Co to jest zespół Klinefeltera?

Zespół Klinefeltera to choroba genetyczna, która dotyka tylko mężczyzn. Oto, co powinieneś wiedzieć o przyczynach, objawach i opcjach leczenia tego schorzenia.

Co to jest zespół Klinefeltera?

Zespół Klinefeltera to anomalia genetyczna, która dotyka tylko mężczyzn. Nazwany na cześć amerykańskiego lekarza Harry’ego Klinefeltera w 1942 roku, zespół Klinefeltera dotyka około jednego na 500 noworodków płci męskiej, co czyni go bardzo powszechną nieprawidłowością genetyczną.

W chwili obecnej średni czas diagnozy przypada na połowę lat 30. i uważa się, że tylko około jedna czwarta mężczyzn, którzy mają ten zespół, jest kiedykolwiek oficjalnie diagnozowana. Najczęstsze objawy zespołu Klinefeltera obejmują rozwój seksualny i płodność, chociaż u poszczególnych mężczyzn nasilenie objawów może się znacznie różnić. Uważa się, że częstość występowania zespołu Klinefeltera wzrasta.

Genetyka zespołu Klinefeltera

Zespół Klinefeltera charakteryzuje się nieprawidłowościami w chromosomach lub materiale genetycznym, z których składa się nasze DNA.

Zwykle mamy 46 chromosomów, 23 od naszych matek i 23 od naszego ojca. Spośród nich 44 to autosomy, a 2 to chromosomy płci. Płeć danej osoby jest określona przez chromosomy X i Y, przy czym mężczyźni mają jeden chromosom X i jeden Y (układ XY), a kobiety mają dwa chromosomy X (układ XX). U mężczyzn chromosom Y pochodzi od ojca i albo Chromosom X lub Y pochodzi od matki.

Podsumowując, 46XX odnosi się do kobiety, a 46XY do mężczyzny.

Zespół Klinefeltera to stan trisomii, odnoszący się do stanu, w którym obecne są trzy, a nie dwa chromosomy autosomalne lub chromosomy płci. Zamiast 46 chromosomów, ci, którzy mają trisomię, mają 47 chromosomów (chociaż istnieją inne możliwości związane z zespołem Klinefeltera omówione poniżej).

Wiele osób zna zespół Downa. Zespół Downa to trisomia, w której występują trzy 21. chromosomy. Układ byłby 47XY (+21) lub 47XX (+21) w zależności od tego, czy dziecko jest płci męskiej czy żeńskiej.

Zespół Klinefeltera to trisomia chromosomów płci. Najczęściej (około 82 procent przypadków) występuje dodatkowy chromosom X (układ XXY).

Jednak u 10 do 15 procent mężczyzn z zespołem Klinefeltera występuje wzór mozaikowy, w którym występuje więcej niż jedna kombinacja chromosomów płci, na przykład 46XY/47XXY. (Są też ludzie, którzy mają zespół mozaiki Downa.)

Mniej powszechne są inne kombinacje chromosomów płci, takie jak 48XXXY lub 49XXXXY.

W przypadku mozaikowego zespołu Klinefeltera objawy przedmiotowe i podmiotowe mogą być łagodniejsze, podczas gdy inne kombinacje, takie jak 49XXXXY, zwykle powodują głębsze objawy.

Oprócz zespołu Klinefeltera i zespołu Downa istnieją inne ludzkie trisomie.

Genetyczne przyczyny zespołu Klinefeltera – brak rozłączenia i wypadki w replikacji w zarodku

Zespół Klinefeltera jest spowodowany przypadkowym błędem genetycznym, który pojawia się podczas formowania komórki jajowej lub plemnika lub po zapłodnieniu.

