Co to jest schizofrenia dziecięca?

Schizofrenia dziecięca jest rzadkim, ale poważnym zaburzeniem psychicznym, w którym dzieci zachowują się nietypowo i mają zniekształcone postrzeganie rzeczywistości. Charakteryzuje się wystąpieniem przed 13 rokiem życia i dotyka 1 na 40 000 dzieci. Schizofrenia rzadko występuje u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Objawy często zaczynają się w średnim lub późnym wieku nastoletnim. Ten stan jest trudny do zauważenia we wczesnych stadiach.

Obawy związane ze schizofrenią obejmują zarówno skutki behawioralne, jak i emocjonalne i mogą obejmować halucynacje oraz upośledzenie codziennej funkcjonalności.

Objawy

Objawy schizofrenii dziecięcej mogą się różnić, ale zwykle obejmują urojenia, halucynacje, dezorientację w mowie i niezdolność do funkcjonowania. Zmiany behawioralne mogą z czasem zachodzić powoli, ale mogą też pojawiać się nagle. Dziecko ze schizofrenią może powoli stawać się bardziej nieśmiałe i wycofane. Mogą również zacząć mówić o dziwnych pomysłach lub obawach i zacząć bardziej przywiązywać się do rodziców.

Objawy schizofrenii u dzieci są podobne do objawów u dorosłych, ale dzieci częściej doświadczają omamów słuchowych (80% przypadków) i zazwyczaj nie doświadczają urojeń ani formalnych zaburzeń myślenia do połowy okresu dojrzewania lub starszych. Te objawy schizofrenii mogą przypominać inne problemy lub stany psychiczne. Ważne jest, aby skonsultować się z pediatrą, aby wykluczyć diagnozę schizofrenii dziecięcej.

Wczesne znaki

Wczesne oznaki schizofrenii dziecięcej mogą różnić się w zależności od dziecka, ale mogą obejmować:

• Problem z odróżnieniem snów od rzeczywistości (zniekształcony obraz rzeczywistości)
• Mylące myślenie, np. mylenie telewizji z rzeczywistością
• Szczegółowe i dziwaczne myśli i pomysły
• Strach lub przekonanie, że ktoś lub coś go skrzywdzi
• Widzenie, słyszenie lub odczuwanie rzeczy, które nie są prawdziwe, takie jak słyszenie głosów (omamy)
• Pomysły, które wydają się prawdziwe, ale nie są oparte na rzeczywistości (urojenia)
• Ekstremalne nastroje
• Dużo niepokoju lub strachu
• Brak ekspresji emocjonalnej podczas mówienia
• Problemy z odrabianiem lekcji lub spadek poziomu sukcesów szkolnych
• Wycofanie społeczne, takie jak problemy z nawiązywaniem i utrzymywaniem przyjaciół
• Nagłe wzburzenie i zamieszanie
• Zdezorganizowane zachowanie, takie jak robienie prywatnych rzeczy w miejscach publicznych. Lub zachowanie katatoniczne, takie jak siedzenie i gapienie się, jakby dziecko nie mogło się poruszyć
• Dziwne zachowania, takie jak zachowanie starszego dziecka, jakby było dużo młodsze

Późniejsze znaki

U starszych dzieci objawami schizofrenii mogą być:Kąt

• uporczywie pusty wyraz twarzy (znany jako afekt pustki)
• Niezręczne, powykrzywiane lub nietypowe ruchy twarzy, kończyn lub ciała
• Skargi i podejrzenia dotyczące gróźb, spisków lub spisków
• Nadmierne rozpamiętywanie postrzeganych lekceważeń, niepowodzeń lub dawnych rozczarowań
• Ekstremalna drażliwość lub wybuchy złości, które są niesprowokowane lub nieproporcjonalne do sytuacji
• Skrajne lub nieuzasadnione urazy i oskarżenia wobec innych
• Niezdolność do podążania za jednym tokiem myśli
• Niezdolność do odczytywania wskazówek niewerbalnych
• Nieodpowiednie zachowanie i reakcje na sytuacje społeczne, takie jak śmiech w smutnej sytuacji
• Niespójna mowa
• irracjonalne myślenie, w tym nadawanie specjalnego znaczenia zdarzeniom i przedmiotom bez osobistego znaczenia; założenie ekstrawaganckiego autorytetu religijnego, politycznego lub innego; przekonanie, że inna osoba lub jednostka kontroluje swoje ciało, myśli lub ruchy; lub przekonanie, że zła siła, duch lub istota opętała ich ciało lub umysł
• Błędy w praktykach higieny osobistej
• Długie okresy wpatrywania się bez mrugania lub trudności w skupieniu się na przedmiotach
• Szybko zmieniające się nastroje
• Widzenie lub słyszenie rzeczy, których inni nie widzą
• Nagła, bolesna wrażliwość na światło i hałas
• Nagłe znaczące zmiany we wzorcach snu
• Mówienie do siebie na głos, często powtarzanie lub ćwiczenie rozmów z innymi (prawdziwych lub wyimaginowanych)
• Skłonność do szybkiego przesuwania tematów w trakcie jednej rozmowy
• Używanie bzdur lub wymyślonych słów
• Wycofanie się z przyjaźni i zajęć

