Fakoemulsyfikacja

Definicja: Fakoemulsyfikacja jest najczęściej wykonywaną techniką chirurgii zaćmy. Chirurgia zaćmy jest stosowana w celu przywrócenia wzroku pacjentom, których wzrok pociemniał w wyniku zaćmy, czyli zmętnienia soczewki oka.

Soczewka znajduje się za tęczówką. Odpowiada za skupianie światła na siatkówce i tworzenie wyraźnych, ostrych obrazów. Soczewka posiada zdolność zmiany kształtu, zwaną akomodacją. Jednak w miarę starzenia się oczu soczewka twardnieje i traci zdolność akomodacji. Cała soczewka znajduje się w kapsułce soczewki. Światło, które normalnie byłoby skupiane przez soczewkę, jest rozpraszane z powodu zmętnienia, więc widzenie nie jest już wyraźne i ostre. Zaćma jest zwykle spowodowana postępującą akumulacją mętnych, nierozpuszczalnych białek soczewki, a nie akumulacją martwych komórek

Jak przebiega fakoemulsyfikacja?

Podczas fakoemulsyfikacji chirurg wykonuje małe nacięcie na krawędzi rogówki, a następnie tworzy otwór w błonie otaczającej soczewkę. Następnie wprowadza się małą sondę ultradźwiękową, która rozbija mętną soczewkę na drobne fragmenty. Instrument wibruje z prędkością ultradźwiękową, aby posiekać i prawie rozpuścić materiał soczewki na drobne fragmenty. Fragmenty są następnie odsysane z kapsułki przez nasadkę na końcówce sondy.

Po usunięciu cząstek soczewki wewnątrzgałkowy implant soczewki, powszechnie określany jako IOL, jest wszczepiany i umieszczany w naturalnej kapsułce soczewki. Wprowadza się go przez maleńkie nacięcie rogówki przez wydrążoną rurkę. Po wepchnięciu soczewki rozkłada się i zostaje umieszczona na swoim miejscu.

Fakoemulsyfikacja jest zwykle wykonywana w ambulatoryjnym ośrodku chirurgicznym i zwykle nie wymaga pobytu w szpitalu. Zabieg operacji zaćmy wykonuje się w znieczuleniu miejscowym (znieczulenie wstrzykiwane w okolice oka) lub miejscowym (drętwiące krople wprowadzane do oka).

Jaki jest czas regeneracji po fakoemulsyfikacji?

Cięcie wykonane w rogówce zwykle nie wymaga szwów i jest samozamykające. W ciągu kilku dni nacięcie goi się całkowicie. Pooperacyjne krople do oczu są przepisywane i zwykle składają się z antybiotyków, sterydów i niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Krople te zmniejszają stan zapalny i zapobiegają infekcjom. Antybiotyk jest zwykle odstawiany w ciągu 7-10 dni. Steroidowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne są naklejane przez 3-6 tygodni w zależności od zabiegu. Większość pacjentów ma poprawę wzroku prawie natychmiast, a widzenie ma tendencję do stałej poprawy w ciągu 4-5 tygodni.

Fakoemulsyfikacja zrewolucjonizowała chirurgię zaćmy. Przed opracowaniem fakoemulsyfikacji chirurdzy usuwali całą soczewkę i torebkę. Utrudniło to włożenie soczewki wewnątrzgałkowej. Soczewka oka wnosi do oka dużą moc skupiania. W efekcie, jeśli usuniemy zaćmę, czyli soczewkę, pacjentowi zostaje bardzo wysoka „plus”, dalekowzroczna recepta. Dlatego wiele lat temu, kiedy pacjentom usuwano zaćmę, zwykle nosili „okulary zaćmy”. Okulary zaćmy były grube, ciężkie i powiększały oczy. Nie trwało długo, zanim chirurdzy zdali sobie sprawę, że potrzebują lepszego procesu wstawiania implantu soczewki, aby pacjenci nie musieli nosić tak ciężkich, grubych okularów po operacji zaćmy. Pacjenci byli zadowoleni z usunięcia zaćmy, ale nie tak bardzo, że musieli nosić grube, ciężkie okulary.

Kto wynalazł procedurę fakoemulsyfikacji?

Dr Charles D. Kelman, lekarz okulista i chirurg z Nowego Jorku, przypisuje się opracowaniu początkowego procesu fakoemulsyfikacji. pod koniec lat 60. i do 1970 r. procedura została udostępniona chirurgom. Dr Kelman pracował nad wieloma różnymi pomysłami i projektami, ale wpadł na pomysł fakoemulsyfikacji po tym, jak siedział na fotelu dentystycznym i czyścił zęby szybką myjką ultradźwiękową. Co ciekawe, niektóre z wczesnych pomysłów, które miał, pojawiają się ponownie we współczesnej chirurgii zaćmy.

Znany również jako: phaco