Iontophoresis (jonoforeza) to proces przezskórnego dostarczania leków za pomocą gradientu napięcia na skórze. Cząsteczki są transportowane przez warstwę rogową naskórka przez elektroforezę i elektroosmozę, a pole elektryczne może również zwiększać przepuszczalność skóry. Zjawiska te, bezpośrednio i pośrednio, składają się na aktywny transport materii pod wpływem przyłożonego prądu elektrycznego. Transport jest mierzony w jednostkach strumienia chemicznego, zwykle μmol/(cm2*godzina). Jonoforeza ma zastosowanie eksperymentalne, terapeutyczne i diagnostyczne.
Zastosowania iontophoresis
Zastosowania laboratoryjne
Iontophoresis jest przydatny w eksperymentach laboratoryjnych, zwłaszcza w neurofarmakologii. Cząsteczki przekaźników w naturalny sposób przekazują sygnały między neuronami. Za pomocą technik mikroelektroforetycznych, w tym mikrojontoforezy, neuroprzekaźniki i inne czynniki chemiczne mogą być sztucznie podawane bardzo blisko żywych i naturalnie funkcjonujących neuronów, których aktywność może być jednocześnie rejestrowana. Ta metoda służy do wyjaśnienia ich właściwości farmakologicznych i naturalnych ról.
Zastosowania terapeutyczne
Terapeutycznie elektromotoryczne podawanie leku (EMDA) dostarcza lek lub inną substancję chemiczną przez skórę. Można powiedzieć, że jest to zastrzyk bez igły i można go określić jako nieinwazyjny. EMDA różni się od plastrów skórnych, które nie opierają się na polu elektrycznym. EMDA napędza naładowaną substancję, zwykle lek lub środek bioaktywny, przezskórnie przez odpychającą siłę elektromotoryczną, przez skórę. Do komory jontoforetycznej umieszczonej na skórze, zawierającej naładowaną substancję czynną i jej nośnik rozpuszczalnika, przykłada się niewielki prąd elektryczny. Inna komora lub elektroda skórna przenosi prąd powrotny. Jedną lub dwie komory napełnia się roztworem zawierającym substancję czynną i jej nośnik w postaci rozpuszczalnika. Dodatnio naładowana komora, zwana anodą, odpycha dodatnio naładowane związki chemiczne, podczas gdy komora naładowana ujemnie, zwana katodą, odpycha ujemnie naładowane związki chemiczne w głąb skóry.
Podawanie leków elektromotorycznych wykonuje się w leczeniu niektórych typów nadpotliwości dłoniowo-podeszwowej. W leczeniu nadpotliwości woda z kranu jest często wybieranym rozwiązaniem dla postaci łagodnych i średnich. W bardzo ciężkich przypadkach nadmiernej potliwości można zastosować roztwór zawierający bromek glikopironium lub glikopirolan, inhibitor cholinergiczny.
Zastosowania diagnostyczne
Jonoforeza acetylocholiny jest wykorzystywana w badaniach jako sposób na sprawdzenie stanu śródbłonka poprzez stymulację zależnego od śródbłonka wytwarzania tlenku azotu, a następnie rozszerzenie naczyń mikrokrążenia. Acetylocholina jest naładowana dodatnio i dlatego jest umieszczana w komorze anodowej.
Jonoforeza pilokarpiny jest często stosowana do stymulacji wydzielania potu w ramach diagnostyki mukowiscydozy.
Odwrócona jonoforeza to technika, za pomocą której cząsteczki są usuwane z organizmu w celu wykrycia. Ujemny ładunek skóry przy buforowanym pH powoduje, że jest ona przepuszczalnie selektywna wobec kationów, takich jak jony sodu i potasu, umożliwiając jonoforezę, która powoduje elektroosmozę, przepływ rozpuszczalnika w kierunku anody. Elektroosmoza powoduje następnie elektroforezę, za pomocą której neutralne cząsteczki, w tym glukoza, są transportowane przez skórę. Jest to obecnie wykorzystywane w takich urządzeniach, jak GlucoWatch, który umożliwia wykrywanie poziomu glukozy we krwi w różnych warstwach skóry.
Discussion about this post