Klasyfikacje objawów

Objawy schizofrenii są klasyfikowane jako pozytywne (urojenia, halucynacje i dziwaczne zachowania), negatywne (płaski afekt, wycofanie i brak reakcji emocjonalnej), zdezorganizowana mowa (w tym mowa niezrozumiała) oraz zdezorganizowane lub katatoniczne zachowania (wyraźne wahania nastroju, nagłe agresja lub dezorientacja, po której następuje nagły bezruch i wpatrywanie się).

Diagnoza

Psychiatra dzieci i młodzieży może być zmuszona do przeprowadzenia dokładnej oceny zdrowia fizycznego i psychicznego w celu zdiagnozowania schizofrenii.

Testy, które może wykonać pracownik służby zdrowia, aby pomóc zdiagnozować schizofrenię dziecięcą, obejmują:

• Badanie fizykalne: można to zrobić, aby wykluczyć inne problemy, które mogą powodować objawy, i sprawdzić wszelkie powiązane komplikacje.

• Testy i badania przesiewowe: Mogą to być testy, które pomagają wykluczyć stany o podobnych objawach oraz badania przesiewowe pod kątem alkoholu i narkotyków. Pracownik służby zdrowia może również zażądać badań obrazowych, takich jak rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa.

• Ocena psychiatryczna: obejmuje obserwację wyglądu i zachowania, pytania o myśli, uczucia i wzorce zachowań, w tym myśli o samookaleczeniu lub krzywdzeniu innych, ocenę zdolności do myślenia i funkcjonowania na poziomie odpowiednim do wieku oraz ocenę nastroju, lęku, i możliwe objawy psychotyczne. Obejmuje to również omówienie historii rodzinnej i osobistej.

Twój lekarz lub specjalista ds. zdrowia psychicznego może skorzystać z kryteriów zawartych w Podręczniku diagnostyczno-statystycznym zaburzeń psychicznych, wydanie 5 (DSM-5). Kryteria diagnostyczne schizofrenii dziecięcej są na ogół takie same, jak schizofrenii dorosłych.

Kryteria diagnostyczne DSM-5 dla schizofrenii u dzieci to:

• urojenia
• Halucynacje
• Zdezorganizowana mowa (tj. częste wykolejenie lub brak spójności)
• Rażąco zdezorganizowane lub katatoniczne zachowanie
• Objawy negatywne
• Nieosiągnięcie oczekiwanego poziomu funkcjonowania interpersonalnego, akademickiego lub zawodowego
• Ciągłe oznaki zaburzeń utrzymują się przez co najmniej sześć miesięcy. Ten sześciomiesięczny okres musi obejmować co najmniej jeden miesiąc objawów (lub mniej w przypadku skutecznego leczenia)
• Zaburzenie nie jest spowodowane fizjologicznym działaniem substancji (np. narkotyku, leku) lub innym stanem medycznym
• Jeśli w wywiadzie występuje zaburzenie ze spektrum autyzmu lub zaburzenie komunikacji z początkiem dzieciństwa, dodatkową diagnozę schizofrenii stawia się tylko wtedy, gdy wyraźne urojenia lub omamy, oprócz innych wymaganych objawów schizofrenii, występują również przez co najmniej miesiąc, lub mniej w przypadku skutecznego leczenia

Powoduje

Przyczyna schizofrenii dziecięcej nie jest znana. Jednak naukowcy wierzą, że podobnie jak schizofrenia dorosłych, rolę odgrywają genetyka, chemia mózgu i czynniki środowiskowe. U bliźniąt jednojajowych, jeśli jeden z bliźniąt ma zaburzenie, drugi ma 40% do 50% szans na rozwój schizofrenii. Jednak nie każdy, kto ma rodzinną historię tego schorzenia, będzie go miał.

Niektóre badania wykazały, że nieprawidłowości w naturalnie występujących w mózgu substancjach chemicznych, dopaminie i glutaminianie, mogą również przyczyniać się do schizofrenii. Inne badania dotyczyły różnic między mózgiem osoby z zaburzeniem a mózgiem osób, które tego nie robią. Inna teoria mówi o nieprawidłowym rozwoju mózgu zarówno we wczesnych stadiach płodowych, jak iw okresie dojrzewania.

