Doświadczanie żalu po stwardnieniu rozsianym

Większość z nas kojarzy żal z utratą bliskiej osoby. Jednak smutek może również wystąpić w wyniku przewlekłej choroby, takiej jak stwardnienie rozsiane (MS), w której osoba traci różne zdolności fizyczne i/lub umysłowe.

Niezależnie od tego, czy niedawno zdiagnozowano u Ciebie stwardnienie rozsiane, czy też żyjesz ze stwardnieniem rozsianym od wielu lat, ważne jest, aby zrozumieć, że smutek jest całkowicie normalną i naturalną reakcją. Rozumiejąc swój smutek, możesz sobie pomóc.

Zrozumieć żal

Kiedy rozumiesz swój żal z diagnozą SM, być może najlepiej jest wziąć pod uwagę dwa zjawiska, z których wynika żal: strata i bezbronność.

Strata

Smutek jest reakcją na stratę, a stwardnienie rozsiane towarzyszy tak wielu stratom. Oprócz potencjalnej utraty zdolności fizycznych, takich jak chodzenie, równowaga i wzrok, istnieje potencjalna utrata zdolności poznawczych, takich jak myślenie, pamięć i zdolność koncentracji.

Zmęczenie lub znużenie stwardnieniem rozsianym jest często opisywane przez osoby ze stwardnieniem rozsianym jako „mający grypę” lub „wlokący się za kotwicą”. To uczucie samo w sobie jest kolejną stratą, ponieważ reprezentuje zmniejszenie energii, siły mięśni i mocy mózgu.

Ponadto SM może przyczynić się do utraty przyjaźni, innych znaczących związków, a nawet zatrudnienia. Tracisz dobre samopoczucie fizyczne i emocjonalne, poczucie siebie i sposób, w jaki kiedyś wyobrażałeś sobie swoje życie.

Słaby punkt

Chociaż doświadczenie i objawy SM u każdego są wyjątkowe, podatność na samą chorobę — brak kontroli — istnieje u każdego. Ta „podatność na stwardnienie rozsiane” oznacza, że ​​nigdy nie wiesz dokładnie, jak będziesz się czuł z dnia na dzień ani jak nieprzewidywalny przebieg przybierze Twoja choroba. To może być źródłem ogromnego żalu.

Podobnie jak w przypadku utraty, luka związana z SM może prowadzić do głębszych luk. Może tak być, ponieważ ukrywasz swoją chorobę lub nie pozwalasz sobie marzyć lub dążyć do celów życiowych z powodu swoich ograniczeń.

Doświadczanie żalu

Żal jest złożonym doświadczeniem, ale normalnym dla osób cierpiących na przewlekłą chorobę, taką jak SM. Chociaż istnieje pięć etapów żałoby, wiedz, że nie każdy przechodzi przez każdy etap — jeśli to zrobisz, etapy niekoniecznie przechodzą w kolejności, w jakiej są wymienione. Każdy przeżywa smutek inaczej.

Należy pamiętać, że te etapy stanowią jedynie ogólne ramy tego, co może pociągać za sobą proces żałoby (od lat eksperci kwestionują te etapy). Możliwe, że nie doświadczysz żadnego lub wszystkich z tych etapów.

Zamiast skupiać się na niuansach lub ograniczeniach tego modelu, użyj go jako źródła komfortu lub kontekstu do zrozumienia swoich uczuć. Na przykład, jeśli czujesz złość z powodu stwardnienia rozsianego, możesz być pewien, że gniew jest normalną i naturalną emocją w procesie żałoby i że nie jesteś sam.

Oprócz tego, że nie ma sztywnego podręcznika ani modelu żałoby, czas trwania żałoby różni się w zależności od osoby.

Dla wielu osób ze stwardnieniem rozsianym żałoba jest bardziej przewlekłym procesem wzlotów i upadków — Twoje uczucia mogą się porównać do żalu, którego doświadczasz po śmierci bliskiej osoby i może to być drastycznie inne uczucie.

Ponownie, nie ma dobrego lub złego sposobu na żałobę. Niektóre osoby ze stwardnieniem rozsianym skarżą się na każdy nowy nawrót stwardnienia rozsianego. Inni donoszą, że na początku pogrążali się w smutku, kiedy po raz pierwszy zostali zdiagnozowani, a później, gdy pojawiła się poważna niepełnosprawność związana z SM, na przykład utrata zdolności do chodzenia lub pracy.

Smutek kontra depresja

Ważne jest, aby zrozumieć, że żałoba różni się od depresji klinicznej, chociaż „depresja” jest uważana za jeden z pięciu etapów żałoby.

Kluczowym czynnikiem wyróżniającym jest to, że w przypadku żalu smutek nie powinien pochłaniać wszystkiego i powinien z czasem ustąpić. Ponadto inne objawy, takie jak utrata masy ciała, pobudzenie (widziane przez innych w reakcji, poruszaniu się i mówieniu), poczucie nadmiernego winy lub myśli samobójcze, wskazują na możliwą depresję kliniczną, a nie na żal.

Korona

Chociaż w tej chwili smutek może wydawać się ogromnym ciężarem na ramionach, przyprawiającym o mdłości bólem brzucha lub ciemną chmurą deszczową, która nigdy cię nie opuszcza, bądź spokojny, że z czasem dla większości ludzi żal staje się coraz lepszy.

Oprócz tego, że czas mija, są rzeczy, które możesz zrobić, aby uleczyć się podczas żałoby. Chociaż nie jest to wyczerpująca lista, strategie te mogą pomóc ci rozwinąć współczucie dla samego siebie i zbudować odporność – dwa atrybuty, które pomogą ci poradzić sobie ze stratami i słabościami narzuconymi ci przez stwardnienie rozsiane.

• Prowadź dziennik, aby zapisywać wszystkie swoje myśli, zmartwienia, lęki i frustracje.
• Staraj się codziennie ćwiczyć, aby uwolnić naturalne endorfiny, nawet jeśli jest to tylko długi spacer z przyjacielem lub zwierzakiem.
• Zanurz się w małych wygodach, takich jak filiżanka kawy z przyjacielem lub oglądanie ulubionego filmu.
• Otaczaj się bliskimi i/lub rozważ dołączenie do grupy wsparcia, takiej jak lokalny oddział National MS Society.
• Zaangażuj się w terapię umysł-ciało, taką jak medytacja uważności lub joga.
• Zmień swój sposób myślenia i życia, ucząc się i stosując psychologię pozytywną.
• Rozważ terapię zajęciową, aby zbudować pewność siebie i niezależność.
• Poszukaj wskazówek u doradcy żałobnego lub grupy samopomocy.

Żałoba to normalny, choć trudny proces. W przypadku SM jest to proces, który często powtarza się z każdym nowym objawem lub niepełnosprawnością. Staraj się być dla siebie łagodny podczas żałoby i kontynuuj przyjmowanie swoich emocji zamiast je tłumić. Jeśli Twój smutek nasila się lub uniemożliwia Ci wykonywanie codziennych czynności przez dwa lub więcej tygodni, skontaktuj się z lekarzem. Chociaż możesz szukać wskazówek w grupie wsparcia lub doradcy, aby poradzić sobie z żalem, depresja wymaga opieki specjalisty od zdrowia psychicznego.