Co to jest niedobór witaminy D?

Witamina D jest często określana jako „witamina słońca”, ponieważ jest wytwarzana przez organizm, gdy skóra jest wystawiona na działanie słońca. Ponieważ witamina D pomaga utrzymać mocne kości, niedobór może prowadzić do zmiękczenia kości, a następnie do bólu i złamań kości.

Chociaż niedobór witaminy D jest niestety bardzo powszechny, dobrą wiadomością jest to, że ten stan zdrowia można zdiagnozować za pomocą prostego badania krwi i leczyć suplementami.

Objawy niedoboru witaminy D

Większość osób z niedoborem witaminy D jest bezobjawowa. Dopiero przy ciężkim i długotrwałym niedoborze pojawiają się objawy.

Główną rolą witaminy D jest wchłanianie wapnia i fosforu z jelit w celu budowy i utrzymania masy kostnej. W przypadku niedoboru witaminy D nie może to nastąpić odpowiednio. W przypadku ciężkiego niedoboru może dojść do zmiękczenia kości (stan zwany osteomalacją u dorosłych i krzywicą u dzieci).

W przypadku osteomalacji i krzywicy, osoba może odczuwać pulsujący dyskomfort kości oraz osłabienie i ból mięśni. Osteomalacja zwiększa również ryzyko wystąpienia złamań kości, upadków i problemów z chodzeniem.

Oprócz objawów kości i mięśni, zmęczenie i depresja są również związane z niedoborem witaminy D.

Powoduje

Ponieważ do wytworzenia witaminy D potrzebna jest ekspozycja na słońce, populacjami najbardziej narażonymi na niedobór witaminy D są osoby, które spędzają dużo czasu w pomieszczeniach (na przykład osoby starsze i osoby w domu) oraz osoby o ciemnej skórze (ponieważ pochłania ona mniej światła słonecznego). niż jaśniejsza skóra).

Inne populacje zagrożone niedoborem witaminy D to:

• Osoby, które nie spożywają wystarczającej ilości żywności zawierającej witaminę D (np. tuńczyk w puszkach i wzbogacone mleko krowie)
• Osoby z chorobami, które wpływają na wchłanianie witaminy D w jelitach (np. celiakia i choroba Leśniowskiego-Crohna)
• Osoby z chorobami, które wpływają na metabolizm witaminy D do jej aktywnej postaci (np. przewlekła choroba nerek lub choroba wątroby)
• Osoby otyłe (dodatkowa tkanka tłuszczowa ukrywa witaminę D zamiast uwalniać ją do krwioobiegu)
• Osoby przyjmujące leki zwiększające rozkład witaminy D (np. leki przeciwpadaczkowe))

Diagnoza

Jeśli masz jeden lub więcej czynników ryzyka niedoboru witaminy D – na przykład, jeśli jesteś otyły, cierpisz na przewlekłą chorobę nerek lub zespół złego wchłaniania jelit – Twój lekarz powinien przebadać Cię pod kątem niedoboru witaminy D.

Niektóre objawy, takie jak zwiększona liczba upadków, mogą również skłonić lekarza do zbadania niedoboru witaminy D, zwłaszcza jeśli jesteś w podeszłym wieku.

Jednak obecnie nie zaleca się badań przesiewowych w kierunku niedoboru witaminy D u osoby bez objawów.

Prosty test krwi zwany 25-hydroksywitaminą D lub 25(OH)D może być użyty do zdiagnozowania niedoboru witaminy D.

Chociaż nie ma ostatecznego konsensusu co do normalnego, zdrowego poziomu witaminy D, Instytut Medycyny (IOM) definiuje go w następujący sposób:

• Prawidłowy: poziom 25 (OH)D wyższy niż 20 ng/ml

• Niewystarczający: poziom 25 (OH)D od 12 do 20 ng/mL

• Niedobór: poziom 25 (OH)D poniżej 12 ng/mL

Leczenie

Leczenie niedoboru witaminy D zależy od wielu czynników, takich jak nasilenie niedoboru i występowanie pewnych podstawowych problemów zdrowotnych.

To powiedziawszy, w zdecydowanej większości przypadków niedobór witaminy D jest leczony suplementem.

Suplementy

Istnieją dwie główne formy witaminy D: witamina D2 (ergokalcyferol) i witamina D3 (cholekalcyferol), z których ta ostatnia jest stosowana w większości suplementów.

Do chwili obecnej nie ma standardowego schematu leczenia niedoboru witaminy D. Typowy plan może jednak obejmować przyjmowanie 50 000 jednostek międzynarodowych (IU) witaminy D2 lub D3 doustnie raz w tygodniu przez osiem tygodni lub 6000 IU dziennie, a następnie dawkę podtrzymującą od 1500 do 2000 IU witaminy D3 dziennie.

Należy pamiętać, że wyższe dawki będą potrzebne do leczenia osób ze schorzeniami, które wpływają na wchłanianie witaminy D w jelitach oraz osób przyjmujących leki, które wpływają na metabolizm witaminy D.

Żywność

Dieta jest dodatkowym, choć niezbyt solidnym źródłem witaminy D i dlatego zwykle nie jest zalecana w leczeniu niedoboru. To powiedziawszy, może być przydatne do utrzymania zdrowego poziomu witaminy D.

Pokarmy zawierające witaminę D obejmują:

• Tłuste ryby (np. łosoś i miecznik)
• Olej z wątroby dorsza
• Orzechy
• Zboża i produkty mleczne wzbogacone witaminą D
• Ser
• Jajka
• Grzyby
• Wątroba wołowa

Światło słoneczne

Światło słoneczne jest trzecim źródłem witaminy D. Podobnie jak w przypadku diety, zwykle nie jest zalecane w leczeniu niedoboru witaminy D. Wynika to ze zwiększonego ryzyka raka skóry związanego z ekspozycją na słońce.

Zapobieganie

Chociaż ilość witaminy D, jakiej potrzebuje dana osoba, różni się w zależności od czynników, takich jak kolor skóry i ekspozycja na słońce, ogólne zalecenia IOM mówią, że osoby w wieku od 1 do 70 lat powinny przyjmować suplement zawierający 600 jm witaminy D dziennie. Po 70 roku życia osoba powinna zażywać 800 IU witaminy D dziennie.

Te zalecenia dotyczące profilaktyki witaminy D dotyczą ogólnej populacji, a nie osób ze zdiagnozowanym niedoborem witaminy D. Osoby z niedoborem witaminy D wymagają terapeutycznych dawek witaminy D.

Oprócz lub zamiast przyjmowania suplementu lekarz może zalecić spożywanie lub picie pokarmów zawierających witaminę D i/lub korzystanie ze słońca (ale nie za dużo).

Leczenie niedoboru witaminy D jest ważne dla utrzymania silnych kości i może poprawić zdrowie innych układów i tkanek w organizmie, takich jak układ odpornościowy i serce.

Zanim jednak wprowadzisz duże zmiany, najpierw porozmawiaj ze swoim lekarzem, aby zdecydować, jaki plan leczenia jest dla Ciebie najlepszy.