Niektórzy eksperci uważają, że schizofrenia dziecka może być również powiązana z pewnymi czynnikami środowiskowymi, które wpływają na matkę w czasie ciąży, takimi jak:

• Używanie narkotyków lub alkoholu
• Narażenie na określone czynniki hormonalne lub chemiczne
• Narażenie na niektóre wirusy lub infekcje
• Ekstremalny stres
• Zły stan zdrowia żywieniowego

Leczenie

Schizofrenię u dzieci na ogół leczy się kombinacją leków i terapii. Monitorowanie przez całe życie przez wykwalifikowanego specjalistę ds. zdrowia psychicznego jest koniecznością dla każdego, kto ma zdiagnozowaną schizofrenię.

Leki

Leki przeciwpsychotyczne są zazwyczaj przepisywane dzieciom ze schizofrenią. Tego typu leki pomagają radzić sobie z urojeniami, halucynacjami i dezorganizacją myślenia. W razie potrzeby pracownik służby zdrowia może wypróbować różne leki lub kombinację kilku leków. Jeśli występują objawy nastroju, można również przepisać leki stabilizujące nastrój, takie jak lit i kwas walproinowy lub leki przeciwdepresyjne.

Leki przeciwpsychotyczne mogą mieć skutki uboczne, w tym senność, niepokój, skurcze mięśni, suchość w ustach i niewyraźne widzenie. Jeśli Twoje dziecko doświadcza tych skutków ubocznych, lekarz może obniżyć dawkę lub wprowadzić zmiany w lekach, aby pomóc organizmowi lepiej się dostosować.

Terapia

Psychoterapia pomoże Twojemu dziecku poradzić sobie ze zmianami życiowymi, jakie niesie ze sobą schizofrenia. Terapia rodzin zapewni edukację całej rodzinie i pokaże dziecku, że każdy jest zaangażowany w swoje zdrowie i dobre samopoczucie. Pomocne mogą być również specjalistyczne programy edukacyjne lub zorganizowane zajęcia, które obejmują trening umiejętności społecznych, szkolenie zawodowe oraz terapię mowy i języka.

Dzieci ze schizofrenią są również zachęcane do udziału w grupie wsparcia, która może pomóc im radzić sobie z chorobą i pracować nad swoimi umiejętnościami społecznymi.

Korona

Jeśli Twoje dziecko ma schizofrenię, oto kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc:

• Porozmawiaj z lekarzem dziecka o innych świadczeniodawcach, którzy będą zaangażowani w opiekę nad dzieckiem. Twoje dziecko może otrzymać opiekę zespołu, który może składać się z ekspertów, takich jak psychiatrzy, doradcy, terapeuci, psychologowie i pracownicy socjalni. Zespół opiekuńczy Twojego dziecka będzie zależał od charakteru schizofrenii.
• Dbaj o siebie. Możesz czuć się przytłoczony lub zestresowany. Pomocny może być kontakt z innymi rodzicami, którzy mają dziecko chore na schizofrenię. Porozmawiaj z lekarzem swojego dziecka o grupie wsparcia dla opiekunów dzieci ze schizofrenią lub zasięgnij porady.
• Ustawa o Amerykanach niepełnosprawnych oraz sekcja 504 Ustawy o prawach obywatelskich pomagają zapewnić, że szkoła publiczna zaspokoi potrzeby edukacyjne Twojego dziecka. Porozmawiaj z nauczycielem Twojego dziecka i dyrektorem szkoły o rozsądnych dostosowaniach, aby Twoje dziecko mogło odnosić sukcesy w szkole.
• Traktuj bardzo poważnie wszystkie objawy depresji i samobójstwa. Samobójstwo to stan zagrożenia zdrowia.

Rokowanie

W tej chwili nie ma żadnych środków zapobiegawczych ani lekarstwa na schizofrenię, ale jeśli rodzice wcześnie zajmą się objawami u dziecka, leczenie może być bardzo skuteczne i pomocne. Dzieci i młodzież z tą chorobą mogą nadal osiągać kamienie milowe w szkole, pracy i życiu osobistym. Przy odpowiednim leczeniu wiele dzieci ze schizofrenią może iść na studia, pracować i mieć rodziny jako dorośli.KątKąt

Schizofrenia jest poważną chorobą psychiczną trwającą całe życie. Dzieci z zaburzeniem potrzebują stałego wsparcia, cierpliwości, opieki i uwagi. Jako rodzic przedyskutuj wszystkie możliwe opcje leczenia z lekarzem – nie poddawaj się.

To normalne, że czujesz się przestraszony, zestresowany i przytłoczony, gdy Twoje dziecko ma schizofrenię. Zbuduj sieć innych rodziców, których dzieci również zmagają się ze schizofrenią. Porozmawiaj o zaburzeniu. Zwróć się o pomoc do innych. A co najważniejsze, dbaj o siebie, aby móc zadbać o swoje dziecko.