Co to jest reaktywne zaburzenie przywiązania?

Reaktywne zaburzenie przywiązania, znane również jako RAD, jest zaburzeniem nastroju lub zachowania, które dotyka niemowlęta i dzieci. Wiąże się z trudnościami w nawiązywaniu więzi i tworzeniu relacji, a także posiadaniem wzorców społecznych, które nie są odpowiednie, ale bez niepełnosprawności intelektualnej lub wszechobecnych zaburzeń rozwojowych (takich jak autyzm), aby wyjaśnić te cechy.

Ponadto reaktywne zaburzenie przywiązania jest spowodowane pewnym rodzajem problemów z opieką, takimi jak niezdolność opiekunów do pełnego zaspokojenia potrzeb dziecka, niezaspokojenie potrzeb fizycznych i emocjonalnych, niespójność lub zbyt wiele zmian głównego opiekuna.

Termin „reaktywne zaburzenie przywiązania” jest czasem skracany do „zaburzenia przywiązania”, ale reaktywne zaburzenie przywiązania jest w rzeczywistości rodzajem zaburzenia przywiązania,

Reaktywne zaburzenie przywiązania a odhamowane zaburzenie zaangażowania społecznego

Zaburzenia przywiązania są czasami opisywane jako zahamowane lub odhamowane. Terminy te służą do opisu zachowań niemowląt i małych dzieci.

Dzieci, które zaliczają się do kategorii zahamowanej walki o regulację swoich emocji, nie preferują żadnej konkretnej osoby dorosłej ani opiekuna, nie szukają komfortu opiekuna, nie okazują zbytniego uczucia lub wykazują kombinację tych zachowań. Z drugiej strony dzieci, które należą do kategorii pozbawionych zahamowań, mogą angażować się lub nadmiernie angażować się w równym stopniu ze wszystkimi dorosłymi, w tym z nieznajomymi, i nie preferują głównych opiekunów.

Reaktywne zaburzenie przywiązania to rodzaj zahamowanego zaburzenia przywiązania. Kiedyś istniała tylko jedna diagnoza zarówno dla zahamowanego, jak i niehamowanego przywiązania, ale to się zmieniło wraz z nowszymi badaniami. Odhamowany typ zaburzenia przywiązania nazywa się zaburzeniem odhamowanego zaangażowania społecznego lub DSED.

Charakterystyka

Cechami charakterystycznymi reaktywnego zaburzenia przywiązania jest typ zahamowany, co oznacza, że ​​dziecko zachowuje się w sposób, który wykazuje niewielkie lub żadne przywiązanie do rodziców lub innych opiekunów. Widać to u niemowląt i małych dzieci. Nie są w stanie nawiązać więzi z rodzicami lub głównymi opiekunami w zdrowy i bezpieczny sposób.

Diagnoza

Reaktywne zaburzenie przywiązania może zdiagnozować specjalista od zdrowia psychicznego, taki jak psychiatra lub psycholog specjalizujący się w dzieciach. Dokonują tego, oceniając dziecko na podstawie kryteriów diagnostycznych piątego wydania „Podręcznika diagnostyczno-statystycznego zaburzeń psychicznych” (DSM-5). Następnie oceniają dziecko pod kątem tego, jak objawy wpływają na jego zdolność do funkcjonowania.

Powoduje

Konkretne przyczyny reaktywnego zaburzenia przywiązania nie są tak proste, jak mogłoby się wydawać. Podczas gdy maltretowanie i zaniedbywanie dzieci może prowadzić do zaburzeń przywiązania, jest w tym coś więcej. Dzieci, które otrzymują niespójną opiekę lub które są umieszczane u nowych głównych opiekunów, są również narażone na zwiększone ryzyko reaktywnego zaburzenia przywiązania. Może się to zdarzyć nawet wtedy, gdy rodzice i inni opiekunowie mają dobre chęci i robią wszystko, co w ich mocy.

Dzieci mogą doświadczyć zdarzenia lub wyzwania, które nie jest jawnie szkodliwe, takie jak przeprowadzka geograficzna lub coś, czego nie można uniknąć, na przykład śmierć członka rodziny. Nawet jeśli są zbyt młode, aby zrozumieć, co się dzieje, mogą czuć się tak, jakby nie byli kochani, nie są bezpieczni lub nie mogą ufać swoim opiekunom.

Leczenie

Leczenie reaktywnego zaburzenia przywiązania wykracza poza samo dziecko. Cała rodzina może być włączona, aby wspierać zdrowe więzi. Proces ten obejmuje kombinację psychoterapii, innych terapii i edukacji, które przynoszą korzyści dzieciom, a także rodzicom i innym opiekunom.

Korona

Radzenie sobie z reaktywnym zaburzeniem przywiązania obejmuje strategie wspierania zarówno dziecka, jak i dorosłych, którzy wchodzą w interakcje z dzieckiem. Dzieje się tak, ponieważ więź między dziećmi i ich opiekunami obejmuje dwie lub więcej osób, a ich interakcje mogą pomóc w tworzeniu bezpieczniejszego przywiązania. Z tego powodu radzenie sobie obejmuje wsparcie, dbanie o siebie i radzenie sobie ze stresem dla dorosłych, a także zdrowe odżywianie oraz odpowiedni sen i aktywność fizyczną zarówno dla dzieci, jak i dorosłych.

Jeśli Twoje dziecko lub dziecko, które znasz, zmaga się z przywiązaniem, dostępna jest pomoc. Nawet jeśli u Twojego dziecka zdiagnozowano reaktywne zaburzenie przywiązania, nie oznacza to, że zostało to spowodowane przez Ciebie lub z Twojej winy. Czasami zdarzają się rzeczy, na które nie mamy wpływu, bez względu na to, jak bardzo się staramy. Największą troską jest to, aby dziecko otrzymało potrzebną opiekę.

Skontaktuj się z lekarzem rodzinnym, dostawcą podstawowej opieki zdrowotnej lub specjalistą ds. zdrowia psychicznego w celu uzyskania wsparcia dla dziecka. Ważne jest również, abyś Ty i inni główni opiekunowie dziecka otrzymali wszelkie niezbędne wsparcie w opiece nad dzieckiem.