Najczęściej zespół Klinefeltera występuje z powodu procesu określanego jako brak dysjunkcji w jaju lub plemniku podczas mejozy. Mejoza to proces, w którym materiał genetyczny jest namnażany, a następnie dzielony w celu dostarczenia kopii materiału genetycznego do komórki jajowej lub plemnika. W przypadku braku rozdzielenia materiał genetyczny jest nieprawidłowo oddzielony. Na przykład, gdy komórka dzieli się, aby utworzyć dwie komórki (jaja), każda z jedną kopią chromosomu X, proces separacji przebiega krzywo, tak że dwa chromosomy X docierają do jednego jaja, a drugie jajo nie otrzymuje chromosomu X.

(Schorzenie, w którym brakuje chromosomu płci w jaju lub plemniku, może skutkować takimi stanami, jak zespół Turnera, „monosomia”, która ma układ 45, XO.)

Brak dysjunkcji podczas mejozy w komórce jajowej lub plemniku jest najczęstszą przyczyną zespołu Klinefeltera, ale stan ten może również wystąpić z powodu błędów w podziale (replikacji) zygoty po zapłodnieniu.

Czynniki ryzyka zespołu Klinefeltera

Wydaje się, że zespół Klinefeltera występuje częściej zarówno w starszym wieku matki, jak i ojca (powyżej 35 roku życia). Matka, która rodzi w wieku powyżej 40 lat, ma dwa do trzech razy większe prawdopodobieństwo urodzenia dziecka z zespołem Klinefeltera niż matka, która ma 30 lat w chwili urodzenia. Obecnie nie są znane żadne czynniki ryzyka zespołu Klinefeltera, który pojawia się z powodu błędów podziału po zapłodnieniu.

Należy ponownie zauważyć, że chociaż Klinefelter jest zespołem genetycznym, zwykle nie jest „dziedziczony” i dlatego nie „działa w rodzinach”. Zamiast tego jest spowodowane przypadkowym wypadkiem podczas formowania komórki jajowej lub plemnika, albo wkrótce po zapłodnieniu. Wyjątkiem może być sytuacja, gdy plemniki mężczyzny z zespołem Klinefeltera są wykorzystywane do zapłodnienia in vitro (patrz poniżej).

Objawy zespołu Klinefeltera

Wielu mężczyzn może żyć z dodatkowym chromosomem X i nie odczuwać żadnych objawów. W rzeczywistości mężczyźni mogą być po raz pierwszy zdiagnozowani, gdy mają 20, 30 lat lub więcej, kiedy badanie niepłodności wykryje zespół.

W przypadku mężczyzn, którzy mają oznaki i objawy, często rozwijają się one w okresie dojrzewania, kiedy jądra nie rozwijają się tak, jak powinny. Oznaki i objawy zespołu Klinefeltera mogą obejmować:

• Powiększone piersi (ginekomastia.)
• Małe, twarde jądra, które czasami są niezstąpione

• Mały penis.

• Rzadkie owłosienie twarzy i ciała.
• Nieprawidłowe proporcje ciała (zwykle skłonność do długich nóg i krótkiego tułowia).
• Niepełnosprawność intelektualna – Trudności w uczeniu się, zwłaszcza problemy związane z językiem, są częstsze niż u osób bez syndromu, chociaż testy inteligencji są zwykle normalne.
• Lęk, depresja lub zaburzenia ze spektrum autyzmu
• Zmniejszone libido.
• Bezpłodność

Diagnoza zespołu Klinefeltera

Jak wspomniano, wielu mężczyzn nie zdaje sobie sprawy, że ma Klinefeltera, dopóki nie próbują założyć własnej rodziny, ponieważ mężczyźni z tą chorobą nie produkują nasienia i dlatego są bezpłodni. Testy genetyczne wykażą obecność dodatkowego chromosomu X i są najskuteczniejszym sposobem diagnozowania Klinefeltera.

W testach laboratoryjnych niski poziom testosteronu jest powszechny i ​​zwykle jest od 50 do 75 procent niższy niż u mężczyzn bez zespołu Klinefeltera. Należy pamiętać, że oprócz zespołu Klinefeltera istnieje wiele przyczyn niskiego poziomu testosteronu u mężczyzn.

