Co to jest stymulacja w autyzmie?

Termin „stymulacja” jest skrótem od zachowania autostymulującego. Jest to czasami nazywane zachowaniem „stereotypowym”. U osoby z autyzmem stimming zwykle odnosi się do zachowań takich jak kołysanie i machanie rękami.

Stymulowanie jest częstym objawem autyzmu. Często jest to najbardziej oczywisty objaw.

Większość ludzi stymuluje w subtelny sposób. Stukanie ołówkiem, obgryzanie paznokci i kręcenie włosów to przykłady stimmingu.

Stymulowanie autystyczne jest zwykle bardziej ekstremalne. Różni się od typowego stimmingu rodzajem, ilością i oczywistością zachowania.

W tym artykule omówiono przyczyny stymulacji osób z autyzmem. Omówiono również niektóre strategie zarządzania stymulacją.

Które zachowania są uważane za stymulacje?

„Stimy” to powtarzające się zachowania, które wykraczają poza to, co jest kulturowo akceptowalne. Na przykład w Stanach Zjednoczonych obgryzanie paznokci i kręcenie włosów są uważane za w porządku. Jednak machanie rękami nie jest uważane za w porządku.

U osoby z autyzmem stimming zazwyczaj odnosi się do zachowań takich jak:

• Trzepotanie ręką
• Kołysanie
• Spinning

• Powtarzanie słów i fraz

Osoby z autyzmem twierdzą, że nie ma powodu, dla którego jedno zachowanie miałoby być bardziej akceptowalne niż inne. Mimo to niektóre stymulacje mogą być alarmujące dla osób neurotypowych (bez autyzmu).

Na przykład niektóre osoby z autyzmem wydają głośne dźwięki, które mogą wydawać się groźne. Niektórzy biją się, a nawet uderzają głową. Tego typu stymulacje mogą być problematyczne.

Dlaczego ludzie z autyzmem stymulują?

Stymulowanie jest często cechą autyzmu. Nie jest do końca jasne, dlaczego. Większość ekspertów uważa, że ​​to narzędzie do samoregulacji i samouspokojenia.

Wiele osób z autyzmem ma dysfunkcję przetwarzania sensorycznego. Oznacza to, że reagują inaczej na takie rzeczy, jak hałas, tekstury i zapachy. Te rzeczy mogą ich denerwować. Może być z tym związana potrzeba stymulacji.

Stimming pomaga osobom z autyzmem radzić sobie z silnymi emocjami, takimi jak:

• Lęk
• Strach
• Gniew
• Podniecenie
• Oczekiwanie

Osoby z autyzmem mogą również stymulować, aby pomóc w radzeniu sobie z silnymi doznaniami, takimi jak:

• Hałas
• Światło
• Ciepło

Niektóre osoby z autyzmem mogą stymulować się z przyzwyczajenia, tak jak robią to osoby neurotypowe.

Czasami stimming może być pomocny. Stymulowanie umożliwia osobie z autyzmem radzenie sobie w trudnych sytuacjach. Czasami jednak stimming może stanowić problem, zwłaszcza gdy rozprasza lub kogoś krzywdzi.

Większość osób neurotypowych stymuluje się sporadycznie. Zwykle są świadomi swoich stymów. Mogą kontrolować swoje zachowanie i zwykle nie stymulują w oczywisty sposób.

Osoby z autyzmem mogą jednak nie zauważyć sposobu, w jaki inni ludzie reagują na ich stymulacje. Niektórzy mogą nie być w stanie kontrolować swoich stymów. Niektórzy uważają, że próbowanie jest stresujące. Niektóre osoby z autyzmem mogą nawet stymulować przez większość godzin.

Kiedy stimming staje się problemem?

Stymulowanie jest zwykle nieszkodliwe. Może to jednak stać się problemem w niektórych sytuacjach, w tym:

• Kiedy jest stały. Ciągłe stimming może uniemożliwić osobie z autyzmem interakcję z innymi. Osoby, które cały czas stymulują, mogą nie być w stanie brać udziału w zwykłych czynnościach. Mogą być wykluczeni z miejsc pracy i przestrzeni publicznych. Dzieci mogą być wykluczone z typowych sal lekcyjnych.
• Kiedy rozprasza innych. W niektórych przypadkach stimming może być denerwujący. Dziecko, które chodzi lub bije się w klasie, rozprasza uwagę neurotypowych uczniów. Zachowania mogą nawet przerażać.
• Kiedy zwraca na siebie negatywną uwagę. Zachowania symulacyjne mogą powodować stygmatyzację i wykluczenie społeczne osób z autyzmem.
• Kiedy powoduje obrażenia osoby z autyzmem lub kogoś innego.

Zarządzanie stymami

O ile zachowanie nie jest niebezpieczne, nie ma powodu, aby próbować przestać stymulować. Czasami jednak trzeba nim zarządzać.

Zmiana zachowania stimmingu może być trudna. Stymy to narzędzie do radzenia sobie z nieprzyjemnymi uczuciami. Karanie dziecka za stimming może wyrządzić mu krzywdę.

Zarządzanie stimmingiem powinno zaczynać się powoli. Potrzeby jednostki powinny być na pierwszym miejscu.

Techniki zarządzania obejmują:

• Stosowana analiza behawioralna (ABA). Ta terapia behawioralna może pomóc ludziom zatrzymać lub zmodyfikować niektóre z ich stymulacji.

• Terapeuci zajęciowi mogą zapewnić „dietę sensoryczną”. Dieta sensoryczna to plan aktywności, który może pomóc zmniejszyć zapotrzebowanie na stymulanty.
• W niektórych przypadkach stimming można zmniejszyć za pomocą leków. Leczenie lęku może pomóc zmniejszyć potrzebę stymulacji.
• Pomocne może być również zmniejszenie stresu środowiskowego i społecznego. Małe zajęcia, ciche otoczenie i jasne oczekiwania mogą zmniejszyć niepokój.
• Niektóre osoby z autyzmem mogą nauczyć się zmieniać stymy. Na przykład mogą nauczyć się ściskać piłkę stresu zamiast kołysać. Mogą również nauczyć się angażować tylko w ekstremalne stymulacje w domu.

Streszczenie

Stymulowanie jest często spotykane u osób z autyzmem. Obejmuje zachowania takie jak kołysanie i machanie rękami.

Osoby z autyzmem bodźce pomagają radzić sobie z emocjami i przytłaczającymi doznaniami. Wiele osób z autyzmem ma trudności z zaprzestaniem stymulacji.

Stymulowanie staje się problemem, jeśli jest stałe, rozprasza lub przyciąga negatywną uwagę. W takich sytuacjach pomocne może być znalezienie sposobów radzenia sobie z tym.

Stymulowanie rzadko jest niebezpieczne. Może jednak stwarzać inne problemy. To może być kłopotliwe dla rodziców i rodzeństwa. To może być niepokojące dla nauczycieli. Może to również zniechęcać potencjalnych przyjaciół i współpracowników.

Osoby z autyzmem i ich rodziny powinny same decydować, w jakim stopniu ich zachowanie powinno być podyktowane dyskomfortem innych osób.

Może być możliwe zmniejszenie stimmingu, ale jego wyeliminowanie może być niemożliwe. Rodzice i opiekunowie być może będą musieli nauczyć się akceptować zachowania ukochanej osoby z autyzmem.

Nie zawsze jest to łatwe. Jeśli jesteś wrażliwy na osądy innych, rozważ rozmowę z terapeutą. Poradnictwo może pomóc w radzeniu sobie z uczuciami i frustracjami.