Czy glukozamina jest skuteczna w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego?

Glukozamina to suplement diety czasami stosowany w celu złagodzenia bólu związanego z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego (OA). Niegdyś dość popularny, obecnie jego użycie maleje, głównie z powodu mieszanych wyników otaczających prawdziwą korzyść tego suplementu.

Jeśli bierzesz glukozaminę lub rozważasz wypróbowanie suplementu (oczywiście pod opieką lekarza), oto pięć ciekawostek, o których warto pamiętać:

Glukozamina występuje naturalnie w chrząstce

Glukozamina jest naturalną substancją (zwaną aminocukrem), która znajduje się w zdrowej chrząstce stawowej i mazi stawowej, które amortyzują stawy. W chorobie zwyrodnieniowej stawów chrząstka stawowa w stawach pogarsza się, powodując ból i sztywność. Ból może być szczególnie dokuczliwy, ponieważ chrząstka jest tak zniszczona, że ​​kości zaczynają się o siebie ocierać.

Glukozamina nie jest regulowana jako lek

W Stanach Zjednoczonych glukozamina jest sprzedawana jako suplement diety. Oznacza to, że jest regulowany przez Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) jako produkt spożywczy, w przeciwieństwie do leków na receptę lub bez recepty.

Dzięki temu, chociaż glukozamina jest naturalnym składnikiem chrząstki, nie oznacza to, że jej przyjmowanie jest całkowicie bezpieczne. W rzeczywistości glukozamina może zmieniać poziom cukru we krwi i może wchodzić w interakcje z niektórymi lekami, takimi jak rozcieńczalnik krwi Coumadin (warfaryna).

Jak zawsze, pamiętaj, aby przyjmować leki, w tym suplementy, wyłącznie pod opieką swojego osobistego lekarza.

Glukozamina nie jest zalecana w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego

Chociaż badania naukowe nad komórkami chrząstki wykazały, że glukozamina może nasilać odrost chrząstki i hamować procesy zapalne, które prowadzą do uszkodzenia chrząstki, te dane laboratoryjne nie przełożyły się na korzyści kliniczne.

Pierwsze duże badanie w Stanach Zjednoczonych, w którym zbadano krótkoterminowe skutki glukozaminy (w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego) nazwano badaniem GAIT (Glucosamine Arthritis Intervention Trial). W opublikowanym w 2006 roku badaniu GAIT ponad 1500 uczestników z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego zostało losowo przydzielonych do jednej z pięciu grup terapeutycznych:

• Glukozamina w 500 miligramach trzy razy dziennie (łącznie 1500 miligramów dziennie)
• Siarczan chondroityny (również suplement diety i naturalna substancja chrząstki) w dawce 400 miligramów trzy razy dziennie (1200 miligramów dziennie)
• Połączenie glukozaminy i siarczanu chondroityny
• Celekoksyb (niesteroidowy lek przeciwzapalny lub NLPZ) w dawce 200 miligramów dziennie
• placebo (substancja nieaktywna)

Wyniki badania GAIT wykazały, że uczestnicy przyjmujący NLPZ celekoksyb doświadczyli statystycznie istotnej ulgi w bólu w porównaniu z placebo. Nie było znaczących różnic między innymi testowanymi lekami i placebo.

U niektórych uczestników badania z bólem od umiarkowanego do silnego glukozamina w połączeniu z siarczanem chondroityny zapewniała znaczną ulgę w bólu w porównaniu z placebo. Autorzy badania stwierdzili jednak, że ze względu na tak małą liczebność tej podgrupy pacjentów, ustalenie to należy uznać za wstępne i należy potwierdzić w przyszłych badaniach naukowych.

W przypadku uczestników z łagodnym bólem kolana (w przeciwieństwie do umiarkowanego lub silnego) glukozamina i siarczan chondroityny razem lub osobno nie zapewniły znaczącej ulgi w bólu.

Istnieją dwa rodzaje glukozaminy

Należy pamiętać, że glukozamina może być podawana z dwoma różnymi rodzajami soli, chlorowodorkiem lub siarczanem. W badaniu GAIT (wspomnianym powyżej) zastosowano chlorowodorek glukozaminy. Co ciekawe, badania, które wykazały pewien potencjał, choć niewielki, stosowały siarczan glukozaminy w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów zamiast chlorowodorku glukozaminy.

Na przykład w dużym badaniu opublikowanym w International Journal of Clinical Practice przeanalizowano ponad 3000 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego w ramach 19 różnych badań. Autorzy tego badania doszli do wniosku, że chlorowodorek glukozaminy nie był korzystny w zmniejszaniu bólu (jak w badaniu GAIT).

Jednak wysokie dawki siarczanu glukozaminy (1500 miligramów dziennie) mogą mieć działanie modyfikujące funkcję, gdy są przyjmowane przez ponad sześć miesięcy. Efekty modyfikujące funkcję oznaczają, że siarczan glukozaminy może poprawić zdolność osoby do używania kolana (lub kolan) z chorobą zwyrodnieniową stawów.

American College of Rheumatology nie poleca tego

W wytycznych zaktualizowanych w 2020 r. American College of Rheumatology (ACR) zdecydowanie odradza stosowanie glukozaminy w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego. (Jest to zmiana w stosunku do wcześniejszego warunkowego zalecenia przeciwko jego stosowaniu.) Po rozważeniu wyników wielu badań autorzy stwierdzili ogólny brak skuteczności i duże efekty placebo.

ACR odradza również stosowanie produktów złożonych zawierających glukozaminę i siarczan chondroityny w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego.

Zamiast tego ACR zaleca następujące leki:

• Tylenol (acetaminofen)
• NLPZ (doustnie lub na skórze)
• Ultram (tramadol)
• Zastrzyki z kortykosteroidów do przestrzeni stawowej
• Miejscowa kapsaicyna
• Cymbalta (duloksetyna)

Ponadto szereg środków fizycznych i ciało-umysł może pomóc w objawach choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Wśród środków, które ACR zdecydowanie zaleca, są:

• Ćwiczenie
• Utrata masy ciała
• Tai Chi
• Programy poczucia własnej skuteczności i samozarządzania
• Orteza kolana (usztywnienie piszczelowo-udowe)

ACR warunkowo zaleca:

• Trening równowagi
• Joga
• Użycie laski
• Kinesiotaping
• Akupunktura
• Interwencje termiczne
• Ablacja częstotliwościami radiowymi
• Terapia poznawczo-behawioralna

Chociaż obietnica glukozaminy jako alternatywnej terapii w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego nie spełniła się dokładnie, niektórzy ludzie nadal ją przyjmują i uważają, że działa na nich.

W końcu, niezależnie od aktualnego planu leczenia choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego, ważne jest, aby regularnie odwiedzać swojego lekarza. W ten sposób możesz modyfikować swoje terapie wraz z rozwojem zdrowia stawów i rozwojem badań.