Gonadotropiny, zwłaszcza hormon folikulotropowy (FSH) i hormon luteinizujący (LH) są podwyższone, a poziom estradiolu w osoczu jest zwykle podwyższony (ze zwiększonej konwersji testosteronu do estradiolu).

Opcje leczenia zespołu Klinefeltera

Terapia androgenowa (rodzaje testosteronu) jest najczęstszą formą leczenia zespołu Klinefeltera i może mieć wiele pozytywnych skutków, w tym poprawę popędu seksualnego, promowanie wzrostu włosów, zwiększenie siły mięśni i poziomu energii oraz zmniejszenie prawdopodobieństwa osteoporozy. Chociaż leczenie może poprawić kilka oznak i objawów zespołu, zwykle nie przywraca płodności (patrz poniżej).

Operacja (zmniejszenie piersi) może być konieczna do znacznego powiększenia piersi (ginekomastia) i może być bardzo pomocna z emocjonalnego punktu widzenia.

Zespół Klinefeltera i niepłodność

Mężczyźni z zespołem Klinefeltera są najczęściej bezpłodni, chociaż niektórzy mężczyźni z mozaikowym zespołem Klinefeltera rzadziej doświadczają niepłodności.

Stosowanie metod stymulacyjnych, takich jak stymulacja gonadotropowa lub androgenna, jak to ma miejsce w przypadku niektórych rodzajów niepłodności męskiej, nie działa ze względu na brak rozwoju jąder u mężczyzn z zespołem Klinefeltera.

Jak wspomniano powyżej, płodność może być możliwa dzięki chirurgicznemu pobraniu nasienia z jąder, a następnie zastosowaniu zapłodnienia in vitro. Chociaż pojawiły się obawy dotyczące możliwych skutków nieprawidłowych plemników, nowsze badania wykazały, że ryzyko to nie jest tak wysokie, jak wcześniej sądzono.

Niepłodność u mężczyzn z zespołem Klinefeltera budzi emocjonalne, etyczne i moralne obawy par, które nie były obecne przed pojawieniem się zapłodnienia in vitro. Rozmowa z doradcą genetycznym, aby zrozumieć ryzyko, a także opcje testowania przed implantacją, ma kluczowe znaczenie dla każdego, kto rozważa te terapie.

Zespół Klinefeltera i inne problemy zdrowotne

Mężczyźni z zespołem Klinefeltera mają zwykle więcej niż przeciętną liczbę przewlekłych schorzeń i krótszą średnią długość życia niż mężczyźni, którzy nie mają tego zespołu. To powiedziawszy, ważne jest, aby pamiętać, że badane są terapie, takie jak zastępowanie testosteronu, które mogą zmienić te „statystyki” w przyszłości. Niektóre stany, które są częstsze u mężczyzn z zespołem Klinefeltera, obejmują:

• Rak piersi – Rak piersi u mężczyzn z zespołem Klinefeltera występuje 20 razy częściej niż u mężczyzn bez zespołu Klinefeltera
• Osteoporoza
• Guzy zarodkowe
• Uderzenia
• Choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń rumieniowaty układowy
• Wrodzona wada serca
• Żylaki
• Zakrzepica żył głębokich
• Otyłość
• Syndrom metabliczny
• Cukrzyca typu 2
• Drżenie
• Choroba niedokrwienna serca
• Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

Zespół Klinefeltera – stan niezdiagnozowany

Uważa się, że zespół Klinefeltera jest niedodiagnozowany, przy czym szacuje się, że tylko 25 procent mężczyzn z tym zespołem otrzymuje diagnozę (ponieważ często jest diagnozowany podczas badania niepłodności). Początkowo może to nie wydawać się problemem, ale wielu mężczyzn, którzy są cierpiących na oznaki i objawy choroby można leczyć, poprawiając ich jakość życia. Postawienie diagnozy jest również ważne w odniesieniu do badań przesiewowych i starannego leczenia schorzeń, w przypadku których ci mężczyźni są narażeni na zwiększone ryzyko.