Jak diagnozowana jest bulimia

Bulimia (zwana również bulimia nervosa) to zaburzenie odżywiania obejmujące nawracające cykle napadowego objadania się i zachowania kompensacyjne (rekompensujące), takie jak:

• Wywołane przez siebie wymioty
• Nadmierne ćwiczenia
• Nadużywanie środków przeczyszczających

Jest to poważne zaburzenie, które może zagrażać życiu.

Bulimię zazwyczaj diagnozuje się za pomocą kombinacji badań fizycznych i psychologicznych oraz testów laboratoryjnych. Ucz się więcej.

Profesjonalne pokazy

Jeśli bulimia nie wymaga leczenia doraźnego, proces diagnozowania bulimii zwykle rozpoczyna się od lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.

Na początek lekarz przeprowadzi pełne badanie. Może to obejmować:

• Zebranie historii medycznej, w tym historii zdrowia psychicznego
• Pytanie o historię medyczną rodziny, w tym o zaburzenia odżywiania, zaburzenia zdrowia psychicznego lub zaburzenia związane z używaniem substancji
• Przeglądanie objawów lub wątpliwości
• Pytanie o aktualnie przyjmowane leki
• Pomiar wzrostu i wagi
• Sprawdzanie parametrów życiowych (takich jak tętno, ciśnienie krwi i temperatura)
• Badanie skóry i paznokci
• Słuchanie serca i płuc
• Czuję brzuch
• Pytanie o dietę (co i ile jest spożywane, częstotliwość objadania się i przeczyszczania, zachowania kompensacyjne, takie jak wymioty, stosowanie środków przeczyszczających lub moczopędnych, post, rutyna ćwiczeń itp.)
• Dyskusja na temat używania substancji
• Jeśli jest to wskazane, świadczeniodawca podstawowej opieki zdrowotnej może skierować do specjalisty zdrowia psychicznego na dalsze badania przesiewowe lub leczenie

Fizyczne objawy, które świadczeniodawcy mogą szukać, jako możliwe wskaźniki bulimii obejmują:

• Pęknięte naczynia krwionośne w oczach (spowodowane przeciążeniem podczas wymiotów)
• Policzki przypominające torebkę
• Małe skaleczenia i modzele na szczytach stawów palców (od wywoływania wymiotów)

Lekarze stomatolodzy mogą zauważyć te objawy bulimii podczas badania stomatologicznego:

• Ubytki
• Infekcje dziąseł (takie jak zapalenie dziąseł)
• Zużyte lub podziurawione szkliwo zębów w wyniku kontaktu z kwasem w wymiocinach

Kryteria DSM-5

„Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders” (DSM-5) opublikowany przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne stosuje następujące kryteria w celu ustalenia diagnozy bulimii:

A. Nawracające epizody objadania się, charakteryzujące się:

1. Spożywanie w ciągu dowolnych 2 godzin ilości pokarmu, która jest zdecydowanie większa niż to, co większość osobników zjadałaby w podobnym okresie czasu w podobnych okolicznościach.
2. Uczucie, że nie można przestać jeść ani kontrolować tego, co lub ile je się.

B. Nawracające niewłaściwe zachowania kompensacyjne mające na celu zapobieganie przybieraniu na wadze, takie jak wywołane przez siebie wymioty; nadużywanie środków przeczyszczających, moczopędnych lub innych leków; post lub nadmierne ćwiczenia.

C. Objadanie się i niewłaściwe zachowania kompensacyjne występują średnio co najmniej raz w tygodniu przez 3 miesiące.

D. Na samoocenę w nieuzasadniony sposób wpływa kształt i masa ciała.

E. Zaburzenie nie występuje wyłącznie podczas epizodów jadłowstrętu psychicznego.

Mówiąc bardziej prosto, oznacza to, że następujący cykl zachowań występowałby przynajmniej raz w tygodniu przez trzy lub więcej miesięcy:

• Powtarzające się epizody objadania się: Spożywanie dużej ilości jedzenia w dość krótkim czasie i brak poczucia kontroli nad tym, co jest zjadane i ile

