Jak powstrzymać napady złości

Zdarza się to nawet najlepszym rodzicom, zwykle w najgorszych momentach. W gabinecie lekarskim. W kolejce do sklepu spożywczego. W środku randki. Napad złości może pojawić się w każdej chwili i często bez ostrzeżenia.

Denerwujące dziecko i wstydliwe dla rodzica, napady złości są normalną częścią rozwoju małego dziecka. Napady złości przedszkolaka często wynikają z frustracji — niemożności właściwego wyrażenia siebie, niezadowolenia z obecnej sytuacji lub po prostu bycia zbyt zmęczonym, głodnym lub znudzonym.

Jeśli przekroczyłeś punkt, w którym nie pozwalasz na wybuch złości, oto jak powstrzymać napady złości:

Dlaczego dzieci mają napady złości?

Chociaż jest to nieco bardziej powszechne w wieku niemowlęcym, wiele przedszkolaków nadal ma napady złości, ku przerażeniu otaczających ich dorosłych. Najczęstszy wiek napadów złości to jeden do trzech lat, chociaż każdy może mieć taki wiek (nawet dorośli!). I chociaż niektóre mogą wynikać z otwartego buntu, wiele napadów złości pojawia się z powodu pewnego rodzaju frustracji. Zawstydzający i denerwujący dla wszystkich zaangażowanych (zwłaszcza jeśli pojawia się publicznie) napad złości to sposób, w jaki dziecko może zareagować, gdy próbuje zapewnić swoją niezależność, ale coś ją utrudnia. Istnieje wiele scenariuszy napadów złości:

• Przedszkolaki muszą jeszcze rozwinąć umiejętności, które pozwolą im wyrażać się w sposób, w jaki mogą chcieć, a gdy nie są w stanie przekazać swojego przesłania, często może dojść do załamania.
• Czasami dziecko może nie wiedzieć, czego chce — może być zmęczone, głodne lub po prostu znudzone.
• Jeśli dziecko próbuje czegoś po raz pierwszy — na przykład wiązanie butów i po prostu nie może tego rozgryźć.
• Może po prostu mieć zły dzień.

Niektóre dzieci rzadko miewają napady złości, podczas gdy inne mogą mieć je kilka razy dziennie. Nie ma jednoznacznego powodu, dla którego tak się dzieje, ale eksperci ds. rozwoju dziecka podejrzewają wiele różnych czynników, w tym wiek dziecka, poziom stresu, jego ogólne usposobienie i problemy zdrowotne, zarówno zdiagnozowane, jak i niezdiagnozowane.

Powinieneś także rozważyć swoje własne zachowanie. Czy łatwo poddajesz się żądaniom swojego dziecka, czy jesteś bardzo surowy?

Co robić, gdy Twoje dziecko ma już dość

Istnieje kilka szkół myślenia dotyczących radzenia sobie z napadami złości, a wybór, który wybierzesz, będzie zależeć od tego, gdzie jesteś, jaki masz typ dziecka.

• Zignoruj ​​to: Jeśli możesz, spróbuj odejść, upewniając się, że Twoje dziecko jest bezpieczne. Pozostań w pobliżu, ale upewnij się, że z twoich działań jasno wynika, że ​​jej pokaz nie ma na ciebie wpływu. Nie nawiązuj kontaktu wzrokowego i nie rozmawiaj z nią. Kiedy zobaczy, że nie reaguje, prawdopodobnie przestanie.

• Rozprosz to: Jeśli nie masz ochoty na bierność, możesz wypróbować kilka technik. Uspokój swoje dziecko, pocierając jego plecy i rozmawiaj z nią niskimi, cichymi tonami. Niektórzy rodzice uważają, że powtarzanie w kółko tego samego zdania, np. „Jesteś w porządku” lub „W porządku”, albo śpiewanie cichej piosenki lub rymowanki wydaje się działać. Możesz także spróbować dodać trochę humoru do sytuacji, opowiadając głupi dowcip lub robiąc śmieszną minę.

Czego nie powinieneś robić: krzyczeć na swoje dziecko lub próbować z nim dyskutować. Kiedy twoje dziecko jest w środku emocjonalnego wybuchu, nie ma sposobu, aby się z nim skontaktować. Musisz tylko poczekać, aż to się skończy.

Jeśli napad złości ma miejsce w miejscu publicznym, podnieś ją i zabierz w bardziej prywatne miejsce, takie jak samochód lub publiczna łazienka. Jeśli nie możesz opanować napadu złości, umieść ją w foteliku samochodowym i idź do domu. Niestety są sytuacje, w których po prostu nie możesz wyjechać, na przykład samolot lub pociąg. Po prostu daj z siebie wszystko, uśmiechnij się i znoś to. Inni mogą być zirytowani, ale to twoje dziecko jest twoją troską, a nie ktokolwiek inny.

Jeśli Twoje dziecko zacznie gryźć, kopać, uderzać lub wykazywać inne agresywne zachowania, musisz natychmiast podjąć działania. Usuń dziecko z sytuacji, aż się uspokoi.

Zamiast tego przytul ją i ucałuj i ruszaj dalej. Jeśli czujesz, że musisz o tym porozmawiać, poczekaj kilka godzin, kiedy oboje będziecie spokojniejsi.

Dobra wiadomość jest taka, że ​​ten etap nie będzie trwał wiecznie. Gdy Twoje dziecko dojrzeje i nauczy się lepiej wyrażać siebie, nauczy się radzić sobie ze swoimi emocjami.