiedź lub nie tolerują leków doustnych.

• Boczne wkładki klinowe: Specjalne wkładki mają na celu zmniejszenie bólu związanego z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego poprzez zmianę mechaniki stawu kolanowego.

• Wiskosuplementacja: Serię iniekcji do kolan z substancją żelową (hialuroniany) stosuje się warunkowo w celu uzupełnienia właściwości mazi stawowej w kolanach dotkniętych chorobą zwyrodnieniową stawów.

• Dostawowe zastrzyki steroidowe: W celu zmniejszenia stanu zapalnego i bólu wykonuje się wstrzyknięcie do chorego stawu kolanowego z lekiem kortykosteroidowym.

• Suplementy diety: Kilka suplementów jest sprzedawanych w celu poprawy zdrowia stawów. Chociaż są ogólnie uważane za bezpieczne, ich skuteczność nie została udowodniona.

• Przezskórna elektryczna stymulacja nerwów (TENS): Jest to małe urządzenie, które kieruje łagodne impulsy elektryczne do nerwów w bolesnym obszarze lub wokół niego.

• Akupunktura: różne techniki, które służą do stymulacji określonych punktów anatomicznych na ciele. Łagodzenie bólu jest celem osób z zapaleniem stawów.

Wymiana chirurgiczna

Gdy leczenie zachowawcze przynosi niewystarczające wyniki, następnym krokiem może być operacja. Artroskopowe oczyszczenie rany lub osteotomia mogą być uznane za odpowiednie w niektórych przypadkach przed rozważeniem całkowitej wymiany stawu kolanowego.

Gdy zajęty jest tylko jeden przedział kolanowy, Twój lekarz i ortopeda mogą zalecić częściową wymianę stawu kolanowego, znaną również jako jednoprzedziałowa wymiana stawu kolanowego.

Oprócz jednoprzedziałowej lub całkowitej endoprotezoplastyki stawu kolanowego istnieje również dwuprzedziałowa endoprotezoplastyka stawu kolanowego. Dwuprzedziałowa endoprotezoplastyka stawu kolanowego jest opcją dla osób z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego w przedziale przyśrodkowym i rzepkowo-udowym.

Chociaż decyzja o częściowej wymianie stawu kolanowego może wydawać się rozsądna i prosta, należy wziąć pod uwagę czynniki. Wśród pytań, które należy zadać lekarzowi:

• Jak długo potrwa, zanim inne przegródki się zużyją?
• Czy jestem w wieku, w którym prawdopodobnie będę miał w przyszłości do czynienia z operacją rewizyjną?
• Czy po częściowej alloplastyce stawu kolanowego będę w stanie zachować normalną mobilność?

Na koniec Twój lekarz oceni powagę Twojego stanu i zaleci najlepszy sposób postępowania w Twoim indywidualnym przypadku.

Większość osób z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego ma nierówne zajęcie trzech przedziałów stawu kolanowego. Opcje leczenia, zwłaszcza opcje chirurgiczne, zależą od tego, czy masz jednoprzedziałową, dwuprzedziałową lub trójprzedziałową chorobę zwyrodnieniową stawu kolanowego.

Ból kolana jest częstą dolegliwością medyczną, która powoduje, że ludzie zgłaszają się do lekarza pierwszego kontaktu w celu wstępnej oceny. Dokładna diagnoza jest niezbędna w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Po postawieniu diagnozy następuje odpowiednie leczenie.

Ostatecznie może być potrzebny specjalista ortopeda, aby zoptymalizować plan leczenia. Istnieje wiele zachowawczych metod leczenia, które można wypróbować. Kiedy nadejdzie czas, aby rozważyć operację, znajdź najlepszego dostępnego chirurga ortopedę.