Dlaczego lęk jest powszechny po poronieniu i jak sobie z nim radzić

Po poronieniu lub porodzie martwym rodzice często mają objawy depresji lub lęku.Podczas gdy wielu z nas całkiem dobrze rozumie, czym jest depresja, lęk jest czymś, co wiele osób uważa za oznaczające „bycie na krawędzi”.

Ale w rzeczywistości jest to coś więcej. Podobnie jak depresja, lęk może poważnie zaburzyć zdolność funkcjonowania osoby i często wymaga leczenia i poradnictwa, aby w pełni rozwiązać leżącą u podłoża traumę. W rzeczywistości większość badań sugeruje, że zaburzenia lękowe są częstszym stanem po utracie ciąży niż nawet depresja.

Zaburzenia lękowe często obserwowane po ciąży i poronieniu

Zaburzenia lękowe to poważne choroby psychiczne, które powodują znaczny niepokój lub strach, który nie ustępuje, a z czasem może się nawet pogorszyć. Zaburzenia lękowe przybierają różne formy, z których każda ma inne cechy i cele leczenia.

Typy częściej obserwowane po ciąży to uogólnione zaburzenie lękowe (GAD), zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD), ostre zaburzenie stresowe (ASD) i zespół stresu pourazowego (PTSD).

Kobiety częściej niż mężczyźni doświadczają zaburzeń lękowych.

Uogólnione zaburzenie lękowe (GAD)

Uogólnione zaburzenie lękowe, pomimo swojej nazwy, jest bardzo specyficzne pod względem tego, w jaki sposób i w jakim stopniu może wpływać na jednostkę. Z definicji GAD jest uporczywym, nadmiernym i natrętnym zmartwieniem, które pojawia się przez większość dni i trwa dłużej niż sześć miesięcy.

U kobiet, które doświadczyły utraty ciąży, GAD może zacząć się od obaw o powikłania medyczne po zabiegu dylatacji i ewakuacji (D&E), obawy o powtórne poronienie lub obawy, czy do utraty przyczyniły się leżące u jej podstaw schorzenia medyczne lub genetyczne. Te obawy są potęgowane jedynie przez uczucia żalu i straty, które kobieta może naturalnie odczuwać.

GAD jest trudny do kontrolowania i może objawiać się szeregiem objawów, w tym:

• Uporczywy niepokój lub podenerwowanie
• Zmęczenie
• Słaba koncentracja, której czasami towarzyszą problemy z pamięcią
• Drażliwość
• Napięcie i bóle mięśni
• Problemy ze snem

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD)

Co ciekawe, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne jest powszechnie obserwowane w czasie ciąży, stan, w którym naukowcy uważają, że może być związany z hormonami. Z drugiej strony kobiety, które doświadczyły utraty ciąży, są osiem razy bardziej narażone na zdiagnozowanie OCD niż te, które tego nie zrobiły.

OCD charakteryzuje się nadmiernymi myślami/ruminacjami (obsesjami), z kompulsywnymi zachowaniami (kompulsjami) lub bez nich. Objawy najlepiej scharakteryzować w następujący sposób:

• Uporczywe myśli o niepokojącej naturze
• Używanie rytuałów do kontrolowania lub odwracania uwagi od denerwujących myśli
• Rytuały i/lub myśli, które zakłócają codzienne życie danej osoby

Niepokojące myśli mogą być gwałtowne lub jawnie seksualne, co może dodatkowo podsycać ukryty niepokój.

Chociaż powszechnie uważa się, że OCD składa się z powtarzających się zachowań, wiele kobiet doświadcza tylko natrętnych, obsesyjnych myśli bez elementu behawioralnego.

Ostre zaburzenie stresowe (ASD)

Uważa się, że ostre zaburzenie stresowe dotyka co 10 kobiet, które doświadczyły utraty ciąży.ASD jest bezpośrednio związane z traumatycznym wydarzeniem i może ujawnić się w ciągu kilku godzin od zdarzenia.

Wbrew temu, co niektórzy mogą przypuszczać, ASD nie jest bezpośrednio związane z czasem poronienia lub urodzenia martwego dziecka. Najczęściej występuje u kobiet, które doświadczyły utraty przed 20. tygodniem ciąży, a nie później.

Objawy ASD mogą obejmować:

• Poczucie odrętwienia lub braku reakcji emocjonalnej
• Uczucie oszołomienia lub poza sobą
• Niezdolność do przypomnienia sobie aspektów traumy
• Przeżyj wydarzenie na nowo poprzez powracające myśli, sny lub retrospekcje
• Unikanie wszystkiego, co przypomina o poronieniu
• Uporczywe zdenerwowanie i/lub niepokój

ASD jest podobne do PTSD, ale trwa co najmniej dwa dni, ale nie dłużej niż cztery tygodnie.

Zespół stresu pourazowego (PTSD)

Badania od dawna sugerują, że około jeden procent kobiet z ASD rozwinie się w zespół stresu pourazowego po poronieniu.Objawy PTSD są zasadniczo takie same jak ASD, ale definiuje się je jako trwające dłużej niż miesiąc.

Jednak ostatnie badania rysują nieco inny obraz, sugerując, że wskaźniki PTSD mogą być znacznie wyższe. Według badania przeprowadzonego przez Imperial College w Londynie, wśród 186 kobiet, które doświadczyły utraty ciąży wcześnie, 28 procent spełniło kryteria prawdopodobnego zespołu stresu pourazowego po trzech miesiącach obserwacji.

Co więcej, nasilenie objawów PTSD nie miało związku z nasileniem lub rodzajem doświadczanego poronienia. Z drugiej strony objawy miały tendencję do ustępowania po drugim miesiącu.

Co zrobić, jeśli po poronieniu odczuwasz uporczywy niepokój

Jeśli po utracie ciąży odczuwasz uporczywy niepokój, nie jesteś sama. Większość badań sugeruje, że jest to bardziej powszechne doświadczenie, niż można by sobie wyobrazić.

Badanie z 2011 roku z udziałem 13 000 kobiet, które doświadczyły poronienia, wykazało, że 15 procent miało klinicznie istotny niepokój i/lub depresję, które utrzymywały się nawet przez trzy lata.Co to powinno nam powiedzieć, że takie objawy, jakkolwiek niewielkie, nigdy nie powinny być ignorowane.

Mamy dziś szczęście, że mamy skuteczne metody leczenia tych zaburzeń. Pracując z wykwalifikowanym specjalistą ds. zdrowia psychicznego, możesz zacząć pogodzić się ze swoimi lękami i odzyskać część utraconej kontroli.

Uzdrowienie nie oznacza zapominania. Komunikuj się z innymi, znajdź grupy wsparcia, pozwól sobie na żałobę i nie bój się zasięgnąć profesjonalnej pomocy.