Jak przestać znęcać się w szkole?

Chociaż wielu rodziców zakłada, że ​​znęcanie się jest problemem ograniczonym do gimnazjum lub liceum, może zacząć się już w przedszkolu i mocno zakorzenić się w kulturze szkolnej w drugiej lub trzeciej klasie. Jeśli jesteś rodzicem, który ma do czynienia z nękaniem, musisz zająć zdecydowane stanowisko, aby powstrzymać zachowanie, zanim stanie się ono de facto częścią szkolnego życia dziecka.

Definiowanie zastraszania

Definicja jest prosta: zastraszanie to każde agresywne zachowanie mające na celu zastraszanie lub dręczenie. Może to być fizyczne, takie jak popychanie lub uderzanie, lub werbalne, takie jak wyzwiska lub rozpowszechnianie plotek. U młodszych dzieci znęcanie się może również obejmować wykluczenie, albo poprzez nakłanianie innych do ostracyzmu danej osoby, albo przez tworzenie klik, do których inni są wyraźnie wykluczeni.

Chociaż cyberprzemoc może być mniej rozpowszechniona wśród młodszych dzieci w wieku szkolnym, te same zachowania, które rządzą prześladowaniem w Internecie, mają miejsce w prawdziwym życiu.

Statystyki są przerażające. Według badań opublikowanych w czasopiśmie BMC Public Health w 2012 roku aż 13% dzieci w przedszkolu i szkole podstawowej jest ofiarami bullyingu, a 11% przyznaje się do bullyingu. Dodatkowe 4% można opisać jako ofiary nękające, z których wielu stanie się łobuzami w późniejszym życiu, co jest błędną formą samoobrony.

Dlaczego dzieci Bully

Dzieci najczęściej atakowane przez prześladowców to dzieci niepełnosprawne, otyłe lub mniej biegłe w nauce lub nawiązywaniu przyjaźni. Aby ustanowić dominację społeczną, łobuz będzie często potrzebował niewiele więcej niż nietypowe imię, aby skierować dziecko do nadużycia, często pod przykrywką dokuczania. W międzyczasie wezmą w nim udział inne dzieci, albo dlatego, że są chętne do społecznej akceptacji, albo same boją się ostracyzmu.

Strach przed czymś niezwykłym może czasami prowadzić dzieci do zachowań agresywnych, aby ukryć niepewność, której one same nie rozumieją. Takie zachowania mogą być wzmacniane przez rodziców, którzy wykazują te same uprzedzenia lub wykorzystują agresję jako środek radzenia sobie z konfliktem.

Co mogą zrobić rodzice?

Zamiast odrzucać zastraszanie w szkole jako „fazę”, z której dzieci w końcu wyrosną, rodzice mają wyjątkową okazję do zmiany tych zachowań, pomagając małym dzieciom przezwyciężyć lęki, niepokoje i niepewność, które narażają je na ryzyko.

Jest sześć rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc:

Prowadź przez przykład

Wielu rodziców nie traktuje zastraszania wystarczająco poważnie i odrzuca niektóre zachowania jako „nie tak złe” jak inne. Nie daj się zwieść tym argumentom. Jeśli takie zachowania są ignorowane, małe dzieci będą wierzyć, że otrzymały ciche przyzwolenie na zastraszanie. Nawet takie rzeczy jak wykluczenie mogą być podejmowane przez nauczycieli poprzez rozbijanie grup, łączenie w pary dzieci, które nie uczestniczą w projektach szkolnych i regularną zmianę miejsc w klasie.

Szukaj znaków ostrzegawczych

Jeśli dziecko jest ofiarą znęcania się, pierwszym sygnałem ostrzegawczym będzie zwykle zmiana zachowania. Może to obejmować wycofywanie się, okazywanie nagłej agresji lub gniewu, niewłaściwe zachowanie lub niechęć do chodzenia do szkoły. Jeśli Twoje dziecko jest łobuzem, wskazówki mogą być trudniejsze do wyłapania, ale często zdarza się, że łobuz robi pogardliwe i chełpliwe uwagi na temat innych, często nie zdając sobie sprawy, jak niegrzeczne jest to zachowanie.​

Wyjaśnij, czym jest zastraszanie

Małe dzieci rozumieją, że bicie lub popychanie innego dziecka jest złe. Nawet dokuczanie jest czymś, o czym instynktownie wiedzą, że jest bolesne. Ale dzieci mogą być zarówno wyrafinowane, jak i niewyszukane w swoim podejściu do tych zachowań. Z jednej strony mogą odrzucić dokuczanie jako „tylko żartowanie”, a z drugiej strony nie rozumieją, jak inne krzywdzące zachowania, takie jak wykluczenie, mogą być. Pomóż dziecku zrozumieć znęcanie się we wszystkich jego formach, zarówno bezpośrednich, jak i subtelnych.

Pozostań w kontakcie ze swoim dzieckiem

Im więcej wiesz o kolegach z klasy i życiu szkolnym Twojego dziecka, tym większe prawdopodobieństwo, że zauważysz jakiekolwiek zmiany w zachowaniu lub interakcjach dziecka. Obejmuje to zarówno dziecko, które jest zastraszane, jak i dziecko, które jest zastraszane. Staraj się codziennie omawiać wydarzenia dnia i zwracaj uwagę nie tylko na to, co dziecko mówi, ale także na to, czego może unikać w rozmowie.

Zachęcaj do empatii

Małe dzieci mają wyjątkowy talent do nawiązywania kontaktów. W przeciwieństwie do dorosłych, którzy potrafią radzić sobie z konfliktami i usprawiedliwiać złe zachowania, dzieci w wieku pięciu, sześciu lub siedmiu lat widzą działania i konsekwencje w bardziej bezpośredni sposób.

Jeśli Twoje dziecko jest tyranem, zapytaj, jak by się czuło, gdyby but był na drugiej stopie. Jeśli Twoje dziecko jest zastraszane, pomóż mu zrozumieć, dlaczego niektóre dzieci zachowują się niewłaściwie, mogą skutecznie „zdjąć je z haczyka” i potwierdź, że nie są ani dziwne, ani godne nagany.

Powiedz im, co mają zrobić, jeśli zobaczą znęcanie się

Dzieci często nie będą chciały się angażować, jeśli ktoś inny jest zastraszany ze strachu przed odwetem. Naucz ich, że niedziałanie jest zasadniczo tym samym, co aprobowanie zachowania. Dziecko powinno zrozumieć, że zgłoszenie znęcania się nie jest „gadaniem”, a jedynie sposobem na powstrzymanie innych przed zranieniem. Poinformuj swoje dziecko, że powinno zgłosić takie zachowanie Tobie lub nauczycielowi, aby osoba dorosła mogła interweniować.

Jeśli władze szkolne nie podejmą działań, zgłoś swoje obawy stowarzyszeniu rodziców i nauczycieli lub złóż oficjalną skargę do lokalnej rady szkolnej. Dołącz szczegółowy opis zdarzeń nękania i wszelkie inne informacje, które mogą wspierać Twoje roszczenia. Ostatecznie to, jak się zachowasz, może decydować o tym, czy dziecku wolno cierpieć w milczeniu.