• Po epizodach napadowego objadania się z zachowaniami przeczyszczającymi: samoistne wymioty, nadmierne ćwiczenia, poważne ograniczenie jedzenia lub post i/lub nadużywanie środków przeczyszczających, moczopędnych lub lewatyw w celu zrekompensowania przyjmowania pokarmu, aby zapobiec przybieraniu na wadze

• Nieproporcjonalnie negatywny pogląd na własną wagę i kształt: Poczucie, że waga i kształt są najważniejszymi aspektami ich samych, ważniejszymi niż jakiekolwiek inne cechy

Laboratoria i testy

Chociaż nie ma specjalnych testów diagnostycznych na bulimię, pracownicy służby zdrowia mogą przeprowadzać testy, aby sprawdzić nasilenie skutków, jakie bulimia wywarła na organizm.

Badania krwi

Badania krwi, które można przeprowadzić, obejmują:

• Pełna morfologia krwi (CBC): zestaw testów oceniających komórki krwi, w tym liczba krwinek białych, liczba krwinek czerwonych, liczba płytek krwi, stężenie hemoglobiny i poziomy hematokrytu (stosunek krwinek czerwonych do całkowitej objętości krwi)

• Kompletny panel metaboliczny: Mierzy poziom glukozy (cukru), równowagę elektrolitów i płynów, czynność nerek i czynność wątroby

• Pomiar amylazy i lipazy: służy do sprawdzania problemów z trzustką, takich jak zapalenie trzustki (zapalenie)

• Pomiary fosforu i magnezu

• Testy funkcji tarczycy: zestaw testów, które mierzą, jak dobrze działa tarczyca

• Testy elektrolitów: mierzą poziom głównych minerałów w organizmie (sód, chlorek, potas, magnez, wodorowęglan)

Testy moczu

Analiza moczu może być wykonana w celu sprawdzenia:

• Stan nawodnienia
• poziom pH (pomiar kwasowości lub zasadowości w moczu)
• Poziom ketonów (poziom związków organicznych występujących w wątrobie i powstających, gdy brakuje glukozy)
• Oznaki uszkodzenia nerek

Inne testy

Inne testy i procedury, które można zamówić, obejmują:

• Zdjęcia rentgenowskie i skany: Aby zmierzyć gęstość kości, sprawdź złamania spowodowane stresem / złamane kości i poszukaj zapalenia płuc lub problemów z sercem

• Elektrokardiogram (EKG): Aby sprawdzić problemy z sercem (takie jak wolne tętno lub nieprawidłowy rytm serca)

Testowanie samodzielne lub w domu

Kwestionariusz SCOFF, zwykle używany jako narzędzie w corocznych ćwiczeniach dotyczących zdrowia i sportu, jest skutecznym sposobem badania zaburzeń odżywiania, takich jak bulimia i można go przyjmować w domu.

Kwestionariusz SCOFF zadaje następujące pytania:

1. Czy robisz się chory, ponieważ czujesz się nieprzyjemnie pełny?
2. Czy martwisz się, że straciłeś kontrolę nad tym, ile jesz?
3. Czy ostatnio schudłeś więcej niż 14 funtów w okresie trzech miesięcy?
4. Czy uważasz, że jesteś gruby, gdy inni mówią, że jesteś za chudy?
5. Czy powiedziałbyś, że jedzenie dominuje w twoim życiu?

Za każdą odpowiedź „tak” przyznawany jest jeden punkt. Wynik dwóch lub więcej wskazuje, że dana osoba może cierpieć na anoreksję lub bulimię i musi udać się do lekarza w celu podjęcia dalszych kroków. Samodzielne badania przesiewowe nie zastępują konsultacji z lekarzem.

Chociaż bulimia nie zawsze jest łatwa do zauważenia, postawienie właściwej diagnozy jest niezbędne do ustalenia planu leczenia i skierowania Cię na drogę do wyzdrowienia.

Jeśli uważasz, że możesz mieć bulimię lub inne zaburzenia odżywiania, umów się na spotkanie z lekarzem.